Ceketlerin düğmeleri kapanmaz iken, hala beni mutlu eden şeylerin yemek hakkında olması ne fenadır. Diyetisyenden ziyade “Evet Berna Hanım, hadi çocukluğunuza dönelim” diyecek bir psikiyatrist lazım bana.

Mümkünse oraya, çocukluğuma dönelim. Belki bu sorunu böylece çözeriz. O sorsun ben anlatayım. Anlattıkça yüzümde bir kocaman gülümseme olsun.

Çocukluğuma dönelim dönmesine de bazı şeyler o zamalardaki gibi olmasın.

Mesela;

5 katlı evin merdivenlerinden koşa koşa inince “N’ooluyor orda? Yavaş kızım, düşeceksin” denmesin bana. Babaanneden, haladan, teyzeden azar yeme ihtimalim olmasın. Olsa da umursamayacak kadar sokağa çıkma isteğim olsun.

Sokağa inince beni bekleyen bir tek Birsen olsun. Oyun bozan, saçlarımızla dalga geçen Oben ortalıklarda olmasın.

Lastik oynarken terlediğimi annem anlamasın. O beni eve çağırmadan beşlere geçebileyim. Bir de Nagehan lastiği beline kadar çıkartıp hile yapmasın. Anlamıyoruz sanki. Bir çelme takarsam görür gününü.

Sabahtan akşama kadar sokakta durabileyim, deli gibi yorulayım sokakta. Rengim kırmızıya dönene kadar yakalamaç, dokuz taş, istop, yakartop oynayayım. Susamışsam eğer annem sepetle camdan Coca Cola şişesine su koyup aşağı sarkıtsın. Ağzımızdan yüzümüzden döke döke içelim diğer çocuklarla aynı şişeden. Hiç birimizin annesi camdan bağırıp kızmasın bu duruma.  Aynı şişeden su içmeyle mikrop mu geçermiş? N’oolmuş ki çoğu ile kan kardeşiz biz nasıl olsa. ”Terledin, çabuk içeri gel” deyip sırtımıza havlu koymak için oyun arkadaşlarımızı yanımızdan almasınlar yeter ki.

Kan ter içinde kalınca ya da hava kararınca “Hadi gel artık, baban gelecek, akşam oldu” diye bağırsın annem. Ama ” Beş dakka daha anne n’ooolur” deyip yalvarınca sokakta biraz daha kalmama müsaade etsin. Akşam yemeğinden önce çaktırmadan sucuk ekmek yemem yasak olmasın. Hele akşam yemeğinde ciğer varsa hiç yasak olmasın. Kimse anlamasın yediğimi diye çay kaşığı ile ortasından ortasından yediğim Sarelle’ler alerji yapmasın. Yaparsa da doktor anneme “Çok çikolata yemiş kızınız ondan yüzü güzü şişmiş alerjiden” demesin. Evde terlikle kovalanmak olmasın sonunda.

Şimdi şu isteklerim gerçek olsa o psikiyatrist beni alıp bugün götürse o yaşlara, gıkım çıkmaz.

Eşime “Akşam yemeği yerine sucuk ekmek yiyelim mi?” dediğim zaman, ya da markette cam kavanozda Sarelle gördüğümde yüzümde ki 6 yaş çocuğu sevinci bundan olmalı.

Görsel şu adresten alınmadır.

Gerçek güller. En son içine pembe güllerde eklendi.

Gülleri herkes sever ama ben eskiden sevmezdim. Çiçeğe alerjim vardı. Hiç bir çiçeği sevmezdim. Polenler, hapşırıklar, kaşınmalar vs. Sonra alerji bitti nasıl olduysa. İşte son hatıra kutusu çiçek alerjisinin bittiği dönemlere rastlıyor. O kutu hala dolduruluyor, diğer kutulara nazaran evin baş köşesinde bulunuyor. Önemli günlerin haricinde önemsiz ve sıkıcı olan tüm diğer günler, eve gelen sevgilinin elindeki çiçekler ile güzelleşir. O çiçekler kurutulup tek tek saklanır. Rengarenktir gelen güller. Hepsi bana aşkın birer sürprizidir. Kadife kadifedir. İçindeki tüm güller boyanıp kimyasallara renk değiştirmesine rağmen, sonra kuruyup özüne dönünce mis gibi kokarlar. Ara sıra açar bakarım, tek tek hangi günlerden kaldıklarını fısıldarım kulaklarına. Hep bir gülümseme yerleşir dudaklarıma…

