Kocaman bir sene hızlıca geçti.

Her sene biterken hesabını kitabını yapıp bir kenara koyarım. Bu sene bana ne kattı benden ne aldı diyerek. Şimdi geriye bakınca 2010′da vakit bulamadığım, vakit yaratamadığım, öncelik veremediğim mevzulara 2011′de bol bol vakit ayırdığımı görüyorum.

2011’de daha çok çocuk sevdim. Çocuk sevmek için 500 kilometre yol gittim. O ‘Beyna’ deyip ismimi doğru söylemeye çalıştıkça ben mutlu oldum. Çok sevdiğimiz bir arkadaşımıza kahvaltıya gitmek için yola koyulduk Lüleburgaz’ın soğuğu ile tanıştık. 1 hafta hasta yattım. Ama yine de o sıcak aile sofrasında bulunmak için değerdi.

Türkiye’de son defa yapılan F1 yarışlarını seyretme şansı buldum. Bir sürü fotoğraf çektim. Hızla giden yarış arabalarını seyrettim. Anları ölümsüzleştirdim. Fotoğrafların büyük hallerini kaydettiğim harici disk bozulunca 3 gün yüzüm asık dolaştım.

Uzun zamandır görmediğim arkadaşlarım ile görüştüm, hayatlarının nasıl değiştiğini ve daha neler yapmayı hayal ettiklerini dinledim. Ben de boş durmadım tabii bol bol hayal kurdum. Üstelik sadece hayal kurmakla da kalmadım, planladım ve bir kısmını da yoluna soktum.

Hastanelerden güzel haberler aldım. Ağlamakla gülmek arası bir yerlerde oldu ruhum. Sağlık problemleri başta olmak üzere bol bol problem çözdüm. 5 senedir düzelmeyen hastalıkların bitişini kutlamakla uzun süre meşgul oldum. Ailecek yüreğimizi atlatan durumlar oluştu ama koca bir senenin sonunda tahliller nihayet temiz çıktı mutlu oldum, hayat bayram oldu.

Senenin ilk karı gece 12′de şehrimin sokaklarına düştüğü zaman çocuklar gibi gökten yağan taneleri tutmaya çalıştım. Sabahın erken saatlerine kadar camdan kar yağmasını seyrettim yetmedi günün ilk ışıklarıyla kar yağmış İstanbul sahillerini dolaştım. Fotoğraflar çektim

Kış bitip yaz gelince “Bir hafta içerisinde bu ülkenin tüm denizlerinde keyif yapıyor olacağım” dedim kendi kendime. 3700 kilometre yol yaptık. Hepsinde yüzdüm bir hafta içinde ve evime geldim, elimde her sahilden ayrı ayrı toplanmış taşlara. Antalya‘dan Kastamonu‘ya dolaştım durdum. Bu sırada Ege‘ye aşık oldum. Gün doğumuna ve gece ışıklarına beni sarhoş etsinler diye teslim oldum. Sokaklarda bağıra bağıra şarkılar söyledim. Onlar rakıdan balıkdan İzmir’den sebep sarhoş sandılar beni, ama ben mutluluktan çakır keyf oldum.

Bu senenin son günlerine doğru koskoca bir 10 seneyi devirdik sevdiğimle. Geç saatlerde İstiklal’de topuklu ayakkabı seslerine kahkahaların eşlik ettiği mutlu bir çift olduk yanımızda en sevdiğimiz arkadaşlarımızla.Kutlamalar yaptık bir sürü soğuktan çok üşüsek de ellerimizi değsin birbirine diye o kasım akşamında eldivenlerimizi çıkardık.

Hayat bayram olmadı her zaman bazen kutlama yapacak durumlar olmadı. İçimiz daraldı, karanlık çöktü üstümüze. “Ama olsun, bu da geçecek hem de her şey çok daha güzel olacak” dedik kendi kendimize. İnandık. Geçti de, iyi ki çok aldırış etmemişiz.

Fotoğraf ile çokça ilgilenebildim bu sene. Dört doğumda telaşlı, heyecanlı annelerin yanında oldum. Hayata “Merhaba” diyen bir meleği ilk görenlerden biri ben oldum. İçim ısındı elimi sıkı sıkı tuttuğu zaman. Bol bol havalara uçtum. Çamurmuş, fırtınaymış dinlemedim. Dünyanın en güzel gün batımına şahit oldum. Dingin bir su, ‘burası cennet mi?’ dedirten bir gün batımı ve öldürücü bir soğuk. Varsın hoplayıp zıplarken ayaklarım ıslansın, hasta olayım ne olacak.  Bir keresinde de beni bile uçuracak kuvvetli rüzgarlar ile karşılaştım  biraz korku hakim oldu bünyeye ama adrenalin zaten iyi bir şey

Dondurmaya doydum bu sene. Kahramanmaraş dondurmasından başka dondurma bilmeyen bir çocukluk geçiren ben, bu sene yeni dondurmalar keşfettim. Her seferinde “Bu dondurmaysa peki daha önce yediklerim neymiş?” dedim. Sürekli bu cümleyi söylediğimi fark edip bolca güldüm.

Mutfakla aram yine çok iyiydi. Yine bir çok workshop‘a katıldım. Usta aşçılardan yeni yemekler yapmayı öğrendim. Yeni blogger arkadaşlarım oldu, blog açmaya heveslendirdiklerim oldu. Sadece onları heveslendirmedim yeni bir blog açtım ben de. Zayiflamahikayesi.com doğdu. İnsanlar zayıflama ve zayıflayamama hikayelerini anlattılar pek güzel oldu.

