Sen git 3 tane gol at. Ama ekran başında izleyiciye bitse de gitsek hissi yaşat.
Brezilya’dan bahsediyorum. Tamam Arjantin’i de Brezilya’yı da seviyorum. Adamların ayağına top yakışıyor. Almanya’nın zekasını ve disiplinini, İngiltere’nin şımarık başına buyruk hallerini, Gana’lı futbolcuların yüzündeki gol atınca oluşan sevinci seviyorum.

Her maç seyredişimde farklı amaçla oturuyorum o koltuğa. Hollanda’nın yenilmeyişini seviyorum, Amerikalıların azmini, Arjantin’in ise Messi’sini seviyorum yalan değil. Sırf onu izlemek için oturuyorum ekran karşısına. Bir de kenardan rol çalmaya çalışan Maradona var. Hey gidi Maradona hey diye de eski günlerini anımsıyorum

Diğer ülkeler ise ilgi alanıma girmiyor. İspanya, Japonya, Uruguay, Paraguay, Şili, Fransa.  Bana göre seyri zevkli takımlar değiller.

Bu hafta Arjantin ve Almanya karşı karşıya gelecek ben hop oturup hop kalkacağım İkisi de favorim iken atılan her gole sevineceğim sanırım

Brezilya – Şili karşılaşmasını seyrederken Brezilya bu takımı eze eze yener diye düşünmüştüm. 3 gol çıktı maçtan iyi güzel. Ama zevk veren bir unsur yok. Eskiden bu Brezilyalılar ayaklarına topu alsın ona buna ders versin sambanın alasını sahada yapsın diye seyrederdim maçlarını.

Şimdi sanırım futbol seyretme anlayışım değişti. Tabir-i caizse “Artistlik” yapmasınlar oynasınlar diyorum. Yok. Ayağında oyala topu çarpsın birine dışarı çıksın pas vermeye kalk ayağa atama, sana attıkları topu yakalayama top taca çıksın. Sanki  ”Beni koşturup da yormayın” diyen bir ilk 11 çıkıyor sahaya.

O zaman da keyifsiz oluyor ama goller yine süper. Bu adamların zihniyetinde kişisel beceriler ön planda. Takım oyunu kavramına gerek duymuyorlar. Ben de takım oyunu olmayan bir futbol’u sevmiyorum. Almanya’da da tam tersi bir durum söz konusu. Kaleci ile karşı karşıya kaldığında bile %20 gol olmama şansı varsa o topun, hemen %100 şansa sahip yandaki arkadaşın ayağına pas gidiveriyor. Tabi golleri seyretmeye de doyum olmuyor. Heyecan ile maç gününü bekliyorum. Renklerden dolayı sanırım Almanya’yı destekleyeceğim. Beni affet Messi

Dünya Kupası maçlarında 26 kamera kullanılması da ayrı bir keyif katıyor. Estetik unusru bol kareler ekranda. Bizim sahalarda ise sadece 16 kamera kullanılıyor. Darısı başımıza. Eskiden daha da kötüdü gerçi şükretmek lazım.

4-1 ile Almanya’nın mutlu MESUT statdan ayrılmasını izledim. Çok şık pozisyonlar da cabası. Schweinsteiger, Klose, Mueller, Kaleci Neuer, Mesut Almanya’nın 5 yıldızlık futbolcuları oldu. Bir Beşiktaş’lı olarak İngiltere’nin elenişini de mutlulukla izledim

Gelelim maç ile ilgili gözlemlerime…
1. güzel gol Almanya’dan. Zaten favorim Almanya. Mesut var. Fiyatını artık kaça katlayacağını Allah bilir. Sırf onun için izliyorum Almanya maçlarını. Kendini zaman zaman yere atması yandan yandan hakeme bakması tamamen Türk aklından kaynaklanıyor. Şaşırmıyorum bu durumlara.

