Dün Bilkent Girişim’in davetlisi olarak Topkapı müzesindeydik. Bu güzel İstanbul görüntüsünü Saray’ın avlularından birinden çektim. Koskoca İstanbul’a hükümdar olmak böyle bir şey herhalde dedim. Tamamen hakim olmak her köşesine.  Baktım Saraylı olmak, Sarayda yaşamak böyle bir şeymiş demek ki diye düşündüm. Uzun upuzun ağaçlar, çınarlar, yemyeşil alabildiğine ferah bir bahçe. İçinde bir dönem yaşadığımı düşündüm. Yapılışı 12 sene süren Osmanlı Devletinin 380 sene yönetim merkezi olarak kullandığı Topkapı Sarayından İstanbul’a bakıyorum…

Sana dün bir tepeden baktım aziz İstanbul,
Görmedim gezmediğim, sevmediğim hiç bir yer.
Ömrüm oldukça gönül tahtıma keyfince kurul,
Sade bir semtini sevmek bile bir ömre değer.

Nice revnaklı şehirler görülür dünyada,
Lakin efsunlu güzellikleri sensin yaratan.
Yaşamıştır derim en hoş ve uzun rüyada,
Sende çok yıl yaşamış, sende ölen,sende yatan.

Yahya Kemal  Beyatlı.

Beğendiğim her seferinde seyretmeye doyamadığım bir reklam. Aslında biraz fazla bilgisayar hilesi olduğunun farkındayım:) Çekim videosu ve Tv’de yayınlanan hali aşağıda o yüzden bulunuyor:)

Yine de bu arabayı test ederken  gerçekten bu kadar çok eğlendiğimi hatırlayınca eklemeden geçemedim. Arabayla seyahat de etrafı sanki arabanın dışındaymışsın gibi görebilmek çok güzel bir his. Şeffaf bir binada oturup dışarıyı seyretmek için pencerelere muhtaç olmamak gibi bir şey:) Bu araçla ağaçların üzerinizde kavuştuğu Kemerburgaz’da ya da Dolmabahçe’de çekim yapılsaydı gerçekten daha hoş görüntüler yaratılabilirdi.

Reklamın İstanbul’da çekilmesi’de ayrı bir merak konusu olmuştu benim için. İstanbul’dan yeterince faydalanamasalar da gerçekten eğlenceli bir reklam olmuş…

Yoğun bir hafta sonu geçti nihayet evimdeyim. Zonguldak- Bartın hafta sonu kaçamağı yaptık, hem de hayırlı bir iş için. Detayları sonra yine yazacağım:)

Kaç zamandır arabayla gider dururduk bu sefer otobüsü tercih edelim dedik. Herhalde 6-7 senedir otobüsle Zonguldak- İstanbul gezisi yapmamıştık. Harika oldu. Gece otobüsle giderken uyuma alışkanlığı edinemediğimden mp3 çaları güzel şarkılarla yüklemiştim, şarjı da tamdı. Yanımda küçük sandviçler hazırdı aç kalmayacaktık. Malum otobüslerde verilen minik kekler falan beni doyurmuyor. Uyumamak için içtiğin kahve de karnını acıktırıyor. Koltuklarda rahatsız, ağlayan çocuklarda olur şimdi of of diyerek bindim otobüse…

Yolculuk hiç umduğum gibi geçmedi. Harika bir yolculuk yaptık. Host’lar çok iyi yaptılar işlerini, şoför de çok dikkatli kullandı aracı. Televizyon için kulaklıklar veriyorlarmış. Ulusoy ile gitmek çok iyiymiş meğersem dedik. Dönerken ise çok daha güzel bir otobüsle geldik. Her koltukda minik lcd tvlerden vardı. İçinde 4 tane ulusal kanal, kategorilerine ayrılmış yaklaşık 20-25 tane film, müzik dinlemek için yine kategorilere ayrılmış 10 çeşit kanal.

 

 

 

 

Tamam arkamda 3 yaramaz çocuk oturuyordu, şoför hızlı gidiyordu, 40 küsürlü koltuklarda oturunca otobüsün arkası çok savuruyordu, korktum vs. Ama sinema menüsünde dvd’sini hala seyredemediğim “ The Devil Wears Prada ” filmini seyredebileceğimi öğrenince her olumsuz şey bitti gözümde. Mutluyum mesudum. Eşimin seyretmek istemediği bu filmi yine onun elini tutarken seyretmek onunda şu vurdulu kırdılı anti-romantik filmlerden birini seyrederken mutlu olduğunu görmek. Film seyrederken çay- kahve servisinin başkaları tarafından yapılması harika.  Artık otobüslerde portakal suyu da servis menüsündeymiş. Ne güzel ne güzel.  Servis bekletmedi, Hızlı ve programlı bir servis hizmeti veriyor. Arabalarda wi-fi var. Benim beklentilerim fazlasıyla karşılandı. Hele yolda mola verdiğimiz yer harikaydı.

