benim günlerim

Taksim’e geçtim bugün. Otobüs’e bindiÄŸim gibi mp3 çaları açıyorum. Bugün de öyle yaptım. Çünkü önümde oturan orta yaÅŸlı bir kadın yanında da iki 13-14 yaÅŸlarındaki 2 çocuÄŸunu tek koltuÄŸa oturtmaya çalışıyordu. Kocaman çocuklar sığmıyorlar tabi. Åžoför de zaten bilet için sorun çıkartmıştı. Zor bela kaldırıyor çocukları yaÅŸlı bir amcaya yer veriyorlar. Çocuklar benim yanıma geçiyor. Kulağımda Işın Karaca bas bas bağırıp ÅŸarkı söylemesine raÄŸmen önümdeki kadının çocuklara laf yetiÅŸtirmesini duyuyorum hala. Ne ses varmış diyorum. Mp3 çaların ÅŸarjı bitti. Kabus gibi. Yanımdaki yer boÅŸalınca önümde ki kadında yanıma oturuyor mu aman Allah’ım. Yanımda kitap gazete dergi market broşürü hiç bir ÅŸey yok. Bu kadın bana takacak kafayı.

“Öğrenci misiniz kızım?” dedi bile. “Yok ablacım deÄŸilim” dedim ama yol uzun bu sohbet bitmez. Hiç de konuÅŸasım yok iÅŸ görüşmesine gidiyorum zaten gerginim. Hiç bilmediÄŸim bir adres yetiÅŸebilecek miyim onun telaşındayım. “Evli misin maÅŸallah maÅŸallah pek de gençsin” diyor. Hayret genç de deÄŸilim maÅŸallah derken neyi kastetti acaba? Neyse madem sohbete giriÅŸ turları atıyoruz. “SaÄŸ olun ablacım” diyorum. “Çocuklar da  çok uslu maÅŸallah” diyerek devam ediyorum. Hadi bir maÅŸallah da benden sana

Bakma bunların böyle olduÄŸuna ÅŸu küçüğü var ya tam Ceyar diyor.Ufaktan bir gülme alıyor beni. Ama ufaktan çok  ufacık o  fark etmedi bile. Zaten Ceyar’lı dönemlere yetiÅŸememiÅŸim. Farkında deÄŸilim başıma geleceklerin. Minik Ceyar baÅŸlıyor gülmeye. Ceyar olan sarışın fıldır fıldır gözlü bir ÅŸey. Öbürü ise kara kuru, mızmız. Sanki zorla bir yere götürüyormuÅŸsun gibi. Sevimsiz, keyifsiz duruyor.

Bunları doktora götürüyorum kontrole. “Åžu hasta oldu öbürküsüne de bulaÅŸtırdı, bulaÅŸtırınca attı mikrobu üzerinden de abisi iyileÅŸemedi hemen” diyor.  ”Aaaa geçmiÅŸ olsun hasta çocuk ayakta durmasın otursun” diyorum yerimi verip öteye doÄŸru kendimi taşıma derdindeyim. “Yok yok sen rahatsız olma alırım ben kucağıma” diyor. Nasıl alacaksa kucağına kocaman çocuÄŸu. Ayrılamıyorum yerimden yine kaçamadım sohbetten.

Kabakulak olmuÅŸlar, okuldan kapmışlar. Ablanın çocukları geç olmuÅŸ. Dünya bir yana oÄŸulları bir yanaymış. “Eee herkesin çocuÄŸu öyledir” diyorum. Hep kısa cümleler ile konuyu kapatma telaşında olan ben, hep anlatacakları olan orta yaÅŸlı, yüzü gözü kırışıklık içinde belli ki çok çekmiÅŸ bir abla.

Çocuklar geç olmuÅŸ teyze 41 yaşındaymış doÄŸum yaptığı zaman. Bu yaÅŸta olduÄŸunu duyunca bir maÅŸallah daha geliyor benden. Gerçekten maÅŸallah ama o kadar da yaÅŸlı durmuyor. Teyze hızını kesmeden anlatıyor tabi Unkapanı’na geldik yolculuk bitecek az kaldı ya

Ceyar ile Toranago ikizmiÅŸ. Hiç benzemiyorlar. “Ablası bu böyle deÄŸildi görsen topaç gibiydi. Çok kuduruk yerinde durmuyor ne yese yetmiyor böyle zayıf kaldı. Zaten biz tedavi gördük de Allah nasip etti. Bizim de adağımız vardı isimlerini böyle koyduk” diyor. Nüfus müdürlüğü kabul etmemiÅŸ bir isim daha koymak zorunda kalmışlar. Ceyar’ın bir ismi daha varmış mesela o da  Mahmut’muÅŸ.

Abla’ya ben o diziye yetiÅŸemedim dedim. Dallas’ı kendi seviyormuÅŸ. Öbür diziyi de eÅŸi seviyormuÅŸ. Benim zaten öbür diziden hiç haberim yok.  Bilgisayar başına oturunca ekÅŸisözlük’ten bir araÅŸtırıverdim.  Shogun’muÅŸ dizinin adı. Biraz anlatmaya kalktı teyze binlerce kez anlatmış diziyi belli. Sıkı bir özet geçti ama aklımda tutamadım. “Bizim bey çok severdi o diziyi” dedi. Rahmetli olmuÅŸ geçen sene. Arka’da sohbetimizi duyup da kıkır kıkır gülen beyleri de, çocukları da bir hüzün bastı. Beni de bastı. Başınız saÄŸ olsun dedim. “Doyamadı çocuklarına” dedi, “Kısmet” dedim sustuk daha da konuÅŸmadık.