Film ile söyleyebileceğim en temel şey şu: Robert Downey Jr ve Jude Law var oyunculukları yeter diyerek gittim ve filmin yönetmenine hayran olup geri döndüm.

Filmin devamı çekilecek gibi görünüyor. Serinin ilk bölümünü seyrettiğim zaman Guy Ritchie’nin filme harika bir atmosfer kattığını görmüştüm. İkinci filmde bunu bulup bulmayacağımdan senaryonun kısır kalacağından ya da oyuncuların bekleneni veremeyeceğinden korkuyorum. Bazı filmlerde keşke ikincisini çekmeselermiş deriz ya, Sherlock ilk filmin güzelliği ile aklımda kalsın istiyordum. Sherlock’da merak ettiğim bir konu ise, insanı sadece geçmiş zaman Londra görüntüleri ile doyurup doyurmayacağı idi. O Londra görüntüleri üzerine Fransa görüntüleri cila olmuş. Onun üzerine falsosuz bir senaryo ve Jude Law ile Robert Downey Jr.’ın performansı hayli doyurucu.

Bu ara sıklıkla dizi izliyorum. Fringe serisini 2 ay içinde bitirdiğimden bahsetmiştim. Şimdi onun bölümlerini de hasretle beklediğimi söyleyebilirim. Filmde Fringe oyuncularından birini Jared Harris‘i görmek beni daha da sevindirdi.  Jared Harris Profesör Moriarty rolünde oynuyor. Bu filmde bir diğer Holmes ile de tanışmış oluyoruz. Yine spoiler olacak gibi sanki ama filmin içinde Sherlock bir ara kadın makyajı ile dolaşıyordu makyaj biraz dağılınca ise aynı Joker’e benziyordu. Bir ara aynı kişi mi oynamıştı acaba düşünmedim değil.

Filmin beni en etkileyen yerleri ise slow motion çekilen o güzelim sahneler. Aksiyon sahneleri ve 19. YY görüntüleri ile insanı 2 saatliğine de olsa başka bir dünyaya götüren bu filme bayıldım. Koleksiyonuma katmak istediğim yine yeniden aynı heyecan ile seyredebileceğim bir film olmuş.

Kullanılan İngiliz aksanı ve müzikleri ile de fazlasıyla keyif verici. Hele bir kaç sahnesi var ki hala gözümün önünden gitmiyor. Sadece satranç sahnesi ve ormandaki kovalamaca sahnesi ile bile mutlaka izlenilmesi gereken bir film. Hala vizyondan kalkmadan görmeniz gerek. Kalksa da mutlaka bir şekilde arşivinize katın. Şu an dışarıda az da olsa kar yağıyor filmdeki atmosfer yine gözümün önüne geliyor neyse çok spoiler vermemeliyim.

Kısaca konusuna gelelim;

“ Dünyanın en ünlü ve zeki dedektiflerinden Sherlock Holmes (Robert Downey Jr.) ve ‘ortağı’ Dr. Watson (Jude Law) bu sefer Londra’nın dışına çıkarak Fransa, Almanya ve İsviçre’ye yol alacakları yeni ve tehlikeli bir maceraya sürükleniyorlar. Onlardan hep bir adım önde olan kurnaz ve vicdansız Profesör Moriarty (Jared Harris) ise -ki Holmes en zeki olma unvanını ona kaptırmak üzere- büyük bir laneti değiştirecek planların peşindedir. Kahramanlarımız ise ne olursa olsun Moriarty durdurmaya kararlı… ”

diyerek özet geçmiş beyazperde.com.

Ayrıca Murat Tolga’nın eleştirisi de film hakkında iyi bir fikir edinmenizi sağlayacaktır. Mutlaka göz atın derim.

Filmin fragmanı ise işte burada:

Şimdiden iyi seyirlerdiliyorum…

Kısaca konusu şöyle:

Anayasa Hukukçusu Celal Tan genç ve güzel eşi, yaşlı annesi, oğlu, kızı ve torunu ile yaşamaktadır. Çevresinden çokça saygı görmektedir. Mutlu aile tabloları tam da kendisinin doğum günü akşamında birden aşırı acıklı bir hal almaya başlar. O gün evdeki doğum günü partisine davetli bir misafir olan genç eşinin ağbisinin gelmesiyle daha da acıklı bir hal alan film son dakikaya kadar yüzünüze ‘Neden güldüm ki ben buna? Hiç gülünecek şey mi?’ diyen bir gülümseme oturtuyor.

Aileler her zaman dışarıdan görüldüğü gibidir. Yapılması gereken şeyler vardır, söylenmemesi gereken şeyler vardır, konuşulmaması gereken ama konuşulmayınca da yanlış anlaşılmalara oldukça müsait şeyler vardır. Dışarıdan görüldüğünde imrenilen aile tabloları gerçek olmayabilir. Sonunda her şey unutulur ya da hiç yaşanmamış varsayılır. İnsan, doğduğu andan beri tanıdığı insanlar içinde yaşamanın kendisine verdiği rahatlığı, onlara duymak zorunda hissettiği saygıyı düşündüğünde uğruna katil olabilecek kadar huzursuz anlar geçirse bile evine yuvasına katlanabilir. ‘Etraf ne der?’ diye düşünmek eylemlerini kısıtlayarak hamleler yapmasına engel olabilir. Önemli kurumların başındaysa, o zaman rahatlıkla hareket edebiliyor olmalı. Hukuku biliyorsa, hangi şartlar altında işlendiğinde suçlunun hangi cezayı alacağını bilmek ya da polis ise katilin nasıl yakalanacağını bilmek kişiyi kusursuz bir katil yapabilir. Filmin oturtulduğu zemin bu.