Daha çok zirveye katıldım bu sene. Sektörün dinamiklerini anlamak istedim. Can kulağı ile dinledim kürsüde konuşma yapan uzmanları. Hediyeler kazandım, sırf duyduklarımı beni takip edenler ile paylaştım diye.

İnternet’te var olan haklarımızı savunmak için yollara düştük. Ben diyeyim 40000- 50000 kişi onlar desin 100-200 kişi hepimiz İstiklal Caddesini doldurduk. Yine en önde fotoğraf çekmekle meşguldüm. Ne coşkulu bir gündü. Eylemlerin de copsuz, gazsız olabileceğini kanıtladık. Bir çok arkadaşımla beraber Mayıs ayında Sansür istemiyoruz diyerek haykırdık.

Yağmurda ıslandım, karda üşüdüm, güneşte yandım daha çok doğaya karıştım bu sene.

“Amaan şeker miyiz, eriycez” demeyin. Dışarıda insan eriten bir yağmur var, hatta yağmur kisvesi altında gökten sel geliyor. Şemsiye alın.

— berna mutlu aytekin (@bernam) Aralık 16, 2011

Geçen senenin acısını çıkardım dünyanın kitabını okudum. Bol bol sinemaya gittim. Yeni diziler keşfettim. Evde dizi keyfi yaptım uzun saatlerim gülerek geçirdim. iPhone’landım. Başıma türlü hadiseler geldi bu süreçte ama hayatımı kolaylaştıran bir cihaza sahip olduğum andan beri hayat daha eğlenceli oldu.

Yeni işlere giriştim. Yeni patronlarım oldu. Kimisi patron’dan çok arkadaş oldu, akıl hocası oldu. Her zaman hattın diğer ucunda oldular. Sağolsunlar.

Benim için beni bir yaş büyütecek bir sene oldu. Diğer yıllar gibi değildi. Geldi izini bıraktı ve şimdi öylece gidiyor. İlk defa büyüdüğümü hissettim. Saçımdaki beyazları keşfettim. Sorumluluklarım değişti. Acil ve doğru kararlar vermem gerekti. Anlaşmalar ve anlaşamamazlıklar ile dolu ama sonunda sükut bulan bir yıl oldu. 2012’den hak ettiklerimi alacağım kahkaha atmak için sebepler yaratmayacağım sebepleriyle beraber gelen bir yıl olmasını bekliyorum.
Hep güzel haberler veren beni endişelere sevk etmeyen bir yıl olsun. En önemlisi sevdiklerim ve onların sağlıkları hep yerinde olsun. Herkese 2012’de beklentilerini umursayan bir yıl ile karşılaşmalarını diliyorum.

Nerede kalmıştık evet İzmir’den yola çıktık.

İlk hedef Akdeniz diyerek ilerledik. Akdeniz’e Muğla‘dan geçecektik. Yol üzerinde bir yerlerde dinlenme de planlamamıştık. Araç oldukça konforlu olduğu için yolda aracı kullanırken bile dinleniyor insan. Tabi benim gibi bir co pilot sayesinde sürücümüze az iş düşüyor diyebilirim. Hele ki o Konya‘nın 125 km. dümdüz yolları direksiyonu bile çevirmeye gerek duymamak, gerçekten keyifliydi. Uzun bir yol düşünün. dümdüz. karşıdan gelen yok, arkamızdan gelen yok. Müzik sayesinde biraz uykudan uyanabildik. Antalya‘ya yaklaştıkça dağ yolları ve kıvrımlar, virajlar, mide bulantıları, karşıdan gelen taş yüklü kamyonlar, silinen şerit çizgileri, ışıksız otoyol. Yol pek keyifli bir hal aldı anlayacağınız. “Daha var mı? Bitmiyor mu? Bu yanımızdaki dağ hala aynı dağ mı?” bitmek bilmeyen sorularım yerini “bari biraz fotoğraf çekeyim ben” ‘e bıraktı. Kurtarabildiklerimden bazıları aşağıda.

Gecenin geç saatlerinde Antalya’ya vardık. Açlıktan ölen beni doyurmak centilmen sürücümüzün baş görevi olduğu için kalacağımız yere gitmeden önce bir alışveriş merkezinde soluğu aldık. Aracı alışveriş merkezinin alt katında yer alan otoparka bıraktıktan sonra dışarı çıkınca soluğum kesildi. “Bu alışveriş merkezinin klimalarının çıkışları hep bu otopark kısmında oluyor aman allahım bu ne buhar, bu ne nem?” deyip mızmızlandıktan sonra alışveriş merkezine girdik. Karnımızı doyurup araca binip “Dışarıda biraz gezelim gece hava daha serin olur” dedik. Aman Allahım ben ömrü hayatımda böyle bir sıcak, nem görmedim. Meğerse o alışveriş merkezinin klima çıkışları falan sorunlu değilmiş. Cehennem nasıl bir yer diye merak eden var ise Antalya’ya uğramalı ölmeden evvel. Acele ettik, hemen kalacağımız yere ulaştık. Evin her odasında klima olmasını hiç yabancı karşılamadım. Klima olamaz ise orada yaşanmaz ki.