Ben pek bir severim hatıra kutularımı. Bir tane değil çeşit çeşittir. Huyum kurusun her şeyi biriktiririm. Eğer yaşlanır da akıl sağlığımı kaybedersem kesin bir çöp evin içinde yaşayacağım. Şu yaşlarda organizasyonunu yapabilme kabiliyetim var ama 80-90 yaşında kesin yitirmiş olurum herhalde.

Hatıra kutusu arada bir açılır içindekiler tek tek okşanır. Yüze tatlı bir gülümseme yerleşir. Tozu alınır, aynı güzel hisler ile kutu kapatılır. Bu kutuya benzemez  bir çok hatıra kutum var benim. Bir tanesinde askerdeki sevgiliyi aradığım zamandan telefon kartları biriktirilmiş. Şimdi okuyanlar arasında “Telefon kartı nedir?” diyenler vardır. Belki tanıdık gelmeyebilir şimdiki nesillere. Sanırım ankesörlü telefonları sadece televizyondaki dizilerde fidye isteyen kişiler kullanıyor artık. Ne etrafta dikkatimi çeken ankesörlü telefon var, ne de onları kullanan birileri geçiyor şu satırları yazarken gözümün önünden. İşte ben de zamanında aşağıda göreceğiniz kartlardan biriktirmiş, tarih sırasına göre dizmiştim.

Deliymişim (şimdi daha akıllıyım sanıyorum kendimi) Bir diğer hatıra kutusu ise lisedeki arkadaşlarımla derslerde birbirimize yazdığımız yazılardan oluşuyor. Kocaman bir siyah fon kağıdı var mesela hatıra kutusunun içinde. 10 kat katlanmış, sığdırmak için. Üzerinde en sevdiğim arkadaşlarımın çizdiği bir resim var. El birliği ile sanırım 10 kişi beraber çizmiştik. Moda tasarım okuyunca elden boyalar, renkli kalemler düşmüyordu. “Geyik masası” dediğimiz bir ışıklı masamız vardı onun üzerinde eskizlerimizi yapardık. Eskizden başka her şeyi yapardık da desem yalan olmaz. O dönemlerde insan ders çalışmak istemiyor. Atilla Atalay kitapları okur, ÖSS’ye hazırlanmak için test çözer, tiyatro için senaryo yazar, ama en çok da geyik yapardık. O günlere dair anıların hepsi bir hatıra kutusunda saklı. Zaman zaman açıp ilgi göstermemi bekliyor.

Bir başka hatıra kutusu üniversite yıllarına dair mektuplar, hatıra defterleri, gazete kupürleri, fotoğraflar ile dolu. Eşim ile üniversite yıllarında tanıştığımız için o hatıra kutusuna bakınmaya pek ihtiyaç yok gibi. Gözlerine bakınca “Ya şöyle şöyle yapmıştık hatırlıyor musun? ne günlerdi…” demek yeterli o günlere gitmek için.

Peki sizin var mı hatıralarınızı emanet ettiğiniz bir yer? Sizin ilginize muhtaç olan ya da sizin iyileşmek için ihtiyaç duyup, baktığınız bir kutu?