Filmde Selçuk Yöntem Celal Tan’ı, Bülent Emin Yarar, Özge’nin kör ağbisi Ergün’ü, Ezgi Mola, Celal Tan’ın kızı Jülide’yi, Türkü Turan, Celal Tan’ın gen. eşi Özge’yi, Alpay Şayhan, Jülide’nin oğlu Ege’yi, Tansu Biçer, Celal Tan’ın oğlu Kamuran’ı, Yılmaz Gruda Kamuran Hanım’ın aşkı Nida Bey’i, Ushan Çakır Okanî, Tuğra Kaftancıoğlu diğer Okan’ı Cengiz Bozkurt Polis memuru Hakkı’yı, Güler Ökten, Celal Tan’ın annesi Kamuran Hanım’ı, Koksal Engür, Celal Tan’ın arkadaşı Turan Altaylı’yı, Gazanfer Ündüz ise Rektör’ü canlandırıyor. Filmin Aştın Portakal’dan eli boş dönmediğini hatırlatmak da fayda var. 18. Altın Portakal Film Festivalin’den En iyi Film, En iyi Senaryo, Jüri Oyunculuk Özel “Toplu Performans” Ödülü (Tüm oyuncular) alarak vizyona giriyor.

Oyunculuğa bakarsak hiç bir sahnede diğerini bastıracak kadar çok değil. Daha doğrusu hiç bir oyuncunun yönetmenin gözde oyuncusu olmadığını gördüm. Tabi bir kaç tiyatral sahnenin dışında. Bülent Emin Yarar’ın biraz daha fazla yer aldığını söyleyebilirim. Metinler taşı gediğine oturtacak şekilde ve Yılmaz Erdoğan’ın dediği gibi araya serpilmiş ‘Küçük Şakalar’ ile dolu bir film. Her şeyle dalga geçiyor. 

Ezgi Mola ve Selçuk Yöntem oyunculuğun zirvesine çıkmışlar diyebilirim. Onur Ünlü’nün daha önce Polis filmini seyretmiştim. O  filmde bana ne değişik bir yönetmen dedirtmişti. Aynı yönetmenden güzel oyuncular ile bu filmi seyretmek genel anlamda çok keyifliydi. Kendimden beklemediğim tepkiler verdim seyrederken. Beni çokça şaşırttı diyebilirim.  Bülent Emin Yarar’ı yüzüne aşinayım ama daha önce hiç bir filmde seyrettiğimi hatırlamıyorum. Tiyatro ile de aram pek yok. Fakat kendisinin oyunculuğu çok yüksekti. Bu benim uzun süredir aklımda olan bir durumu da tetikledi. Son zamanlarda takıldığım bir olay bu. Tiyatro oyuncularını sinemada görmek isterim elbette. Ama o perde zaten kocaman iken, ses sistemi bu kadar fısıltıyı bile kulağımıza net aktarırken oyuncunun tiyatro sahnesindeki gibi büyük oynama sevdasını anlamıyorum. Oldukça rahatsız oluyorum. Kocaman mimikler, kulağa tecavüz eden, durup dururken yükselen ses. Film’de yönetmen oyuncuların yüzüne daha da yaklaşarak hikayeyi bize anlattırmayı tercih etmiş. Bunun sonucu bir de bu bağıran oyunculuk beni çok rahatsız etti. Bir diğer rahatsız olduğum konu da temponun düştüğü yerlerde (filmin ortalarına doğru) gereksiz küfürler ve sevişme sahneleri ile toparlama durumuna gitmek. Ben bunu yönetmenin filmden sıkıldığı zamanlara ya da senaryo yazarının ‘bitse de gitsek’ dediği zamanlara benzetiyorum. (Filmimizde her ikisi de Onur Ünlü) Normal şartlarda çok küfür duymayı seven bir insan değilim. Beyazperde’de kan görmeyi de sevmem ama Quentin Tarantino’nun filmleri başkadır ya hani, Onur Ünlü filmlerindeki küfürler de beni hiç rahatsız etmemiştir. Behzat Ç’de ki küfürlerin de pek rahatsız etmediği gibi. İşte küfüre bakış açım bu. Ama bir çocuğun repliğinde, hem de küfür etmenin hiç yakışmadığı bir çocuğun repliğinde küfür olduğunda ya da yaşlı bir kadının manasızca küfür ettiğini görmek bana çok hoş gelmedi. Daha doğrusu gereksiz geldi.

Filmde oldukça fazla detay var. Her detayda biraz daha gülmeye başlıyorsunuz. Bu hafta sonunun mutlaka görülmesi gereken filmlerinden. Günlük yaşamdaki fark etmediğimiz ayrıntılara girmiş olması ve kurumlara çok güzel kroşeler atması sanırım bunca gülmeme yol açtı. Son olarak sinemanın çok da ciddiye almadan sanat yapacağım diye çok düşünmeden de iz bırakacak yapımlar yapacağının en güzel göstergelerinden biri oldu benim için. Umarım sizde keyifli bir zaman geçirirsiniz. Gala daveti ile günümü güzelleştiren Filmlerim.com‘a da teşekkür ederim. Kendisinin ismini beyazperde’de görmek de ayrı güzel oldu.

“Seni kalbime gömdüm” sinema filminin dizi takipçilerini tatmin edecek ve fakat kitapları okuyanları pek de tatmin etmeyecek bir senaryodan oluştuğunu düşünüyorum. Emrah Serbes’in anlatımında sevdiğim ‘detayları ile konuyu birbirine bağlayan’ o tarzı filmin içerisinde görmek pek mümkün değil. Yan karakterler var. Oyunculardan kötü oynayan da yok ama yine de bir şeyler eksik.