Ulusoy bir daha bir yere gidersem yine seni seçeceğim. Sevindirdin beni.

Sevgililer günü yaklaştı. Yazımın sonunda eskilerden kalma bir blog yazımı paylaşacağım. Ama önce…

O zamanlar eşimle evli değildik. Kilometrelerce uzağındaydım.  Saatlerce sürecek telefon görüşmeleri yapardık. Aramızdaki mesafe sadece iki karış derdik. Kendimizi avutmak için. İstanbul- Zonguldak arası, 380 km. 8 saat. Berna ve Hasan için ise “2 karış” kalplerin birbirine değmesi.

Ayda bir gün görebiliyordum onu. Sevdiğim adam gece 12′de bindiği şehirler arası otobüs ile sabah 7′de İstanbul’da oluyor. Tüm gün İstanbul’un canına okuyup geziyorduk. O gece 10 ‘da beni eve bırakıyor, 2 saat bilmediği ve sevmediği bu şehirde dolaşıyordu. Kimi zaman yorgunluktan bir otobüs firmasının bekleme salonunda uykuya dalıyordu. Sabah iş başı yapmalıydı  gece 12′de de memleketine gitmek için yollara düşüyordu.  Sabah 8′de de işinin başında oluyordu. Cumartesileri çalıştığı için ayda bir gün yüzünü görüyordum. Önce gözlerimi her kırptığımda bir sürü fotoğrafını aklıma yerleştiriyor, dijital olmayan fotoğraf makinesiyle güzel çıkacağını umarak bir sürü fotoğrafımızı çekiyordum.  Tab ettirmek için pazar günü açık fotoğraf stüdyosu arıyorduk. Bütün bir ay boyunca birbirimizi gözümüzün önünden ayırmamak için resimleri cüzdanlarımızda saklıyorduk. Ay da bir gün yüzünü görmek ve 5 sene boyunca hep böyle. Hatırlıyorum bizim için msn’de bakıp da birbirinin yüzünü seyretmek ne mutluluk verici bir teknolojik gelişmeydi.

Yağmur, kar onun memleketinden geçip İstanbul’a gelirdi. Ben onlara bile bir sürü anlam yüklerdim.

Her seferinde hediyeleri olurdu. Şaşırırdım. Klasik şeyler olmazdı çünkü. Birbirimizin yüzünü güldürmek bizim için en büyük hediyeydi. Hala da öyle. Ufak bir gülümsemesi beni mutlu kılıyor.

Şimdi eskidik. Evleneli 2 sene oldu. Birbirimize bağlılık sözleri söyleyeli 9 sene olmuş.

Evlendik.  Bir mucize gerçekleşti bizim için. Bunun için çok uğraştık. Yanımda aldığı her nefes için dua ediyorum. İşte bu yüzden “Sevgililer gününün anlamı” benim için farklıdır.

“hayatıma anlam kattığın, benim huzuruma huzur kattığın için çok teşekkür ederim… iyi ki varsın… sensiz bir dünya yok gözümde… herkesin kutladığı ama benim içimde “yüzünün gülmesini sağlayacak hediyeler almak isteği uyandıran” 14 şubat’ın kutlu olsun …  sen HayAtımda olduğun Sürece benim bAyramlarım bitmesiN..

Kitaplarım. Nasıl yenilerini almak istiyorum. Alışveriş delisiymişim gibi. Zamanında kitap okuma alışkanlığı edindiğim için mutluyum. İlkokulda yazım o kadar kötüydü ve kitap okumayı o kadar çok seviyordum ki. Öğretmenim bana yazımı düzeltirsem kitap hediye edeceğini söyleyince sırf yazım düzelsin diye okuduğum kitapların özetlerini çıkarırdım. Öğretmen 10 tane kitap hediye edeceğini söylediğinde gözlerimin parladığını hatırlıyorum…