Sabaha kadar huzurlu bir uyku ardından “Deniiiiiz” nidaları ile yine yola koyulduk. İzmir’in denizinden sonra Antalya‘nın denizinde de yüzmeliyiz. Kendimize sözümüz var. Önce kahvaltı. Daha doğrusu kahvaltı edebilecek klimalı mekan arayışlarımız oldu. Bu arayışlar yine bir alışveriş merkezinde son buldu. Mado‘ya kadar gidip kahvaltı servis etmediklerini öğrenmek acı verici oldu. Yoksa alışveriş merkezine tıkılmak istemezdim ben de. Değirmen Pastahanesi ve mükellef bir “klimalı kahvaltı” ve ardından doğru Kurşunlu Şelalesine ardından da Konya altı plajına.

Antalya’nın en güzel yanı Kurşunlu Şelalesi olmalı. En serin, soğuk en gölgelik ve en yaşanılacak yer o an bizim için orasıydı. Şehre 20 Km uzaklıktaydı. Gidip gezdim. Yine bir sürü fotoğraf çektim ama tek kurtarabildiğim bu Yüzümü kaç kere yıkadığımı hatırlamıyorum. Şelalenin suyu azalmış. Etraf çok pis. Ve eski zamandan kalmış gibi. Elden geçmesi gerekiyor. Kurşunlu şelalesi benim için çölde vaha gibiydi. Gezdik gördük ve Konya altı plajına doğru yol aldık.

Yat limanına bir ufak bakış, tepelerden denizin mavisini seyredip plaja indik. Deniz biz girene kadar temizdi. 5 dakika içinde teknenin birinin pisliklerini suya salması ile iğrenç bir hal aldı. Girdiğimize pişman olduk. Hemen çıkıp şehirde biraz tur attıktan sonra Ankara’ya doğru yola çıktık. Anladım Antalya bizi sevmemişti. Ben de onu sevmedim zaten hıh.

Yol düz, taşlı, şeritsiz ve gözlerimi kapatamayacağım kadar tehlikeli. Ben gözlerimi kapatınca karşıdan gelen kamyon sanki bize çarpmayacak. Olsun kapatamıyorum gözlerimi böyle tehlikeli yollarda. Isparta, Burdur’dan geçtik. Biraz alışveriş yapıp yola devam ettik. Dağ yollarında durup bazen çay içtik, bazen mısır yedik ama hepsinde çok tatlı köylüler ile tanıştık. Onlardan adaçayı satın aldım. Tadı poşette satın aldıklarımıza göre daha güzelmiş. Yol üzerindeki dinlenme tesisleri gerçekten parmak ısırtacak şekilde yapılmış. Alabalık yiyebileceğiniz u şeklinde sedirlerin bir dağın tepesine yerleştirildiğini düşünün. Aşağıda ise balıkların yetiştirildiği çiftlikler.

Çaylar bile bir başka güzel. Odun ateşinde demleniyor, güzel olmaz mı? Öyle olunca yol bir türlü bitmedi. Ama asıl olan varmak değil yoldan keyif almaktı zaten. Hava karardığında yol o kadar sıkıcıydı ki. Gece Afyon‘a vardığımızda biraz dinlenmek istedik. Bir kaç saat arabada kestirdikten sonra sabahın ilk ışıkları ile Ankara’ya doğru yola devam ettik. Güneş doğarken yoldan kimsenin geçmediği, etrafta bol bol kırlangıçların olduğu, dümdüz bir yol düşünün. Hava kızıl, bol oksijen ve hızla giden yolun keyfini çıkaran bir çift. Gerçekten huzur böyle bir şey herhalde dedim kendi kendime. Bu hayatımda yaşadığım nadir anlardan biriydi. Devamını bir sonraki yazım da anlatayım. Ankara, Zonguldak, Bolu ve Kastamonu maceralarımız var…

Yalova‘dan yola çıktık. Öğlen Manisa‘ya akşama doğru ise İzmir‘e vardık. Manisa’da yol üzerinde bir çok kavun satan köylü var. Güneş çok olduğu için kavuncu tezgahını kurmuş ama yolun karşısına geçmiş bir de not bırakmıştı. Ben de inip bunun bir fotoğrafını çekmeliyim dedim. Otoyoldaydık ve etrafta bolca cırcır böceği sesi vardı. Benim de böcekten korkum malum. Aklımca kaçmaya çalışıp etrafımda dönüyorum ses hiç azalmıyor. Meğerse kocaman böcek sırtıma yapışmış. Benimle beraber geziyormuş. Eşim kovaladı ama benim aklım gitti yemin ederim.

Hemen iki kare alıp, camları kapatıp, hiç durmadan İzmir’e devam ettik. İzmir’de konaklamak için Booking.com’dan otel ayarladık. Eşyaları atıp şehri gezmeye koyulduk. Sevgili Yasemin ve üniversiteyi orada okuyan kardeşim “Aman orayı da gez, şurayı da gez” deyip rotayı belirlemişlerdi bizim yerimize. Biz de direksiyonu önce Kordon‘a kırdık. Kordon’u pek sevdim. Hem gece,  hem sabah erken saatlerde oldukça huzur dolu. Biz gittiğimizde oldukça da rüzgarlıydı. Nefes aldık diyebilirim. Ardından akşam yemeğine Kumrucu Şevki’yi tavsiye ettikleri için Bostanlı‘ya geçtik. İzmir’in kırmızı ışıklarından bunaldım diyebilirim. Adım başı kırmızı ışık, köşeyi dönünce ayrı bir kırmızı ışık. Işık gereken yerlerinde ise ışık yok. Otomobil ile gezmek o kadar sağlıklı değildi galiba ama biz şehrin her yerine ulaşabilmek için otomobil kullandık. Renault‘un navigasyonu Özgür (geçen yazıda bahsetmiştim) bir türlü Kumrucu Şevki’yi bulamadı. Ama Google Maps sağolsun kolayca bizi Bostanlı’ya götürdü. Mekana girmeden önce Foursquare’den yorumlara da baktık. Kumru’nun ne olduğunu yeni öğrenen birisi için yapılışını fotoğraflamaya da izin aldık. Oh keyfimiz tam.