Eve bir gece ansızın beyaz kocaman kasalı kocaman ekranlı bir bilgisayar geldi. Buzdolapçının çırağı çağrıldı. O anlarmış bu işlerden. Biz ekranı siyah halinden normale çevirememiştik. Geldi 3 düğmeye bastı ellerini klavyenin üstünde böyle bir garip şekillere soktu. (ctrl + alt +del yaptı) 10-12 yaşlarında falanım. Nasıl izliyorum ama aklım gidiyor Vay canına falan diyorum nasıl bastı o tuşlara ki…

O buzdolapçının çırağı astronot gibi bir şey benim gözümde. Bu yetenek varken Ay’a da çıkabilir pek tabi.  Sonra Windows 3.1 kurmaya kalktı. “Bunun hafızası yetmiyor” dedi.” Ne yapmak lazım? ” dedi, babam. ” Buna bir şey yapılmaz ancak oyun falan yükleriz ” dedi. Körün istediği bir göz Allah verdi iki göz. Annemin çocuklar ders çalışmayacak şimdi diye söylenmeleri benim yalvarmalarım… Nihayet 3 oyunla canavar bir bilgisayarım var. Biri Prens’li bir oyun öbürkü satranç oyunu bir diğeri de NBA basketbol oyunu. Basketbol ve satranç değil de Prensli oyun tam benlik. Gizli düğmeler falan var. Müziği de güzel. Bir de nasıl oynanacağını bilsem. Deneye deneye öğrenmek için zaman harcamak lazım. Annemden fırça da yiyoruz o zaman. 3. tura kadar çıktığımı hatırlıyorum. Sonrasında hatıralar flu…

O dönemde satranç oyununa biraz zaman ayırsaydım gerçek hayatta güzel hamleler yapmakta daha başarılı olurdum muhtemelen. Neyse durumuz fena sayılmaz.

Seneler geçti. Evlendim. Bir gün bir filmi seyretmek için arşive aldık. Bir türlü vakit bulup seyredemedik. Dün bir fırsat bulup da  cipsleri meyveleri hazırlayıp, evi de sinema ortamına çevirince nihayet seyredebildik.

Film başından beri tanıdık geldi. Ben de anılar geç canlanınca tüm filmi seyredip nereden hatırlıyorum ben bu sahneleri deyip durdum. Benim çocukluk hatıralarımın tam göbeğinde ki Pers Prensi sinema filmi olmuş canlanmış kanlanmış o duvardan bu duvara atlayıp duruyor. Film ile izlenim falan yok sevgili okuyucular. Ben konsantre olup seyredemedim. Nereden hatırlıyorum nereden diye düşünmekten filmi anlayamadım da. Ama bilenler bilirler. Bizim prens işte atlayıp duruyor kötü adamlarla savaşıyor. Ne için? Bir kıymetli kılıç için. Ha içinde kum varmış onunla zaman tersine dönüyormuş falan orası hikaye….

Yine arife günü bayram sabahı kahvaltısı için alışveriş yaptım. Her bayram arifesinde olduğu gibi. Mis gibi kahvaltılıklar çocuk gibi sevindiriyor beni. Ailece ettiğimiz kahvaltıları özlemiyor değilim. “Bugün bayram erken kalkın çocuklar” şarkısı eşliğinde babamın uyandırdığı bayram sabahlarını yaşamayalı çok oldu.  Birazdan yine her arife gecesi olduğu gibi mis kokular kattığım ütü suyunu bayramlıklarımın üzerine püskürteceğim.  Ayıptır söylemesi “yepisyeni” bayramlıklarım var bu senede. Hediye paketlerinde duruyorlar. Ütülenecek özenle ne giyilecekse bir araya getirilecek. Ayakkabılar boyanıp bayramlık ne varsahepsi bir hizaya dizilecek. Gece kalkıp kalkıp yerlerinde mi diye bakılacak. Bayramlıklarım var bugüne bugün heyecanı eksik olur mu?

Yaş 30′a yaklaştı tamam. Bugün aynada 30 yaş gerçeğine rağmen güzelliğimle övünürken o beyaz teli gördüm. Yaşlandın kızım dedim kendi kendime. Eşim görmüşte meğerse söylememiş uzun süredir. Ayıptır söylemesi hala prensesim diye geçiniyorum da. Birden kraliçe olmayı kaldıramayacak bünyem. Allahtan bu haberi alışım bir bayram arifesine denk geldi. Kaldıramayabilirdim. Hassasım bu konuda. Şu satırları yazarken tam nostalji yapma havasındayım. O beyaz telde saçımın arasına karıştığına göre “Nerdeee o eski bayramlar” demenin sırasıdır bir kez daha…