Dizinin oyuncuları işlerini 10 numara yapmışlar. Ama izleyicinin anlamadığı bolca ayrı diyalog var. Son hafriyat kitabında bu diyaloglar bir şekilde birbirine bağlanıyordu. Açıkçası zaten 10 numara oynayan oyuncuları seyrederek biraz daha diyalog dinlemeyi zorlama sevişme ve flört sahnesi görmeye tercih ederdim. Türk filminde belli bir dönemden sonra yer alan “Bu filmde illa insanları seviştirmeliyiz” kaidesi bu filme uygulanmasa da bu film yeterince ilgi çekerdi. Ege Aydan’ı daha çok görmek isterdim. Filme katılması ile senaryo’yu kitapla alakasız bir şeye çeviren Cansu Dere’yi ise görmesem de olurdu. Kitapta konuyu birbirine bağlamak için kullanılan detaylar vardı. Örneğin Behzat Ç.’nin doktora gitme durumu gibi. Madem sonunda konu buradan bağlanmayacak havada kalacaktı hiç  kullanmamalarını isterdim. Red Kit’in geçmişini sırf Behzat Ç.’den rol çalmasın diye anlatmamış olduklarını düşünüyorum. Ayrıca kitapta bahsedilen son ölümün kurgusunun değiştirilmesini de yadırgadım. Çünkü orada konu olan “Bir kardeş gömdüm” sözüydü. Velhasıl bu ayrıntı da atlanmış.

Seni kalbime gömdüm’de yer alan TV’de olduğunda Türk ahlak yapısına ters diye RTÜK tarafından sansürlenen biplenen üzeri buğulanan sahneler ise beni hiç rahatsız etmedi. Tek isteğim biraz daha kitaba bağlı bir film izlemekti. Ama olmadı.

Şimdi durup düşününce bunları söyleyebiliyorum. Filmin başlaması ile yüzümde güzel bir gülümseme yerleşmişti. Hele dizinin o güzel müziği ile giriş yapılınca mest oldum. Behzat Ç.”nin ve filmdeki hemen hemen her karakterin ettiği onca küfüre rağmen gülümsemenin yüzümde sabit kalması sırf film “bipsiz” daha güzel olduğu için ve kendilerini çok özlettikleri için olmalı.

Ankara’yı film sayesinde dolaştım o kısımda çok hoşuma gitti. Beni bıraksınlar şimdi Güven Park’a, kaybolmam imkansız.

Dizide  RTÜK’den dolayı yapamadıkları çokça “Türk polisini halka yanlış tanıtmak” konulu örneklerin acısını filmde çıkarmışlar. Alkolik, mesai saatinde teşkilatın verdiği bardak votka içen ve etrafındakileri de buna teşvik eden bir polis amirimiz var, evet. TV’de gösterildiğinde çokça ceza alabilecekleri konuları filmde cesurca sergileyebilmişler. Düşünüyorum da bu film asla TV’de yayınlanamaz. Kesile kesile kuş olur.

Geçtiğimiz günlerde yapılan Altın Portakal Film Festivali’nde Erdal Beşikçioğlu, (Behzat Ç.) “En İyi Erkek Oyuncu Ödülü”nün de sahibi olmuştu. Yardımcı rollerde ise Akbaba (Berkan Şal) Harun (Fatih Artman) ve Hayalet (İnanç Konukçu) gayet başarılılar. Diğer oyunculara göre Akbaba ve Harun’u beyazperde’de daha çok görebildim. Savcı Hanım’a Selim’e hatta Eda’ya pek rol yazılmamış. Ege Aydan’a ise sadece bir ara rastlıyoruz ve gözden kayboluyor. Kitabı okuduğum için mutlaka belirtmeliyim kitaptaki Behzat Ç.’nin ağbisi ile yaptıkları diyalogları okurken en rolüne oturan isimlerin başında geliyordu Ege Aydan. Bu şekilde az rol yazılarak harcanmasına üzüldüm. Aslında film oyuncuların güzel performanslarını seyredebilmemiz için belki de 3 saat olmalıydı. Beni belki ancak bu şekilde tatmin ederdi. Hem kopuk kopuk da olmazdı.

Filmde Red Kit’in çocuk yetiştirme yurdundan arkadaşları olan Gorbaçov ve Pembo’yu oynayan oyuncular Tolga Tekin ve Rıza Kocaoğlu bile Red Kit’ten yani Tardu Flordun’dan daha çok görünüyor.  Tardu Flordun ise rolünün hakkını çok rahat verebilecek iken yine beyazperde’de oldukça az yer alıyor.

Kitaptan uyarlanan senaryo ile ilgili aklıma takılan bir başka durum ise özellikle kullanılan polis arabalarından bahsedilen sahne. Elinde olan eski model bir şeyi yeni modeli ile değiştirmek isterken ikisi arasında gözle görülür bir fark olsun istersin değil mi?  Filmde ne eski’nin eski olduğu belli ne de yeninin yeni olduğu. Kitapta eski araç Renault Toros olarak yer alırken ve polisler Renault Megane hayali kurarken (zamandan dolayı) filmde eski olan model bile zaten eli yüzü bir model. Polislerin yeni araç istemelerini anlamakta zorluk çekiyorsun. Kitapta Emrah Serbes bu Toros’un ruhunu bize anlatırken filmde her şeyin böyle üstün körü geçilmesine sinir oldum diyebilirim. Yine verilmemesi gereken bir detay üstün körü anlatılarak o detayın tüm özelliği ortadan kaldırılmış. Ya hakkını ver ya da hiç bulaşma derler ya işte o hesap. Tabi bu ayrıntının değiştirilmesindeki amaç filmin kitapta belirtilen dönemde geçmiyor oluşu.

Sonuç olarak benim gibi çok beklenti içerisinde gitmezseniz seyredilebilecek bir film. Amirimi ve ekibini özlemişim. Filme puan verecek olsam 10 üzerinden 6′yı geçmez.