Gece Çeşme’ye geçtik, ertesi gün ise Alaçatı’ya, Ilıca plajına. Alaçatı’yı pek sevmedim. Soğuk bir yer. Yani rüzgarından bahsetmiyorum. Belki gece daha hareketli oluyordur ama biz gündüz gezip gece Çeşme’ye geçtik.

Biraz fotoğraf çekip, Alaçatı’da çok oyalanmayıp Ilıca plajına uğradık. Orada uzun yıllar yaşayabilirim. O derece sevdim. Etraftaki yalılar 500.000$ değerindeymiş. Ama sanki cennet gibi bir yer.

Ege’de yüzdükten sonra Çeşme’nin çarşısında dolaştık. Bol bol fotoğraf çektim. Ne kalabalık ne de boş. Rumeli pastanesinde dondurma yemek  güzel olurmuş. “Önümüzdeki sıradan da anlaşılacağı gibi lezzetli bir dondurması var demek ki” dedik, girdik sıraya. 15 dakika sıradan sonra nihayet sipariş sırası bize geldi. Rumeli pastanesinin kavunlu ve damla sakızlı dondurması meşhurmuş. Ama ben damla sakızı sevmediğimden mandalina ve kavunlu aldım. 10 puan üstüne de yıldız verebilirim. Enfesti.

Gece Çeşme’de kaldık Ertesi gün sabah gün doğarken Urla’ya geçtik. Gün doğuşunu seyredip oradan tekrar İzmir’e yol aldık. İnsanlar erken saatlerde yürüyüşe çıkıyorlarmış Urla’da. Ne şanslılar.

Kordon’da kahvaltı edip Boyoz neymiş öğrenmiş bulundum. Çayla güzel gidiyormuş. Saat kulesine gideceğiz derken çarşının içine girmemiz, yollarda kaybolmamız, insanların bize sinirlenmeden yardım etmeleri… İzmir’in halkı bi değişik gerçekten. Alsancak ve Güzelyalı‘yı da gezdikten sonra tekrar başka bir şehire doğru yola koyulduk. Sırada Muğla var.

Muğla’ya gelmeden Dalyan’a uğrayalım O temizliğ ile ünlü İztuzu plajını bir de biz görelim dedik. Yol üzerinde kaplumbağalar görünce doğru yolda olduğumuzu anladık. Ufak bir mola vermek için bir ailenin işlettiği ve bizi “Dur yolcu, buradan nar suyu içmeden gitme” diyen bir tabela ile karşılayan bir kafe olan Nar Danesi’nde mola verdik. Aile işletiyormuş ve gerçekten çok emek harcamışlar. Taştan bir seyir terası yapıp üzerinden buz gibi suların akmasını sağlamışlar, altında bir ağıl var ve kuzucuklar, tavuklar, etrafta cirit atıyor. Soğuk nar suları ise gerçekten enfesti. Şişesini şoklayıp götürebiliyorsunuz. 4 gün dayanıyormuş. Birer bardak nar suyu içip hazırladıkları özel düzenekle otomobili yıkadık, biz biraz serinledik, seyir terasından etrafı seyredip İztuzuna doğru yola çıktık.

Muğla’dan geçip Bodrum‘a vardık. Kale ve gemileri biraz fotoğrafladıktan sonra Bodrum Barlar Sokağına doğru yürüdüm. Orası da gece renklenen bir yer. Ben yine pek tat alamadım. Taksim’de yaşayıp Taksim’i sevmeyen biri olarak normal bir şey benim de Bodrum’u sevmemem. Gümbet‘e doğru gidip biraz yüzeriz diye düşünüyorduk ama deniz çok pisti. Onca yolu gidip denize giremedim. “Neyse, burada da yüzmeyelim” dedik çıktık Milas’a doğru yola. Güzel keyifli bir gece geçirdik. Şehire ininceye kadar geçtiğimiz her yerde zeytin ağaçları vardı.

Ben ise hayatımda ilk defa zeytin ağacı gören biri olarak şaşkın şaşkın etrafa baktım. Dağların arasından geçip Milas’a vardık.  Milas’da arkadaşlarımızda konakladık. Her yer zeytin ağacı olunca her yemeğe de zeytinyağı koyuyorlarmış. Zeytinyağı çok seven biri olarak fiyatının kilo başına 3,5 Lira olduğunu duyunca şok geçirdim. Güzel sohbetin lezzetli yemeklerin ardından sabah uykuyu alıp erkenden yine yollara düştük bu sefer istikamet Antalya’ydı. Antalya’ya Fethiye, Göcek  üzerinden dağların arasından geçtik. O maceramızı da bir sonraki yazıya saklıyorum.