Güzel bir menü ile bu senenin son iftar sofrasını hazırladıktan sonra birazdan pişireceğim Kemal Paşa tatlısını sofraya getireceğim. Eskiden annem yapardı. Kocaman bir tepsi. Kenarından kenarından tırtıklaya tırtıklaya arifeden biterdi de bayrama kalmazdı. Evimize bayram ziyaretine gelen de çok olurdu. Şimdi 3 günlük tatili yakalayan soluğu Bodrum’da alıyor. Çok yoğun bir çalışma tempom olsa belki ben de aynı şeyi yapacağım büyük konuşmayayım şimdi. Bodrum’a kaçsam bir yolunu bulup evde tek başına torunların gelmesini bekleyen ve tüm ailenin bir araya geldiği bayram sofralarını hazırlayan anneanne ve babaanneyi kim ziyaret edecek?

Telefonlar konuşacak çok mevzu olmamasına rağmen sesini duymak için aradım denilerek aranırken, herkesin bir araya geleceği yemekler organize edilecek diye günler önceden hazırlıklar yapılırken Bodrum’da kendimle başbaşa kalsam”kafamı dinlesem” ne olacak. Düşündüm de gitmezdim sanırım.

Anneannemin uzak akrabaları ayrı şehirlerden hem sabah ararlar hem de posta kartı atarlar bu da bir ritüeldir. Özenle saklanır o posta kartları. Eşe dosta gösterilir yine yollamış sağolsun çocuk hiç bir bayram ihmal etmiyor der gururla. Bir keresinde “Ne çocuğu anneanne elli küsur yaşında adam” deyince yüzünün düştüğünü gördüm de bu konuda  sesimi çıkarmamayı öğrendim artık.

Anneannem sabah telefonun başında sabahlığıyla torunların bayram tebriklerini karşılar. Ses tonu buz gibidir çoğu zaman. O reklamlardaki yaşlı teyzeler gibi olmaz “Ah yavruuuum ne iyi ettin de aradın” diye açmaz telefonları. Mutlaka lafın arasında “Hakan’da sabah 8′de aradı” der lafını esirgemez. Torunların ilgisini daha çok hissetmek için kendi aramızda girdiğimiz bu yarışa içten içten seviniyorlar biliyorum.

Yeni yeni torunlar geldikçe eskisi gibi çok harçlık almamaya alışamamıştım. “El öptüm hani harçlık” diye surat asarken hani o reklamdaki gibi bknz: sen kazana düştün tarzı bir yaklaşımla terslenirdim. “Sen camekandan çıktın” der dedem. Camekandan çıktın demek şu: Hani sezonluk giysiler olur da onlar vitrine konur ya. Sonra sezon geçince yenileri gelir hani. İşte biz kenara kaldırılan giysilerden oluyormuşuz. Ne kızardım. Suratımı asar kaşlarımı çatar kollarımı birbirine bağlar 10 yaşlarında atılması gereken ne trip varsa hepsini atardım. İçimde hiç olmayan yeni gelen kardeşi kıskanma duygusu dedem sayesinde bayram günlerinde içime çöreklenir dururdu. Allahtan anneannem var. Kapıdan çıkarken avucumuza sıkıştırılan harçlıklar gönül almaya yeter artardı bile Teşekkür eder sevinerek evden ayrılırdık.

Eskiden bayram gezmeleri bittikten sonra amcam bizi sinemaya götürürdü. Şimdi herkes evlendi barklandı. Sinemaya gitmek de pek cazip gelmiyor evde 3 dvd bayram telaşının bitmesini bekliyor. Animasyon seyredip kendimize bayram yapacağız. Bayram bitince de kardeşim askerden dönüş yapacak, gelsin bir bayram daha.

Bu vesile ile hepinizin bayramın erkenden kutlamak istiyorum. Çocuklarınıza anlatacak kadar leziz bayramlar geçirmenizi dilerim.