Dün Beyazperde.com‘un düzenlediği etkinlikte hem Salgın (Contagion) filmini seyredip hem de yine uzun zamandır görmediğimiz arkadaşlarımızla görüşme fırsatını bulduk. Önce kısa bir kokteyl ardından ise film gösterimi yapıldı. Kokteylin nedeni ise, beyazperde.com’un yeni tasarımı ile internet dünyasını tanıştırmasıydı.

*Beyazperde.com’da yenilenen özellikler şunlar: 

Yenilenen Beyazperde.com’da HD kalitesinde ve 16/9 boyutlarında tam ekran izlenebilen video penceresi sayesinde, fragmanların dışında, filmle ilgili röportajlar ve çekim notları da kullanıcılarla buluşuyor. Sitedeki tüm videolar, başka site ve bloglara da kolayca eklenebiliyor.Özel dosyalar ve haberler bölümü sayesinde sinema dünyasından en güncel bilgilere erişilebiliyor. Amerika ve Türkiye’den en doğru Box Office listelerine yine ana sayfadan ulaşılabiliyor. Beyazperde.com, zenginleşen sinema bölümünün yanı sıra yerli ve yabancı yapımlardan oluşan oldukça geniş bir dizi arşivini de, güncellenen bütün özelliklerle birlikte bünyesine katıyor. Facebook hesabı ile de üye olunabilen Beyazperde.com’da, kullanıcılar filmleri puanlayabiliyor, yorum yapabiliyor ve sosyal ağ profillerinde paylaşabiliyor. Kullanıcılar, sevdikleri filmlere ait basın yorumlarına tek bir sayfadan ulaşılabiliyor. RSS özelliği sayesinde en son gelişmelerden anında haber alınabiliyor. Fragmanlar ve videolar podcast üzerinden izlenebiliyor.Yeni Beyazperde.com’un sanatçı sayfaları sayesinde hayranı olunan oyuncuların yüksek çözünürlüklü fotoğraflarına, oynadıkları filmlere, hayran ve basın yorumlarına anında ulaşılabiliyor. Filmlerde yer alan ışıkçı, ses teknisyeni, makyöz gibi görevlilerin de kendi sayfaları yer alıyor. Beyazperde.com, yenilenen reklam formatları ile de sinema dünyası için önemli bir mecra olma özelliğini koruyor. Gelişmiş interaktif reklam formatları sayesinde filmde yer alan sahnelerin, site üzerinde değişik şekillerde yer alması sağlanabiliyor.

Onun dışında filmden nasıl becerebilirsem(!) spoiler vermeden bahsetmek istiyorum.

Filmin konusu;

Hava ve solunum yoluyla rahatlıkla geçen ve insanları birkaç gündür içinde öldüren, ölümcül bir virüs salgın şeklinde yayılmaktadır. Dünya çapında uzmanlardan oluşan medikal bir ekip, hem salgına çare bulmaya çalışır hem de insanlarda virüsten daha da hızlı yayılan panik halini kontrol altına almaya çalışırlar. İnsanlar şimdi hem canlarını kurtarmaya çalışırken hem de dağılmanın eşiğine gelen toplumsal hayata tutunma mücadelesi verirler…

Salgın filmi Matt Damon ile beraber çok zengin bir kadroya sahip Gwyneth Paltrow, Laurence Fishburne, Jude Law, Marion Cotillard, Kate Winslet baş rolleri paylaşıyorlar. Filmde tempo hiç düşmüyor. Sürekli bir bilgi akışı var. Gözlerinizi kapattığınızda önemli bir kısmı kaçırabilirim diye düşünerek gözümü bile kırpmadan seyrettim.

Filmde blog dünyasına yapılan eleştirilerde ayrıca dikkat çekici boyutta. Jude Law için eski formunu kaybetti diyenler bu film ile biraz utanmışlardır diye düşündüm. Kate Winslet’ın oynadığı rol içinse herhalde başka biri bu kadar gerçekçi oynayamazdı. Genel olarak bakıldığında tüm oyuncular en az 10 senedir sinemada takip ettiğimiz kişilerden oluşuyor. Oyunculuklarındaki değişimi seyretmek için bile gidilebilecek bir film.

Filmin verdiği mesaj ise çok manidar. İnsan tehlike anında kendini insan yapan tüm özelliklerini kaybedebiliyormuş. Gelecekteki olası bir tehlikenin insanlığı nasıl etkileyeceğini öğreneceğiniz kabus gibi bir senaryo. Kabus diyorum ama yine de hem oyuncular hem de Steven Soderbergh’in yönetmenliğindeki bu filmi seyretmenizi öneririm. Filme genel olarak bakınca yönetmenin bir başka filmi olan Traffic’e de benzettim.  Başka hayatlar yaşayan insanları aynı filmde buluşturmak. Hele böyle bir virüs sayesinde hala düşündükçe çok korkutucu geliyor.

Gece ile ilgili iletileri okumak için Twitter’da #beyazperde etiketini izleyebilirsiniz.

*Blog yazısının belirtilen bölümünde basın bülteni kullanılmıştır.

Senaryo filmin birinci bölümünü seyretmeyenler için zaman zaman kopmalara neden olacak şekilde yazılmış. Biz seyretsek bile eve gittiğimizde birinci bölümü yine seyretmek istedik. Önceden izleyip gidin esprileri kaçırmayın.

Komik olmasına oldukça komik olan bu filmde bazı sahneleri özellikle filmin bitişinde yayınlanan fotoğrafları hiç hatırlamak istemiyorum. Gülmek, ve kafanızı dağıtmak istiyorsanız mutlaka gitmenizi öneririm. Özellikle birinci bölümü seyredenler maceranın devam ettiğini görüp bunlar nasıl kafada insanlar diyerek şaşırmaya devam edecekler. Çünkü film Tayland’da geçiyor. Filmde söylenildiğine göre, Bangkok’da şehrin size sahip olması gayet kolaymış. Gezip görmek için hiç bana göre bir yer olmadığını anlamış durumdayım.