Döndüğümde ilk iş olarak fotoğraf makinesi ile neler çekmişim diye baktım. Yanıma aldığım küçük notebook’umdan da bakmıştım ama pek anlayamamıştım fotoğrafların ne alemde olduğunu. Evdeki 23″ monitörden bakınca o kocaman toz zerreciklerini gördüm. Az biraz keyfim kaçtı. O sahil senin, bu kumsal benim derken  kimi toz parçaları ya da kumlar her neyse artık, makinenin içine doluşmuş. Keyif kaçtı bir kere. Tek tek photoshop ile toz partiküllerini temizlemeye çalışıyorum. Bu vesile ile LG‘nin test etmemiz için gönderdiği monitöre duacı olduğumu da belirteyim. Küçük notebook’da düzenlediğim fotoğraflarda renkler bir saçmalamıştı, insanı yanlış yönlendiriyordu. Ayrıntıları görmek için büyütüp bakmak gerekiyordu, bu sefer de ana temayı kaçırma olasılığı vardı. LG monitörü bilgisayarıma bağladığımdan beri eskisini pek tercih etmiyorum.

LG’nin gönderdiği monitör ile ilgili yazımı bir sonraya bırakıyor ve size gezip gördüklerimden kısa bir özet geçmek istiyorum.

Cumartesi 2 bavul ile 6. kattaki evimizden yol boyunca  süremeyiş izlenimlerimi paylaşacağım Renault Megane EDC ‘nin içine yerleştik. Araçta bizi bir navigasyon cihazı karşıladı. Dolayısı ile ben haritayı çantamdan hiç çıkartmadım. Navigasyon cihazına verilen isim “Özgür”. İçinde iki tane ses seçeneği var. Özgür erkek olanı. “Sağa dön, sola dön” diyerek bizi pek güzel gideceğimiz yerlere ulaştırdı. Ah o Bodrum yolunda köylere sokup da çıkmaz köy yollarına sokmasaydı iyiydi. O kısımda Google Maps yardımımıza yetişti. Bunun gibi 3 tane çıldırtacak hata yapmasına rağmen toplamda gayet keyifli bir rehber olduğunu söyleyebilirim. İkinci rehberimiz ise herkesin “Bu Foursquare de neymiş, bana ne senin nereye gittiğinden, ne yediğinden?” dediği uygulama. Bu uygulamayı uzun süredir kullanıyorum. Gittiğim, kaldığım yerler ile de mutlaka yorum bırakıyorum. İzmir’e gittiğimizde “Etrafta çay içecek neresi var?” araştırmasında bana o kadar çok sonuç çıkardı ki hemen hemen tüm tip’leri (mekanlar hakkındaki görüşler) okuyup ona göre hareket ettim diyebilirim. Bodrum, Alaçatı, ve Çeşme‘de de bizi çok güzel yönlendirdi.  Ama bir Özgür değil orası ayrı mesele.

Yola çıkınca önce Yalova‘ya anneannemlerin yanına gittik. Ardından Yalova’dan yola çıkıp akşam İzmir‘e ulaştık. Arada Ula‘ya uğradık orası da pek sevdiğim bir yer oldu. İzmir’e varınca bir otelde kaldık, sızdık da diyebilirim. Ertesi gün İzmir, Alaçatı, Dalyan, Urla, Çeşme‘yi gezdik. Alaçatı’dan ziyade Çeşme’ye bayıldım diyebilirim. Alaçatı sadece bir miktar rüzgarlı Ilıca plajını çok sevdim. Bundan sonra her tatilde oraya kaçabilirim. Gezdiğim hiç bir yere, yüzdüğüm hiç bir denize de benzemiyordu. Geceyi Çeşme’de geçirip ertesi gün Muğla‘ya doğru yola çıktık. Manisa, Köyceğiz, ardından Muğla’ya vardık. Oradan kaplumbağacıkları ile ünlü Dalyan‘a uğrayıp İztuzu plajında biraz oyalandık. Ardından Bodrum‘a ve Gümbet‘e geçtik. Diğer plajlardan sonra deniz hiç de temiz gelmedi. Gece ise Milas‘a geçtik. Geceyi Milas’ta geçirip ertesi gün Fethiye, Göcek, üzerinden çokça dağların arasından gezip gece nihayet Antalya‘ya vardık. Yollar o kadar bozuktu ki. Bozuk ve ışıksız. Bir de Antalya’nın sıcağı üzerime Fin hamamındaymışım gibi çökünce ertesi gün zaten daha önce gezdiğimiz gördüğümüz bir şehir olan Antalya’da hiç oyalanmadık. Kahvaltı’dan sonra hemen kendimizi Kurşunlu Şelalesine attık. Çok değil ama 10 derece kadar düşük bir sıcaklık vardı. Şelale içerisindeki çeşmelerde kaç kere yüzümü yıkadım hatırlamıyorum. O zamanlarda insan otomobil içindeki klimadan ayrılmak istemiyor. Şelale dönüşünde akşam saatlerinde belki biraz daha soğuk hava olur diye düşünerek kendimizi Konyaaltı plajına attık. Deniz ben gelene kadar temizdi. Suya girmeye karar verince teknelerin pislikleri ile doldu taştı. Girip çıkmam bir oldu anlayacağınız. Antalya maceramız sıcak ve bunaltıcı hava sayesinde kısa sürdü Afyon’a doğru yola çıktık. Yolculuğun serin olan kısımları buralardı. Dağların arasından Afyon‘a varmak, geçerken Isparta‘ya uğramak, bol oksijenli, bol manzaralı dağ yolları arasında dolaşmak bir de yollarda ki satıcılar ile sohbetler çok keyifliydi. Gece Afyon’dan geçtik. Sabah erken saatlerde Ankara’daydık. Ankara’ya daha önce gelip gezdiğimiz için çok vakit kaybetmek istemedik. Ayaş üzerinden Nallıhan‘a doğru geçtik. Kuş cennetinin içinden ve oradan da Abant Gölü’ne doğru yönümüzü belirledik. Abant gölü’nü ilk defa gördüm. Çok fazla sıcak değildi ama çok kalabalıktı. Tur otobüsleri ile gidecek kadar ilginç bir yer gelmedi bana. Oradan üniversiteyi okuduğum Zonguldak‘a geçtik. Zonguldak’tan ufak bir turdan sonra Bartın‘a doğru yol aldık. Bartın’a gidince hep İnkumu ve Amasra‘ya giderdik. Bu sefer Kastamonu‘na doğru gittik. Cide üzerinde henüz turların keşfetmediği bir koy bulduk. Gideros Koyu‘nda biraz vakit geçirdikten sonra tekrar Bartın ve ardından da Yalova üzerinden İstanbul‘a dönüş yoluna düştük.