Yaş kaç olursa olsun Annesinin Kuzusu’yum ben. Pek kuzuluk halim kalmasa da öyleyim. Hala dizine yatsam saçlarımı tarar. Aldığım kilolara laf etmezden önce “tombişim” der sever durur. Sonra hangi otlardan yemem gerektiğini sıralar

O küçüklüğümden beri hep imrendiğim figür. Anne olacaksam onun gibi olmalıyım dediğim, kaşım gözüm bile benzetilse gurur duyduğum insan.

Hem anne, hem baba olmanın ne zor bir iş olduğunu bize hissettirmeden bizi büyüten Sultan’ım. “Okuyup da ne olacak” diyenlere inat okutan, eleştirinin alasını yüzümüze acımasızca yapıp sonra da arkamızdan sessizce “Allah’a çok şükür ne güzel evlatlarım var” diyen Sultan’ım.

Doğum Günün Kutlu Olsun. Allah seni başımızdan eksik etmesin

Küçük bir ablaydım ben. Her ne kadar küçük de olsam ablaydım. Aramızda 5 kocaman yaş var. Ranzamızın alt katında ben üst katında kardeşim yatardı. Güzel filmleri seyredemeyip erkenden yattığımız için kulağımız televizyonun sesinde olurdu. Ama bazen yağmur yağardı. Şimşek çaktığını duyduğum an yerimden zıplardım. Kafamı yorganın altına gömüp, ellerimle kulaklarımı kapar, çabuk bitsin diye dua ederdim. “Allahım şimşek bizim evimize düşmesin sen annemi, babamı, Doğanımı koru”

Şimşek elektrik demek, 220 volt ile çarpıldığım için pek hoş bir şey değil elektrik biliyorum. Evimizde yüksek, elektrik yüksek yerlere düşer, bizim evimizde paratoner yok. Her şimşek çaktığında bizim evimize de “şimşek düşer” diye endişeleniyorum.

Kardeşim küçük olduğu için ablalık görevlerim var. Korku filmlerini izlerken “Ablacım biliyorsun dimi o dinozorlar maket, o yangını nasıl yapıyorlar biliyor musun çakmak yakıp kameranın önüne tutuyorlar sen orman yandı zannediyorsun, vampir diye bir şey yok sen hiç dişleri öyle olan insan gördün mü hem o içtikleri de kan değil bildiğin vişne suyu hani babamın aldığı Çardak’lar var ya koyu renk…” diyerek gece uykusunda sayıklamasını falan önlemeye çalışıyorum aklımca. Koskoca Steven Spielberg filmlerinde Çardak marka meyve suyu kullanacak. Bendeki akla bak. Ama kardeşim küçük ne desem inanır. Korkmasın böyle basit şeylere diye sürekli bir yol gösterici durumundayım.

Ama ben nasıl korkuyorum gök gürültüsünün sesinden, yağmur yağdı mı ne ablalık kalıyor, ne vampirler, ne dinozorlar. Şuursuz bir şekilde, Allah’ım ne olur bitsin bitsin elektrikten çarpılarak ölmeyelim diye dualar ediyorum.

Bir gün yine ranzada yatıyoruz bir yandan da oyunlar oynuyoruz.Matematik dersi benden daha iyi olan kardeşim bana soruyor; “Abla aklından bir sayı tut, şimdi ona 25 ekle, 5 çıkar 9 ‘la çarp…” Ben sonucunu nasıl bildiğini bulmaya çalışıyorum. Anlamıyorum. O keyifleniyor. Ben de “Hadi o zaman ingilizce kelime söyleyip ne anlama geldiğini tahmin etme oyunu oynayalım” diyorum. O derste de ben iyiyim. Henüz İngilizce bilemiyor, sinir oluyor. Bu konudaki hükümdarlığım da ancak o Almanca öğrenene kadar sürüyor. Sonrasında hayat gece uyumadan evvel pek oyun oynatmıyor bize ayrı yataklar ve ayrı şehirler…