Bangkok’ın eğlenceli!!! gece hayatı, temiz sokakları, harika işleyen hukuki sistemi gibi yöresel unsurlardan faydalanılmış. Filmde Çinli bir mafya lideri olan Mr Chow‘un oyunculuğuna bayıldım. Hala aklıma geldikçe gülüyorum. Filmin fragmanı aşağıda yer alıyor. Bana kalırsa en az ilki kadar başarılı olmuş.  Hafta sonu geldi doğru sinemaya gidin Hafta sonunda felekten bir gece çalın gitsin !

Angry Birds Rio’daki sinirli kuşlar beyazperde de karşımıza çıkacak bol bol hoplayıp zıplayacaklar sanmıştım. Pek öyle değildi. Güzel bir aşk hikayesi enjekte etmişler. fena da olmamış hani.

Filmin konusu

Sinema salonunda eğlenmek için perşembe gecesini 3d bir animasyon filmine ayırmış ve evet oldukça motive olmuş bir kalabalıktık. Iphone’da  bolca vakit geçirmeme neden olan bir oyunun beyazperde de bekleneni vereceğinden emindim. Ama bu kadar çok güleceğimden emin değildim. Ben ki buz devrini bile tebessüm ile izlemiş biriyim. Sanırım şuursuzca kahkaha atmamın ardında yanımızda oturan güzel çiftin de etkisi olmuştur.  Buradan da onlara selam olsun

Başta söylemek gerekirse filmi yapan kişiler madem 3d yapıyoruz o zaman hakkını verelim demişler. Orası kesin. Konu Rio’da geçince Rio’nun etinden sütünden faydalanma durumu da oluşmuş. Karnaval ve insanın yerinde durmasına mani olan bir müzik…

Zeki yazılmış diyaloglar,  kuşların arasında rengarenk bir koreografinin içinde koltukta otururken bile yer almak, insanı o dünyaya çekiyor. Bir ara  bu sene Rio’ya gidelim mutlaka bile dedim. Görüntüler her ne kadar animasyon da olsa beni inandırdı. Çocuğunuz ile gidebilirsiniz ya da pek tabii bizim gibi  içinizdeki çocukla da gidebilirsiniz

Kuşlar da hem çok sinirli değiller, az biraz aşık ve bolca eğlenceliler. Çocuklar korkmazlar içiniz rahat olsun. Ritmlere kapılıp yerinizde dans etmeye kalkabilirsiniz. İnsanı en yakın salsa kursuna yazılmaya teşvik ediyor.

Ben çok eğlendim. 3d olmasa bu kadar güzel olmazdı mutlaka 3d seyredilmeli.

İstinye Park’daki gözlükler diğer sinemalardakinden çok daha rahat, tavsiye ederim.

Şimdiden iyi eğlenceler!

Kaybedenler Kulübü. Bekle bekle nihayet film sinemaya geldi. Sürekli Facebook sayfasını okuyup duruyorum. İçten içe heyecan yaptım, gelse de gitsek deyip duruyorum etrafımdakilere. Ve nihayet saat 15:00 sularında Kale Avm’den bileti ayırttım. Özellikle Kale’yi seçtim. Eve yakın CineBonus sadece orada var. Akşam 21:30′da elimde dondurmam, yüzümde gülümseme, sinemanın en güzel koltuğuna kuruldum. Reklamların yarım saat sürmesi sinirleri bozsa da bekledim. Ve başladı…

Kaybedenler Kulübü. Ben kendileri Kent Fm’deyken, onlarla  radyo aracılığı ile tanışmamıştım. Nejat İşler ve Yiğit Özşener’in yeni bir projeye başladıkları haberi dolaşıyordu ortalıkta. Vay güzel oyunculuk çıkar bu filmden deyip konuyu araştırmaya başladım. Güzel bir radyo programını anlatıyormuş. Hımm felsefiklermiş, hımm bohemlermiş, hımm ben zamanında nasıl olmuş da kaçırmışım bunu derken eski kayıtlara ulaştım Youtube‘dan. Dinledim bu ve daha bir çoğunu.Bu adamlar ne içiyor, nasıl bir kafa, hem de o dönemde. Şimdi olsa hayatta yapamazlar RTÜK’tü sansürdü, zor. İçten içe filmi merak etmeye başladım.

Beklentilerimi karşıladı. Hem de fazlasıyla. Kaybedenler Kulübündeki’ler aslında kaybetmeyi göze alıp kazandıklarını kendilerine saklayanlar. Aslında hepimiz kaybediyoruz. Onlar kazanıyor gibi geldi filmden çıktığımda. Kaybediyoruz, çünkü her şey “standart, same”

Onların her gününün birbirinden farklı olma ihtimali var. Senin benim var mı? İş, ev, belki sinema, belki hafta sonu ufak bir yürüyüş, mecbur selamlaşmalar, aaa öyle olur mu şimdi ne derler diye düşünmeler, aaa yok ben yapamam hiç bana yakışır mı’lar. Ömür bunlar içinde yitip gidiyor.

Oyuncular ayrı güzel, Kadıköy sokakları ayrı güzel, soundtrack ayrı güzeldi. Tadı damağımda kaldı. Dvd’sini dört gözle bekliyorum. Müzikler içinde bu hafta sonunu beklemek gerekecekmiş.

Şimdilik bununla avunuyorum.