Eve geldiğimde bu ikinci gün hala dinlendiğimi hissedemiyorum. Ama değerdi. Çok eğlenceli vakit geçirdik. Henüz gençken bu kadar deli tatiller yapabilmek güzel.

Şimdi bölge bölge gezdiklerimi ve süremeyiş izlenimlerimi yazacağım postlar hazırlayacağım. Asıl amaç o güzellikleri hatırlamak ve hiç unutmamak. Benim günlerim nasıl geçmiş diyerek merak ederseniz gelecek günlerde buraya göz atmayı unutmayın.

Körfezin karşısında rüzgarın eksik olmadığı bir yer burası. Sabah oldukça güzel bir hava olmasına karşın Twitter’dan aldığım haberler ile etrafa fırtına geliyormuş müjdesini verdiğimden beridir herkesin keyfi kaçık.

Yine yüzenler yüzdüler, ama ben “Pis bu deniz” deyip burun çevirdim yarın düzelir belki.

Denize girmedim de girenlerin fotoğraflarını çektim ben fotoğraf çekeceğim deyince çocuklar tüm hünerlerini sergilediler.

Hele ufaklık çok fena yüzüyordu. Balık olmuş çıkmış.

Şimdi saatin ilerlemesini ve güneşin batmasını bekliyorum. Resmen tetikteyim bu güzel gün batımını ölümsüzleştirmek lazım.

Orayı seviyorum. Neden? Neden arkadaşlarım her “İstiklal’deyiz” dediklerinde oraya götürüyorum. Bilmem. Herhalde evim gibi görüyorum da ondan. Garsonlarını seviyorum. Hal hatır sormalarını seviyorum.  Her zaman aynı masaya oturup (boşsa) oradan etrafı seyretmeyi seviyorum.  İçeri de yani tezgahın arkasında neler olduğunu gördüğüm bir masada oturuyorum her zaman. Buharın altında hızlıca çay dolduran garsonları seyretmeyi seviyorum. Kocaman menüye bakmadan sipariş vermeyi, yine de dikkat etmeleri gereken şeyleri anlatmayı beni bıkmadan usanmadan dinlemelerini seviyorum. Onlar da beni aileden biri olarak görüyorlar ki emekli olan, ayrılıp kendi dükkanını açan, oğlunu kızını evlendiren var mı hemen söylüyorlar. Oturduğum masa’dan merdivenleri inen çıkanlar görünüyor, yerime geçerken gazetelerimi alıyor ve beni tanıyan gözlere menüye gerek yok her zamankinden deyip kafamı gazetelere gömüyorum.

Işık sarımtırak. Beyaz ışığı severim evimde her yerde beyaz ışık  var. Ama burası bana çocukluğumu hatırlatıyor. Nostaljik masalar ve anneannemin kristal taşlı avizelerinden var her yerde. Işıl ışıl. Bilinçaltıma oldukça yerleşik bir “Burada senin geçmişine ait bir şeyler var” hissi. Ananemin bizi görmeye geldiğinde aldığı dönerli sandviçlerden yiyorum hala. Limonatası ile benim favori yiyeceklerimi oluşturuyor.

Bazen sıcakta gezinmekten tansiyonum düşüyor klimanın altında 2 tane ayranımı içip kendime geliyorum. Kendime gelir gelmez de “Nerede o eski sandviç ekmekleri” deyip çemkiriyorum. Anlayışla karşılıyorlar fırını değiştirmişler vs anlatıyorlar. Çıkarken anneye, anneanneye selamlar hürmetler deyip beni o kalabalığın içine yolcu ediyorlar. Kapıdan çıkana kadar da 10 kişi hoşçakalın diyor zaten. Eski sistem konuk ağırlama anlayışı hakim hala.

Geçenlerde öğle ya da akşam atıştırması için değil de sabah kahvaltısı için uğradım. Normalde saat 10:00 ‘da poğaça kalmaz. Ama pazar diye daha az kişi gelmiş olmalı ki ben son poğaçalara yetişebildim.

Çayın tomurcuklu kokusu hala burnumda. Güzel bir kahvaltı ardından biraz sohbet sonra da eve doğru yola çıkış.İstiklal Caddesi girişindeki Taksim Sütiş’e yolunuz düşerse uğrayın selamımı söyleyin…

Dua etmenin dini dili olmaz. Kendimi özellikle ibadet ederken Allah’a yakın hissettiğim zaman, başarmak istediğim işte yarı yolu aşmış kadar oluyorum. En son Edirne gezimizde böyle huzurlu anlar yaşamıştım. Mimar Sinan’ın zekasının ürünü camileri gezerken de böyle zevk alıyorum. Bugün değişiklik yapıp Beyoğlu’ndaki St Antuan Kilisesine gittim.

