Bi’ bakar mısınız 15 mayıs etkinliğini yağmur altında başladı. İlk önce akülü arabası olan arkadaşlar kesin gelemezler diye düşündüm ama sonra herkesin vaktinde geldiği benim geç geldiğim ortaya çıktı. Dönüş yoluna yetiştim. Akut ile olan bölümü kaçırmışım.

Beyoğlu belediye Başkanlığına  derdimizi anlatan kocaman bir pankart astılar. Bu sefer çok kalabalık değildik. Yine de etkinliğin yapıldığı yer açısından düşünürsek yanımızdan geçen herkes bize destek oldu. İstiklal Caddesini işte bu yüzden seviyorum. Alkışlayanlar, peşimize takılıp bizimle beraber yürüyenler, fotoğraf çeken turistler, derdini anlatmak için yağmurda kalkıp İstiklal Caddesine gelen bir sürü engelli insan.

Hemen rozetlerden alıp üzerime iliştirdim. Ne kadar çok insan görürse farkındalık o kadar artacaktır. Yanıma bir kaç tane de yedek rozet aldım ve bir kaç tane de çıkartma. Dışarı çıktığımda yürüyen bir pano görevi yapacağım bir müddet

Islıklar ile geri dönüş yolunda çektiğim kısa video aşağıda yeni fotoğraflar bana ulaştıkça Flickr hesabımda paylaşacağım. Sağ menüden görebilirsiniz. Daha önceki etkinlikle ilgili bilgi almak için şu adresi, Bi’bakar mısınız oluşumu ile ilgili bilgi almak için ise şu adresi ziyaret edebilirsiniz.

Daha önce de sesimizi çıkarmaya çalıştık. Çıkarmaya çalıştık diyorum çünkü son toplanmamız da ortalık çok karışmıştı. Tekerlekli sandalye ile metrobüs durağında metrobüse binemeyen engellilerin sıkıntısını size şurada aktarmıştım. Videoda da çektiğimiz sıkıntının ufak bir yansımasını görebilirsiniz. Ondan önceki eylem ile ilgili yazım da şurada. Bu sefer daha organize bir çalışma ile İstiklal caddesinde olacağız. Hani insanların özgürce dolaştığı o cadde var ya. İstanbul dendi mi akla ilk gelen o cadde. İşte 15 Mayıs’da oradayız. Engelli arkadaşlarım ve Akut ‘da orada bizimle olacak.

Engelli olmak hepimizin başına gelebilecek bir ihtimal. Bu durumu hayatının başından sonuna kadar bu ülke de mecburen “Sabır” ile karşılayanlar var.  Hayata karışamayanlar, okula gidemeyenler, gitse bile çalışamayanlar var. Sadece yılın belirli haftalarında empati yapmak bize ne kazandırır ki.

“Sadece özel günlerde hatırlanmak ne kadar doğru?”

Sizi de 15 mayıs Cumartesi günü saat 14:00 ‘de Taksim Galatasaray Lisesi önünde buluşmaya davet ediyorum. Beyoğlu Belediyesi Sanat Galerisi önüne kadar elimizde düdükler ile yürüdükten sonra Akut ekibinin katılımıyla Sanat Galerisi binasından kocaman bir pankart sallandırılıcak. Sizde Bi’bakar mısınız? derseniz, gelecek nesillerde bu bilinci uyandıracak anne ve babalar daha çoğalacaktır.

Ben orada olacağım. Görüşmek üzere.

Bugün daha önce söz ettiğim gibi engelli arkadaşlarımızla beraberdik. Etkinliğe giderken bile tekerlekli sandalyedeki arkadaşımızla karşıdan karşıya geçemedik. Trafik’de araçlar yol vermiyor. Kaldırımlardan aşağı akülü arabanız ile devrilmeden gidemezsiniz. Emin olun o sandalye’de oturmak zorunda kalsanız 15 dakika İstanbul trafiğinde yaşayamazsınız. Ya araba çarpar ya bir sürü küfür duyup dışarı çıktığınıza çıkacağınıza pişman olursunuz. Nihayet etkinliğin yapılacağı yere geldik. Oldukça kalabalıktı. Herkes yerini almıştı medyadan pek çok arkadaş ve blog yazarı vardı. Bizi çevirip “Burada neler oluyor?” diyenler oldu. “Belediye yeni bir şey mi yapmış engelliler için?” diyenler oldu.
Engel yaratan bir ulaşım sisteminin var olduğunu insanlara gösterdik. Mecidiyeköy Metrobüs durağında “hayat kolaylaştırıcı” Metrobüs’e binmeye çalıştık. Hem engelli arkadaşlarımıza hem de engelsiz insanlara büyük bir sıkıntı yaşattık.

Engelliler bu ulaşım aracını kullanıp bir durak ileri gitmeyi başaramadılar. Hem zaten gitseler ne olacaktı ki, bir sonraki durakta’da inemeyeceklerdi. Mecidiyeköy metrobüs durağı merdivenlerinde izdiham yaşandı. Engelli arkadaşlar tekerli sandalyede oturdukları için arkada bekleyen “işine gidemeyen sinirli kalabalık” tarafından haliyle görülemedi. O kadar çok küfür eden erkek ve kadınla karşılaştım ki bugün. O güzel kıyafetler içindeki zarif  insanlar içlerindeki terbiyesizi ortaya çıkardılar. Şaşırdım. Konuyu bildiğim için sürekli birilerine bir şey izah ederken yakaladım kendimi. Anlayan oldu beni, anlamayan küfür etmeye devam eden olmadı bugün buna sevindim ben sadece. İnsanlar engellilerin evde ömürlerini geçirmesini kanıksamış olacak ki, “onlar okula gidemiyor, işe gidemiyor, sizin gibi para kazanamıyor” dediğimde “aaa evet evet belediye ilgilensin bu konuyla” yanıtını çok aldım.
Bu etkinliğin çok gürültülü olması, başka bir sıkıntılı durumu daha ortaya çıkardı. O kadar çok trafiğin olduğu, araçların 5 dakika’da bir yolcu boşaltıp yolcu indirdiği bir yerde “hayatınızı kolaylaştıran metrobüsler de” duraklara ulaşmak için daracık merdivenleri çıkıyorsunuz. Herhangi bir acil durum da izdihamın yaşanabileceğini herkese gösterdik. Video’dan izleyeceğiniz bu görüntüler de ben de neredeyse eziliyordum. Bugün ben “anlayış” denen bir şeyin uzaklarda olduğunu ve insanların empati yapma yeteneğinin olmadığını fark ettim. Engellileri engelleyen tek şey hayat ve insanlarmış. Bu konuda ise onların sesleri duyulmadıkça çözüm çok uzak olacak.

Bir farkındalık projesi daha yapmak için 19.12.2009 Cumartesi günü saat 14:00 ‘de Metrobüs durağında nasıl engellendiklerini göstereceğiz. Onları yalnız bırakmayacağız. 20 tekerlekli sandalye kullanmak zorunda olan arkadaşımızla beraber sizleri de bekliyoruz. Bi’bakar Mısınız? demek için.