Ahu Türkpençe’nin oyunculuğunu bile tartışacak halim yok. Filmin senaryosu ve diğer oyuncular – buna Şenol da dahil (kendisi filmde kendini oynadı) –  o kadar yazılmış bir senaryonun parçası değildi ki sanki film değil de birilerinin hayatını dikizliyormuşuz havası yarattı bende. İtiraf ediyorum bu dikizleme işini sevdim

Ben o hayatı takdir ettim. Sorarsanız içinde olmak istemezdim, bar, alkol, o bohem tutumlar, çok eşlilik, umursamazlık. Yok yok onlar bana göre değil. Ama o insanlar ile uzaktan tanış olmak isterdim. Zamanında radyoda dinlemek gerekliydi. Kaçırdık. Kaybedenler Kulübünde süregelen bir ironik durum da ne kadar boşvermiş bir hayat yaşasa da annesinin yanında bir İstanbul beyefendisi olan Mete Avunduk. Ve annesi rolündeki “zarif” oyunculuğu ile Serra Yılmaz. “Radyo programını dinledim” dediğin de Mete’nin utanmakla şaşırmak arasında ki tutumu. Oyunculuktaki ufak detaylar filmi insana daha da sevdiriyor.  (daha fazla anlatıp spoiler vermek istemedim)

Mete Avunduk ile ilgili ekşi sözlükten çok fazla bilgiye ulaşamadım ama siz yine de bir şuralara bakın isterseniz. Yazılardan yazarın kendisinin olabileceğine inandığım şöyle de bir blogu varmış. Filmde kendisini Yiğit Özşener oynuyor. O ses, o fıldır fıldır bakan gözler. “Abi ne işimiz var burada kalk Olimpos’a gidelim” diyen umarsız cümleler. Bir insana bu karakteri oynamak ancak bu kadar yakışır. Film hiç bitmesin istedim. Yalan yok.

Bir koltuk üzerinde geçen bir oyunculuk harika mimiksiz, tepkisiz oyunu ile Rıza Kocaoğlu. Filmi izlerken o kadar kendini o ortamda hissediyorsun ki birden “Ya hakikatten nasıl yiyorsun abicim o pizzayı” diyesim geldi. Oyuncular bu rahatlığı onca kamera karşısında nasıl yakalıyorlar bilemiyorum.

Av mevsimi filminden çıktıktan sonra keşke filmdeki ev “Ezel” dizisindeki ile aynı olmasaydı, keşke şive katılmış oyunculuğu ile Çetin Tekindor “Babam ve Oğlum” filmindeki oyunculuğuna bulanmış olmasaydı demiştim. Çok teknik kavramları bilmiyorum, girmeyeceğim ama Rıza Kocaoğlu Ezel’de nasıl sakin bir katili oynuyorsa burada da aynı sakinlikte ama kesinlikle ondan çok farklı bir oyunculuk çıkartıyor. Demek ki her oyuncuda bu durum aynı olmuyormuş. Belki de yönetmene bağlıdır. Tolga Örnek ve Rıza Kocaoğlu, kendilerini bir kere daha takdir ettim.

Nejat İşler, Kaybedenler Kulübü için “Ben bu filmde kendimi oynadım” demiş. Pek sanmıyorum. Kendi böyle bir karakter olmak istemiştir. Kendisi sorumlulukları olmasına izin vermeyen, içki ve seks özgürlüğünü sağlayabileceği bir hayata sahip olmak istemiş olabilir. Ama bir Kaan Çaydamlı olmak bundan ibaret değil. Kaan Çaydamlı olmak böyle bir şey. Madem kendini oynadığını söylüyor keşke bizler o donanımlı yanlarına da şahit olsak. Medyada sürekli sarhoş oluşu ile anılmasa. Gerçi ben her şekilde seviyorum Nejat İşleri. Magazin öğesi oluşu beni pek bağlamıyor. Filmde canlandırdığı Kaan Çaydamlı karakterinde “rol yapıyormuş” havasında değildi. (Nejat İşler’in oynadığı hangi film /dizi de rol yapıyormuş gibi görünüyor ki zaten? benimki de laf!)

Film ile ilgili yaptığım araştırmalarda Kaan Çaydamlı’nın fotoğrafçılık ile ilgilendiğini öğrendim. Filmde bu detaylara hoş göndermeler var. Senaryoyu niye böyle yazmışlar dediğim sahneler de oldu. Eve gelince biraz google’lamak yetti. Spoiler görmek istemiyorum diyen buraya tıklamasın

Daha çok şey yazılır çizilir benden şimdilik bu kadar. Olmayan grup seks sahneleri tartışılır. Ayıplanır, asıl konu gündemde kalmaz. Gidin görün. O döneme şahit olun “Vay be o zamanlar bu adamlar da böyle şeyler yapmış” deyin ve çıkın. ”Standart” hayatınıza geri dönün.

Cesaretimiz yok, düzenimiz var, hepimiz yaşımızı başımızı aldık, yarın öbür gün birinin babası ile tanışmaya gittiğinizde  söyleyecek bir “işiniz” olsun.

“Allah standarttan ayırmasın.”

Birazcık diyorum çünkü ummadığım oyuncudan oldukça iyi performans, harikalar yaratacak oyuncudan ise oldukça vasat bir performans seyrettim.

Av mevsimi filmini Yavuz Turgul çekmiş. Şener Şen, Çetin Tekindor, Cem Yılmaz, Okan Yalabık, Melissa Sözen oynuyor.

Melissa Sözen’i ilk defa “Çemberim de gül oya” dizisi ile tanıdım. O gün oyunculuğu ile pek sempatimi kazanmıştı. Bunun üstüne bir şeyler katar da harika bir oyuncuya dönüşür derdim. Hala kelebeğe dönüşmesini bekliyorum.