Kilise gezmeyi eskiden beri severim.  Rengarenk camlar çocukluğumdan beri sevdiğim bir ayrıntı. Uzun zaman sonra tekrar ziyaret ettim. Huzur ibadet edilen yerlere çok yakın. Çıkarken bile kendimi çokça rahatlamış hissettim. Bu arada yeni fotoğraf makinemi de denemiş oldum. Kendimce güzel kareler yakaladığımı düşünüyorum. Daha sonra geriye dönüp bakınca bu karelerde de bir sürü kusur bulacağım ne de olsa. Bugünlük kendini beğenmişliğin bir zararı olmaz

Bu kareyi çekmek için çok uzun zaman bekledim. Duasını bitirdikten sonra izin almak gerekti. Sürekli arkada dolaşan insanların oradan çekilmesi için ben de dua ettim diyebilirim

Bu fotoğrafı çekmek için beklerken de ısrarla onun fotoğrafını çekmemi isteyen bir yaşlı amca ile ilgilenmek zorunda kaldım. Ortada duran kırmızı güvenlik halatlarının yanına konuşlanmış beyaz saçlı amca onun fotoğrafını çekip de elim ile tamamdır işareti yaptıktan sonra bu kareyi görüntülememe izin verdi. İnsanlar dua ederken yere bakıyorlar ama ben tavandaki işçilikle büyülenmiş durumdaydım

Burayı gece lambalar yanarken de görmek istiyorum…

Daha güzel kareler de yakalayabilmek dileğiyle…

Taksim’e geçtim bugün. Otobüs’e bindiğim gibi mp3 çaları açıyorum. Bugün de öyle yaptım. Çünkü önümde oturan orta yaşlı bir kadın yanında da iki 13-14 yaşlarındaki 2 çocuğunu tek koltuğa oturtmaya çalışıyordu. Kocaman çocuklar sığmıyorlar tabi. Şoför de zaten bilet için sorun çıkartmıştı. Zor bela kaldırıyor çocukları yaşlı bir amcaya yer veriyorlar. Çocuklar benim yanıma geçiyor. Kulağımda Işın Karaca bas bas bağırıp şarkı söylemesine rağmen önümdeki kadının çocuklara laf yetiştirmesini duyuyorum hala. Ne ses varmış diyorum. Mp3 çaların şarjı bitti. Kabus gibi. Yanımdaki yer boşalınca önümde ki kadında yanıma oturuyor mu aman Allah’ım. Yanımda kitap gazete dergi market broşürü hiç bir şey yok. Bu kadın bana takacak kafayı.

“Öğrenci misiniz kızım?” dedi bile. “Yok ablacım değilim” dedim ama yol uzun bu sohbet bitmez. Hiç de konuşasım yok iş görüşmesine gidiyorum zaten gerginim. Hiç bilmediğim bir adres yetişebilecek miyim onun telaşındayım. “Evli misin maşallah maşallah pek de gençsin” diyor. Hayret genç de değilim maşallah derken neyi kastetti acaba? Neyse madem sohbete giriş turları atıyoruz. “Sağ olun ablacım” diyorum. “Çocuklar da  çok uslu maşallah” diyerek devam ediyorum. Hadi bir maşallah da benden sana

Bakma bunların böyle olduğuna şu küçüğü var ya tam Ceyar diyor.Ufaktan bir gülme alıyor beni. Ama ufaktan çok  ufacık o  fark etmedi bile. Zaten Ceyar’lı dönemlere yetişememişim. Farkında değilim başıma geleceklerin. Minik Ceyar başlıyor gülmeye. Ceyar olan sarışın fıldır fıldır gözlü bir şey. Öbürü ise kara kuru, mızmız. Sanki zorla bir yere götürüyormuşsun gibi. Sevimsiz, keyifsiz duruyor.

Bunları doktora götürüyorum kontrole. “Şu hasta oldu öbürküsüne de bulaştırdı, bulaştırınca attı mikrobu üzerinden de abisi iyileşemedi hemen” diyor.  ”Aaaa geçmiş olsun hasta çocuk ayakta durmasın otursun” diyorum yerimi verip öteye doğru kendimi taşıma derdindeyim. “Yok yok sen rahatsız olma alırım ben kucağıma” diyor. Nasıl alacaksa kucağına kocaman çocuğu. Ayrılamıyorum yerimden yine kaçamadım sohbetten.

Kabakulak olmuşlar, okuldan kapmışlar. Ablanın çocukları geç olmuş. Dünya bir yana oğulları bir yanaymış. “Eee herkesin çocuğu öyledir” diyorum. Hep kısa cümleler ile konuyu kapatma telaşında olan ben, hep anlatacakları olan orta yaşlı, yüzü gözü kırışıklık içinde belli ki çok çekmiş bir abla.

Çocuklar geç olmuş teyze 41 yaşındaymış doğum yaptığı zaman. Bu yaşta olduğunu duyunca bir maşallah daha geliyor benden. Gerçekten maşallah ama o kadar da yaşlı durmuyor. Teyze hızını kesmeden anlatıyor tabi Unkapanı’na geldik yolculuk bitecek az kaldı ya

Ceyar ile Toranago ikizmiş. Hiç benzemiyorlar. “Ablası bu böyle değildi görsen topaç gibiydi. Çok kuduruk yerinde durmuyor ne yese yetmiyor böyle zayıf kaldı. Zaten biz tedavi gördük de Allah nasip etti. Bizim de adağımız vardı isimlerini böyle koyduk” diyor. Nüfus müdürlüğü kabul etmemiş bir isim daha koymak zorunda kalmışlar. Ceyar’ın bir ismi daha varmış mesela o da  Mahmut’muş.