Neyse ardından yağmur yağmaya başlıyor. Sesler geliyor. Ranzanın üst katından bana sesleniyor kardeşim. Yeni bir şey öğrendim diyor. Bense “Kulaklarımı kapayacağım sonra söylersin” diyorum. Fen dersinde öğrenmişler. Önemliymiş dinleyecekmişim. Of puf diyerek çekiyorum ellerimi kulaklarımdan. “Eee çabuk anlat” diyorum. “Gök yüzünde şimşek çakınca aydınlanıyor ya, sonradan da sesi geliyor hani. İşte aydınlanınca ses gelene kadar içinden yavaş yavaş say ses gelince saydığın sayıyı aklında tut. Of yine mi sayılar, yine mi aklında tut oyunu, yenileceğim sinir oluyorum. “Oynamayacağım o oyundan” diyorum. Yok bu oyun değil abla bilimsel bir gerçek diyor. Bilimsel bir gerçek? Bu çocuk yeni yeni kelimeler öğrenmeye başladı. “Eee neymiş bu gerçek anlat bakalım” diyorum. Bana bir şeyler öğretmenin verdiği böbürlenmeyle anlatmaya başlıyor. O ışığın görünmesiyle sesin gelmesi arasındaki süreyi 600 ile çarparsam yıldırımın düşebileceği yere olan uzaklığımı öğrenebilirmişim. Hatta 2 dakika da bir bu süreyi kontrol edersem yağmur bulutlarının uzaklaşıp yakınlaştığını da anlayabilirmişim. O bana söylediği 600 de metre birimiymiş. Hadi deneyelim, diyoruz şimşek çaktı say tek tek 6′ya gelince gök gürledi. Tamam demek ki 3.6 Km ötede tehlike var. 2 dakika sonra yine test ediyoruz. Bu sefer 10′a kadar sayabildim. Çarpınca 600 ile demek ki 6 Km. ötedekiler korkmalı bizim burada tehlike geçti. Çocukluğuma dair öğrendiğimde en çok sevindiğim bilgilerden birisidir bu. Şimdi gök gürültüsünden uyuyamadığım da hemen sayar uzaklığa bakarım. Uzak ise benim için tehlike yok… Hayattın tehlikeli kısmını sadece doğa oluşturmuyor maalesef…

Şimdi kardeşim Diyarbakır’da, uzakta, askerde… Biliyorum ki  gök gürültüsünün yaşatabileceği tehlike ona şu an yaşadıkları kadar dokunmayacaktır. Şimşekler çakıyor günlerdir. Yolda kalabalıkta, asker yakınlarını taşıyan otobüslerde, dağda nöbet tutan karakollarda her yer de…

Kendim için değil de Diyarbakır’da evine geri gelmek için gün sayan kardeşim için bir hayli korkuyorum…

Görsel Hasan Yalçın’a aittir. Şu adreste yer almaktadır.

Taksim’e geçtim bugün. Otobüs’e bindiğim gibi mp3 çaları açıyorum. Bugün de öyle yaptım. Çünkü önümde oturan orta yaşlı bir kadın yanında da iki 13-14 yaşlarındaki 2 çocuğunu tek koltuğa oturtmaya çalışıyordu. Kocaman çocuklar sığmıyorlar tabi. Şoför de zaten bilet için sorun çıkartmıştı. Zor bela kaldırıyor çocukları yaşlı bir amcaya yer veriyorlar. Çocuklar benim yanıma geçiyor. Kulağımda Işın Karaca bas bas bağırıp şarkı söylemesine rağmen önümdeki kadının çocuklara laf yetiştirmesini duyuyorum hala. Ne ses varmış diyorum. Mp3 çaların şarjı bitti. Kabus gibi. Yanımdaki yer boşalınca önümde ki kadında yanıma oturuyor mu aman Allah’ım. Yanımda kitap gazete dergi market broşürü hiç bir şey yok. Bu kadın bana takacak kafayı.