Okan Yalabık ise daha önce oynadığı dizilerde çok başarılı performanslar çıkarmıştı. Bu sonuçta sinema filmi. Hani derler ya diziler oyuncuyu tatmin etmez sinemanın tiyatronun tadı başka diye. İşte Okan Yalabık döktürecek bu filmde diye düşünürken çok çok başarılı bulmadığım bir oyunculuk çıkardı.

Ben Cem Yılmaz’a şaşırdım diyebilirim.  Abuk sabuk abartılmış sahneler hariç gerçekten keyifli bir oyunculuk sergilemiş. Hele hele ki o  çok konuşulan “Hayde” sahnesi gerçekten çok başarılı. Laz’lar deli olur derken gerçekten karşımda deli olmuş bir laz olarak gördüm Cem Yılmaz’ı.

Beni hayal kırıklığına uğratanlar ise duayenlerdi. Yani Şener Şen ve Çetin Tekindor. Çok daha güzel oyunculuklar beklerken, “Helal olsun nasıl iki mükemmel oyuncuyu ikna edip aynı filmde oynatabilmişler” derken pek sevemedim. Beklentim yüksekti muhtemelen.

Av Mevsimi ile ilgili beni asıl şaşırtan ise, senaryonun bu kadar kötü olması. Her şeyi başından itibaren biliyor olmak keyifsiz bir seyire yol açtı. Bu kadar klişe bir konu. Bu kadar bildik oyunculuklar. Bu kadar bildik mekanlar.  Hayal kırıklığı oluşturdu bende.

Ezel dizisinde kullanılan mekanlar kullanılmış. Hatta Ezel dizisinde yine bildik bir rolde oynayan iki oyuncuya filmde yer verilmiş. Film seni sarıp sarmalar da gözünü kırpmadan izlersin ya. İşte öyle bir hale sürüklemedi beni maalesef.  Rıza Kocaoğlu’nun ve Cem Yılmaz’ın sahneleri hiç bitmesin istedim. İyi insanlar erkenden ölüyor sinemada da bu durum geçerli. Film boyunca amaç gerilimse, gerilmedim. Amaç özlenilen Şener Şen performansını seyretmek ise, o da istediğim gibi değildi. Senaryo havada kalıyor. Böyle olmayacağınız düşünerek hata yapmışım.

Elleri bir sürü titreyen bir oyuncuya muazzam avcı rolü biçmek bana mantıksız geldi. Filmde Lazca konuşulması ve bizim anlayamamamız da sitemlerimin içinde yer alsın. Madem oyuncuyu Lazca konuşturacaklar o zaman alt yazı koymalılar. Tamam sanırım şöyle demek istendi: Bu öyle bir sahne olacak ki ben oyuncumu sana başka bir dil ile konuşturacağım. Sen, seyirci onun oyunundan her şeyi anlayacaksın. Bu ifadeyi yaratsın diye düşünüldüyse eğer, çok çok iyi oyuncular seçilmemiş. Hadi karşımda oynayan Genco Erkal olur Japonca konuşsun bana anlatır yine de ne konuştuğunu. Ama yüzü oldukça kötü yaşlandırılmış bir anne(ellerini yaşlandırmamışlar ki en önce eller yaşlanır bknz: Ajda Pekkan) ve Cem Yılmaz ile bana bunu aktaramamışsın. Neyse ufak detaylara takılmadan kafa dağıtmak için gidildiğinde değil de arkadaşlar ile sohbet arasında Tv’ye göz atarak seyredebileceğiniz bir polisiye olmuş.

Cem Yılmaz’ın rolü erkenden bitmeseydi daha keyifli olacaktı. Çok beğendiğim videoyu da aşağıda izleyebilirsiniz.

Hayde – Cem Yılmaz | video.mynet.com

Fikrimühim’in davetiyle önceden seyretme imkanı bulduğum Çağan Irmak’ın son filmi Prensesin Uykusu’na dair bir kaç cümle anlatacağım. Film Redd grubu ile zaten gönlümü fethetmişti. Grubun filmin içinde canlı olarak söyleyeceğini düşündüğüm “Prensesin Uykusuyum” adlı şarkısından bir kaç cümle yukarıda yer alıyor.
Filmde canlı, akustik bir şekilde söylerler diye bekledim ama söylemediler orası ayrı…

Öncelikle Fikrimühim’e bu organizasyona gösterdikleri özen için çok teşekkür ederim. Gerçekten çok keyifli bir süreçti. Önce Kader değiştirilebilir mi adlı bir web sitesi üzerinden bize fikrimizi sordular. (FikriMühim’iz sonuçta) Daha sonra bu çalışmanın Prensesin Uykusu isimli film için bir tanıtım olduğu ortaya çıktı. Siteye girişte sizi Redd ve Prensesin Uykusuyum şarkısı karşılayacak sesini kısmak istemezsiniz ama ben yine de sizi baştan uyarayım. Ayrıca filmin fragmanını izlemek ve bilgi almak için de şu adresi ziyaret edebilirsiniz. Filmden çıktığımızda 5N1K’da yayınlanmak üzere bazı görüntülerimiz alındı, ayrıca Prensesin günlerini yazdığı defterlerin aynısı da pembe ve deri kaplı olarak bize hediye edildi. İçinden Redd’in cd’si de çıkınca havalara uçtum diyebilirim.

Filmin Konusu:

Bir kütüphanede memur olarak çalışan Aziz, kendi küçük dünyasında sakin ve huzurlu bir hayat sürdürmektedir. Bir gün, mahalleye yeni açılan kuaförün sahibi Seçil ve 10 yaşındaki kızı Gizem, Aziz’in oturduğu apartmana taşınır. Aziz’in yeni komşularıyla renklenen hayatı, küçük kızın daldığı uzun uykuyla gölgelenir. Gizem’in daldığı uykunun tetiklediği bambaşka olaylarla, sıradan görünen ama aslında rengarenk karakterlere sahip bu insanlar birlik olup, kaderi değiştirmeye çalışırlar.