Gollerin ilki Klose’den ikincisi de Klose’den diyebilirim. Topu oraya kadar getirmesi zaten en zor olan kısmı. Koskoca kaleye atmasında ne var Ama haneye Podolski atmış diye yazılıyor. Dünya Kupası maçlarında gördüğüm bir şey de şu: Forvet oyuncu kaleciyle ile karşı karşıya kalmadan, gol atmak için pozisyonu olmasına rağmen topu başkasına verip onun golünü alkışlayabiliyor. Takım oyunundan anladıkları şey bu. Bizde olsa at topu kalecinin üzerine gol olursa olur, olmazsa kısmet

İngiltere aslında şansını almadan çıkmış bugün yola. Oldukça açık süper pozisyonlar yakala bir direkte patlasın, bir kaleciden dönsün. Şansına zorla bir gol at, mis gibi. Tarihe geçecek kadar güzel bir gol at. Onu da hakemler saymasın. 1966′nın rövanşını almış oldu Almanlar O zamanda onların gol sayılmamıştı.

İngiltere o kadar çok topu kaleciye teslim etmesine etti ama bir keresinde de kaleciyi avlayabildi. 1 gol attılar o da Upson’dan geldi. İlk yarı 2-1 Almanya’nın üstünlüğü ile sona erdi. Tenis maçı gibi bir maç bol gollü bol pozisyonlu. İzlemeyen çok şey kaçırdı. Almanya’yı seviyorum. Paslar yerini buluyor. Takım oyunu dediğim şey bu. Çirkeflik yok. Sakatlamaya yönelik hareketler yok. Fazla kart’da çıkmıyor. Mis gibi futbol izliyorum Almanya maçlarında. Ufak bir ayrıntı da şu evet bol gollü maçlar oluyor.

İkinci yarıda başlamadan evvel birisi hakemin kulağını çekmiş olmalı ki, İngiltere lehine dandilik bir serbest atış verdi sırf günahının ağırlığından kurtulmak için. Bal gibi gol olmuştu çünkü Lampard’ın ayağından gelen o güzel vuruş. Rooney attı kendini yeşil çimlerin üzerine. Aldı İngiltere serbest atışı. Tabi takdir-i ilahi serbest atışı doğru düzgün değerlendiremediler. Top bir den Almanya’nın ayağına geçti. Enfes bir gol ile Mueller ağları havalandırırken hakeme yandan yandan bakıyordu Hakemin adaleti sağlama yöntemini bende pek beğenmedim. Almanya’nın 4. golünde ise Mesut kalecinin önüne kadar topu sürüp al da at diye topu Mueller ‘in ayağına teslim etti. Bencilliğin olmayışı Almanya futbolunu seyri zevkli hale getiriyor. 4. golden sonra Löw’de rahatladı attı ceketi bir kenara Eee kolay değil en farklı galibiyetlerini alacaklar bu da Almanya için ayrı gurur.

Bu maçı izlemeyen çok şey kaçırmıştır. Buüne kadar seyri en keyifli dünya Kupası maçlarından biri oldu. Almanya’yı finalde görür müyüm bilmiyorum. Top yuvarlak belli olmaz derler ya hep. Favorim Arjantin (Malum Messi) ve İspanya finalinden yana.

Dünya Kupası başladı. Yine ilk maçlarda ülkeler birbirlerini sınıyor ve çok riskli pozisyonlara girmiyorlar. Hepsinde bir armut piş ağzıma düş durumu mevcut. Beyler gol atamazsanız nasıl üst tura çıkacaksınız? Hem ekran başında sizi izleyen bunun için de 2 sene beklemiş taraftara yazık değil mi? Neyse gelecek hafta durumun düzeleceğini umuyorum. İlk maçları bu yüzden sevmiyorum bir nevi ısınma turları. Pozisyon zenginliği yok. Sanırım bu sene vuvuzella sesi de konsantre olmalarına engel oluyor. O ses benim kulağımda yankılansa feleğimi şaşırırım

2010 Dünya Kupası’nda bugüne kadar en güzel karşılaşmalardan biri Brezilya- Kuzey Kore karşılaşmasıydı. Azimli bir Kuzey Kore ekibi ve bilek hareketleri ile gönlümde ayrı bir yeri olan %70 dünya kupası maçı kazanma oranı ile Brezilya karşılaştı.

İlk yarıda umduğumdan daha akif bir futbol sergileyen Kuzey Kore beni oldukça şaşırttı. Kuzey Kore hırsla bilenmiş bir şekilde maça çıktı. Marşlarının çalınması sırasında ağladıklarını gördüğümde azimle oynayacaklarını anlamalıydım. Kuzey Kore güzel bir defans uyguladı. Arada bir atak yapmayı da deneyince Brezilya’nın toparlanması ise ancak ikinci yarıda mümkün oldu.