Abla’ya ben o diziye yetişemedim dedim. Dallas’ı kendi seviyormuş. Öbür diziyi de eşi seviyormuş. Benim zaten öbür diziden hiç haberim yok.  Bilgisayar başına oturunca ekşisözlük’ten bir araştırıverdim.  Shogun’muş dizinin adı. Biraz anlatmaya kalktı teyze binlerce kez anlatmış diziyi belli. Sıkı bir özet geçti ama aklımda tutamadım. “Bizim bey çok severdi o diziyi” dedi. Rahmetli olmuş geçen sene. Arka’da sohbetimizi duyup da kıkır kıkır gülen beyleri de, çocukları da bir hüzün bastı. Beni de bastı. Başınız sağ olsun dedim. “Doyamadı çocuklarına” dedi, “Kısmet” dedim sustuk daha da konuşmadık.

“Ne çok soru soruyorsun sen, aaa insan ol biraz!”

Çocuk gülümsüyor. İnsan olan çok soru sormaz öğreniyor. 4 yaşında var yok.

Böyle bir toplumda büyümek ve büyüyüp kocaman bir birey haline gelmek. Bu gençlik neden apolitik oluyor. İnsanlar tekerlemelerin, atasözlerin içi boş diyalogların filmlere dizilere neden ilgi gösteriyor? Neden sanat filmlerinin gişesi az iken Recep İvedik serisi izlenme rekoru kırıyor?

İnsan olmanın nasıl bir şey olduğunu 4 yaşında,5 yaşında 6 yaşında küçük iken ebeveynlerden öğrendiğimizden olsa gerek. Soru sormayıp, düşünmeyip, araştırmayıp, cevap almayıp büyütülülen o kadar çok kişi var ki… Sorulan sorulara cevap vermek yerine soru sormayı yasak eden bir birey tarafından büyütülmek ne acı… İnsan önüne konan ile idare eder.Soru sorup başına iş alma!

Eğitim veli’den başlıyor.Her ne kadar yetişkin olup yuvadan uçsak da, nasıl bir anne babadan eğitim aldığımız en az kendimizi yetiştirebilmemiz kadar önemli…

Ben doğduktan sonra babam kapıya gelen pazarlamacılardan birinden kızım okur diye kocaman kocaman ansiklopediler almıştı. Kızı ansiklopedilerinin şeker gibi renklerini öyle sevdi ki. Okumayı erken söktü. Soru sormayı çok severdi o yaşlarda olan her çocuk gibi sordukça dizinin üstüne oturtup sabırla cevap veren bireyler büyüttü onu. Çok şanslıydı. Ansiklopedileri karıştırmayı çok severdi. Hala sever. Soru sormayı da hala çok sever. Beni susturan biri olsaydı herhalde bugün ki Berna olmazdım. Aileme şükran duyuyorum.

Ben yine bir metrobüs yolculuğu yaptım. Yine üzüldüm. Yine kendimi zor tuttum. Daha önceki metrobüs maceralarım gibi

Görsel Şu adresten alınmıştır.

Sabah erken saatlerde gidip neredeyse akşama doğru evimize döndük. İnci Hanım bizi çok güzel ağırladı. 30-40 çeşit açık büfe, bergamot kokulu çaylar, mis gibi yağmurdan sonra ki toprak kokusu. Biskrem’e benzeyen kurabiyeler. En önemlisi de “prensesler” ile oynayıp eğlenen sizin rahatça arkadaşlarınızla sohbet etmenize olanak sağlayan bir düzen.

Cıvıl cıvıl kafe deydik., Küçükler için oyun parkı büyükler için kafe konsepti ile hazırlanmış bir mekan. Her yerde balonlar oyuncaklar, dışarıda ağaçların altında masalar, çocuklar için bisikletler, büyükler için hamaklar, güler yüzlü personel ve en önemlisi İstanbul içinde ama İstanbul’dan kurtarılmış bir bölge. Bulmamız biraz zor oldu. Neyse ki arabada navigasyon sistemi vardı. Yoksa bulmak gerçekten zor olacaktı.

Yağmur yağmasaydı daha keyifli bir gün geçirebilirdik. Benim çocuğum yok. Ama diğer ailelerin çocukları her ne kadar prenses ablaları onları eğlendirse de biraz sıkıldılar. Dışarı da yağmur yağdığı için enerjilerini tam olarak atamadılar sanırım. Oldukça da fazla gürültüye maruz kaldık diyebilirim. Pek çok bölüm de ağırlandık. Sigara içilebilen dışarıdaki bölüm, üzeri cam tavan ile kapanmış yemek yenilen bölüm vb. gibi.

Keyifli bahçesinde minderleri atıp oturamadığımıza üzülüyorum ve hamakda sallanamadığımıza da… Onu da bir daha ki gidişimizde yaparız umarım.

Sohbet o kadar güzeldi ki Devletşah‘dan reçel tarifi aldım. Bankacılık anılarımı anlatarak bol bol gülüşmelere yol açtım. Ayşem‘in Bibi’si ile tanıştım. Aylin ile sohbet etme şansımız oldu. Keyifli sohbetlerde insan saatin nasıl geçtiğini anlamıyor bile.

Bu harika cumartesi için Cıvıl cıvıl kafe’ye ve Nilay’a çok teşekkürler!