Aziz’in günlüğünden: Kader değiştirilemez, değiştirilirse kader olmaz diyenler var. Olmasın varsın. Hiç bir şeyin değiştirilmeyeceği bir dünyada yaşamak ne umutsuzca olurdu öyle değil mi? Başına gelmiş kötü bir olay, öyle bir gün gelir ki olması gerektiği için olmuş ve daha iyi bir şeye neden yaratmıştır. Bilemezsin.

PRENSESİN UYKUSU, bir çoğunun aksine, uyanınca okunacak bir masalı anlatan, güler yüzlü bir Çağan Irmak filmi.

Benim diyeceklerim ise aşağıda.

En başlarda sıkıldım. Hatta korktum diyebilirim. Kütüphanede karşıma çıkan şu Ariston çamaşır makinesi reklamından hallice ahtapot bir yerimden hoplatmadı değil. Ama insan kendini Çağan Irmak’ın anlattıklarına kaptırınca korkacak bir şey olmayacağını hissediyor bir müddet sonra. İçten içten animasyonda oluşturulan karakterleri sevdim bile. Hem Çağan Irmak’ın Jules Verne’in “Denizler Altında 20.000 Fersah” kitabına güzel bir rol biçmesi yine çocukluğuma götürdü beni.

Ağladım mı evet gülerken bol bol ağladım. Aslında bu kadar keyif alacağımı sanmıyordum. Daha çok dingin bir film olur sanıyordum. Oyunculukları seyretmeyi özlemişim onu fark ettim. Bu aralar hep bir animasyon, hep bir adamlar nasıl yapmış der dururken (o muazzam efektler için) Prensesin Uykusu beni salondan aldı düşündürttü, güldürdü ve ağlattı.

Genco Erkal sahnedeyken ilk defa beyaz perdede bir oyuna hayran kaldım. O nasıl diyalogtur, o nasıl oyun çıkartmaktır kardeşim. Tiyatro sanatçısı ne de olsa. Bugüne kadar seyrettiğim tiyatro sahnelerine haksızlık etmek istemem ama Genco Erkal’a üstad diyorlar ya, işte var bir bildikleri. Yazıklar olsun ki bana hala Genco Erkal’ı sahnede seyredebilmiş değilim. En yakın zamanda oynadığı oyun var ise araştırıp gitmeliyim.

Sıkıldığım sahnelerde Sevinç Erbulak’ı gördüm diye midir nedir, onun oyunculuğu beni pek keyiflendirmedi. Çağan Irmak filmlerinde gördüğüm filme imza atan enstantaneler gözüme çarpıp durdu. Hani deseler ki bu filmi kimin yaptığını söylemeyelim siz izleyince tahmin edin. Seyretsem bilmeden, bu Çağan Irmak filmi diyebilirdim çok rahatlıkla.

Yüzü devamlı gülen Çağlar Çorumlu’nun güzel performansını da seyrettim. Kendisini bundan sonrasında takip edeceğim oyuncular listeme kattım.

Filmin en sevdiğim sahnelerinden birkaç tanesi Redd grubunun motosiklet üzerinde yolculuk yaptıkları sahne, Kahraman ile Aziz ve Neşet’in rakı içtikleri sahne, ve Aziz’in hayalet ile karşılaştığı sahne. Görsellik, diyaloglar ve oyunculuk yönünden favori sahnelerim bunlar. Bıkmadan tekrar tekrar seyredebilirim.

Filmde çok eskilerden kalma bir tad ve aslında hiç alışkın olmadığım bir sinemaya bakış açısı yakaladım. Yine arşivlik bir çalışma olmuş. Kendinize zaman yaratın ve mutlaka izleyin.

Normalde sinemada konuşmak pek adetim değildir ama “Adama bak, Nasıl yaptı bunu.” diye kendi kendime konuştuğum oldu. Filme konu olan “Facebook” u bulan kişinin Mark Zuckerberg’in bir an Türkiye’de yaşama ve böyle bir düşünceyi harekete geçirme durumunun olması fikri bile beni eğlendiriyor. O kadar engel ve o kadar düşman çıkardı ki Mark Zuckerberg baştan cayardı. Hiç böyle işlere girmezdi.

Film’de Justin Timberlake oyunculuğu ile kalbimi fethetti. Sean Parker rolünde yer alıyor. Evet, film boyunca  kendisinden ben de nefret ettim. Rolünü başarı ile yerine getirmiş demek ki.  Eduardo Saverin rolünü oynayan Andrew Garfield’de beğeni ile izlediğim oyunculardan biri olacak.  Film 2 saatinizi eğlendirerek size geri verdiği için benim de tekrar tekrar seyredeceğim filmlerden biri olacak. Zaten David Fincher’in daha benim sevmediğim bir film yaptığına da şahit olmadım. Her şey Amerika ‘da geçtiği için Facebook’un uğraştığı davaların kenarından Facebook’un bugüne nasıl geldiğine tanıklık ettim. Filmin bize iletmek istediği mesaj;  ”Birkaç düşman edinmeden 500 milyon arkadaşa ulaşamazsın” Bu ülkede yapılsaydı bir kaç düşmanla kalmazdı.

Türkiye’de ne davalar bu boyuta gelirdi ne de Facebook’un benzerlerinin çıkması bu kadar gecikirdi. Centilmeniz dava açmayacağız diyebilecek üniversite öğrenicilerinin de olacağını sanmıyorum. Başka bir ülkede yer alan bir başarıyı izlemek ve keyifli vakit geçirmek için Facebook- The Social Network  güzel bir seçim. Film ile ilgili bilgilere şuradan ulaşabilirsiniz.