Kadroda Galatasaraylı Elano da vardı. Gollerden biri de onun ayağından oldu. Hem de sağdan çıkarılmadan az önce. Maçı Kaka’nın daha iyi bir performans göstereceğini umarak seyrettim. Beklediğimi alamadım. Brezilya’nın atakları Maicon sihri ile iyice keyiflenmeme yol açtı. Bu nasıl zeka bu nasıl hırs? O topa son çizgiden nasıl vurursun da gol yaparsın kardeşim anlamak mümkün değil. Zaten Kuzey Kore de başta dirense de ilk golden sonra kolayca toparlayamadı. Son dakikalara doğru nasıl olsa 2 tane attık diye düşünen Brezilya’ya bir gol atmakta artık hakları olsun. Maç bitene kadar oynayacaksın. Yoksa sanki sana 2-2 demişler gibi yayarsın bünyeyi yeşil çimlere ne koşu ne atak yaparsın en kötü ihtimal de böyle yersin golü. Gönlümdeki skor 3-1 Brezilya’nın almasına yönelikti. Olsun ne yapalım 2-1 de iyidir. Bunca pozisyon kısırlığı olan maçtan sonra. Önümüzdeki maçlara bakacağız.

Geçen gün “Güzel bir organizasyon ile birlikte maç seyredelim mi?” önerisi Bersay İletişim Danışmanlık’dan geldi. Güzel bir davet ile Dünya Kupasının başladığı gün Bersay’da dostlar ile buluştuk. Uruguay- Fransa maçını seyrettik. Philips HD Tv’ler ve çok güzel bir ses sistemi ile kelimenin tam anlamıyla keyif yaptık.

Langırt oynamayı final maçına kadar öğrenmem gerekecek. Tek sıkıntım bu. Eşim oynarken ben seyredip fotoğraflarını çekmekle yetindim

Sevgili İrem ile sohbet etme şansımız oldu. Onur Atahan misafirler ile tek tek ilgilendi. Sevgili Alex ile maç seyretmek ayrı bir keyif o yarısında uyudu ama taraftar vuvuzella çalmaktan başka bir ses çıkarmayınca fanatik Beşiktaş’lı arkadaşım ne yapsın

Formalarımız ile maç atmosferine iyice girdik, garsonlar yiyecekleri ve içecekleri oldukça rahat olan koltuklarımızın yanına bırakıp gittiler. Ses sisteminden dolayı kendimizi vuvuzella seslerinin içinde sahada gibi hissettik. Maçı locadan seyretsem bu kadar keyif alır mıydım bilmiyorum. Maçı seyrettiğimiz yerde 4 adet Philips Hd Tv vardı. Ambilight teknolojisi Tv’deki fonu ufak ledler ile arka plana yansıtıyor. Görüntü sürekli değiştiği için de harika bir manzara ortaya çıkıyor. Neredeyse stadın içindeyiz.  Arkalarında da beyaz fon olması bu Tv’lerin görüntü kalitesini çok daha fazla yansıtmasını sağlıyor. Sinema havasında bir Dünya Kupası maçı.

Ortam keyifli maç sıkıcıydı. Gol yok, pozisyon yok. Lugano’nun masum yüzü, neredeyse 3 metrelik boyu ile Anelka Türk sahalarında da oynadıkları için dikkatimi çeken isimler. Tek kırmızı kart, spikerin hakemden “Japon olur dedi, Japon kalk dedi” vb bahsetmesi, iki takımında bir türlü pozisyon bulamaması ve kafamızı şişiren vuvuzella sesi sıkıcıydı.

Bunun yanında bol kahkaha, bol muhabbet, uzun zamandır göremediğim dostları görmek bana çok iyi geldi. Güzel organizasyonu ile Onur’a BİE‘ye çok teşekkür ederiz. Küçük ayrıntıları dahi unutmamışlar. Güler yüzleri ile bizi çok güzel ağırladılar. Final maçında daha başka sürprizlerimiz olacak diyerek beklentimi yükseltiyorlar. BİE’den ve Onur Atahan’dan kötü bir organizasyon gelmeceğinin bilincindeyim. Bu satırları yazarken üzerimde hediye ettikleri İtalya forması ile dünya kupası maçlarının tadını çıkartıyorum.