Rahmetli babam ben doğduğum sene, bir pazarlamacıdan “kızım büyüyünce okusun” diyerek rengarenk ansiklopediler almış. “Kim Kimdir?, Nerede, Neden, Nasıl?, Bu Nasıl Çalışır?” gibi isimleri olan mavi, sarı, pembe ciltli mis gibi kuşe kağıt kokulu, resimli, oldukça kısa anlatımlı ansiklopediler. Bir çocuğun annesine babasına sorabileceği basit sorulardan oluşuyordu. Yağmur nereden yağar, Denizler nasıl oluşur?, Mimar Sinan Kimdir? gibi. İlk okul bitmeden bunları bitirmiştim. O kadar çok severdim ki kitap okumayı, dayım Rusya’ya giderken o kalın, mis kokulu Meydan Larousse’larını bana bırakmıştı. Bir de Can yayınlarının kitap koleksiyonu vardı ki onda her Taksim’e, dedeme gittiğimizde sakladığı yerden onları bulup okumaya çalışırdım. Gözlerimin bozukluğu derece derece artmıştı o dönemlerde. Hele bana bıraktığı ansiklopediler yok mu? Ben 10 yaşındaydım ve kucağıma alır okurdum ezilirdi bacaklarım o ansiklopedileri tutacağım diye. 20′den fazla cilt, bir de ekleri var. Yatağın yanında dururdu. Annem kaldırırdı. Tek başıma raftan bile indiremezdim.
Lisede Atilla Atalay kitaplarını keşfettim. Aman Allahım nasıl eğlenceli. Karikatür okumuyorum. O dönemde Gırgır’ı Leman’ı takip etmiyorum. Ama bu yazar ne eğlenceli şeyler yazıyor. Lisede derslerden kaytarmak için arkadaşlar ile beraber onun Sıdıka karakterini bir tiyatro oyununa çevirdik aynı dönemde de Televizyonda “Sıdıka” adlı dizisi yayınlanmaya başladı. Tabi dizi oynarken ben Atilla Atalay’ın tüm kitaplarına sahiptim ve her yazısını su gibi ezberlemiştim okumaktan. Dershane’de ise Berrak ile tanıştım. Hayatıma giren bir hayal kahramanı gibiydi Berrak. Bana bir çok şeyi öğretmiştir hayat hakkında.
O dönemde biraz uzaklaştım sanırım kitaplardan aslında en yakınlaşmam gereken zamandı. Üniversiteye hazırlanmam gerekiyordu. Kitap okumak değil de test çözmekmiş üniversiteye hazırlanmak. Ve zevkle okuduğun şeylerden çıkmıyordu ÖSS soruları.
Üniversitede de İktisat kitapları en sevdiklerim oldu. İktisat ve maliye. Sıkılırdım pazarlama üzerine yazılan yazılardan. Pazarlama ve reklamla uğraşmak istesem bile o kitaplardaki şey değildi reklam sektörü. Bunun üniversite de farkındaydım.
Yaz günlerinde şehir kütüphanesinden alınan Orhan Pamuk kitapları ile üniversite de kitapla temasım bu kadarla kaldı. Nihayet mezun olunca biraz delirdim. Alışveriş delisi oldum. Taksim’de yaşayıp her yerde sahaflar olunca. Kendimi kaybetmemek elde değil. İstiklal’de güzel kafeler açılmış ben Zonguldak’tayken. Hem kahve içip, hem kitap okunabiliyor. Kendimi kaybettiğim dönemler. İyi ki kaybetmişim iş hayatında girince kitap okumaya değil nefes almaya vakit bulamadım. 7 sene de 0 kitap.
Issız Adam’da böyle bir replik vardı. Filmin karakteri Ada, bir kitap alıp da okuyamayınca işten ayrılmaya karar vermiş. İnsanın çalışırken kendine hiç bir dakika ayıramadığının ne acı bir örneği değil mi? Benim işten ayrılmamın da makul sebepleri vardı. Bu da onlardan biri zaten. Başka bir firma için yaşamamak. Şimdi şimdi kendimi toparlıyorum. Altı ayda 4-5  kitabı birden okuyorum. Yatak ucumda bir sürü, oturma odamda bir sürü, elimin değdiği her yer de kitaplar olsun istiyorum. Ve yavaş yavaş okumalı ki hiç bitmesin! Ben bugün yeni bir seriye başlıyorum güzel bir kolaj yaptım. 5 sevdiğim kitap karşımda sayfalarının açılmasını bekliyor. Hadi bakalım.