“Öğrenci misiniz kızım?” dedi bile. “Yok ablacım değilim” dedim ama yol uzun bu sohbet bitmez. Hiç de konuşasım yok iş görüşmesine gidiyorum zaten gerginim. Hiç bilmediğim bir adres yetişebilecek miyim onun telaşındayım. “Evli misin maşallah maşallah pek de gençsin” diyor. Hayret genç de değilim maşallah derken neyi kastetti acaba? Neyse madem sohbete giriş turları atıyoruz. “Sağ olun ablacım” diyorum. “Çocuklar da  çok uslu maşallah” diyerek devam ediyorum. Hadi bir maşallah da benden sana

Bakma bunların böyle olduğuna şu küçüğü var ya tam Ceyar diyor.Ufaktan bir gülme alıyor beni. Ama ufaktan çok  ufacık o  fark etmedi bile. Zaten Ceyar’lı dönemlere yetişememişim. Farkında değilim başıma geleceklerin. Minik Ceyar başlıyor gülmeye. Ceyar olan sarışın fıldır fıldır gözlü bir şey. Öbürü ise kara kuru, mızmız. Sanki zorla bir yere götürüyormuşsun gibi. Sevimsiz, keyifsiz duruyor.

Bunları doktora götürüyorum kontrole. “Şu hasta oldu öbürküsüne de bulaştırdı, bulaştırınca attı mikrobu üzerinden de abisi iyileşemedi hemen” diyor.  ”Aaaa geçmiş olsun hasta çocuk ayakta durmasın otursun” diyorum yerimi verip öteye doğru kendimi taşıma derdindeyim. “Yok yok sen rahatsız olma alırım ben kucağıma” diyor. Nasıl alacaksa kucağına kocaman çocuğu. Ayrılamıyorum yerimden yine kaçamadım sohbetten.

Kabakulak olmuşlar, okuldan kapmışlar. Ablanın çocukları geç olmuş. Dünya bir yana oğulları bir yanaymış. “Eee herkesin çocuğu öyledir” diyorum. Hep kısa cümleler ile konuyu kapatma telaşında olan ben, hep anlatacakları olan orta yaşlı, yüzü gözü kırışıklık içinde belli ki çok çekmiş bir abla.

Çocuklar geç olmuş teyze 41 yaşındaymış doğum yaptığı zaman. Bu yaşta olduğunu duyunca bir maşallah daha geliyor benden. Gerçekten maşallah ama o kadar da yaşlı durmuyor. Teyze hızını kesmeden anlatıyor tabi Unkapanı’na geldik yolculuk bitecek az kaldı ya

Ceyar ile Toranago ikizmiş. Hiç benzemiyorlar. “Ablası bu böyle değildi görsen topaç gibiydi. Çok kuduruk yerinde durmuyor ne yese yetmiyor böyle zayıf kaldı. Zaten biz tedavi gördük de Allah nasip etti. Bizim de adağımız vardı isimlerini böyle koyduk” diyor. Nüfus müdürlüğü kabul etmemiş bir isim daha koymak zorunda kalmışlar. Ceyar’ın bir ismi daha varmış mesela o da  Mahmut’muş.

Abla’ya ben o diziye yetişemedim dedim. Dallas’ı kendi seviyormuş. Öbür diziyi de eşi seviyormuş. Benim zaten öbür diziden hiç haberim yok.  Bilgisayar başına oturunca ekşisözlük’ten bir araştırıverdim.  Shogun’muş dizinin adı. Biraz anlatmaya kalktı teyze binlerce kez anlatmış diziyi belli. Sıkı bir özet geçti ama aklımda tutamadım. “Bizim bey çok severdi o diziyi” dedi. Rahmetli olmuş geçen sene. Arka’da sohbetimizi duyup da kıkır kıkır gülen beyleri de, çocukları da bir hüzün bastı. Beni de bastı. Başınız sağ olsun dedim. “Doyamadı çocuklarına” dedi, “Kısmet” dedim sustuk daha da konuşmadık.

“Ne çok soru soruyorsun sen, aaa insan ol biraz!”

Çocuk gülümsüyor. İnsan olan çok soru sormaz öğreniyor. 4 yaşında var yok.

Böyle bir toplumda büyümek ve büyüyüp kocaman bir birey haline gelmek. Bu gençlik neden apolitik oluyor. İnsanlar tekerlemelerin, atasözlerin içi boş diyalogların filmlere dizilere neden ilgi gösteriyor? Neden sanat filmlerinin gişesi az iken Recep İvedik serisi izlenme rekoru kırıyor?

İnsan olmanın nasıl bir şey olduğunu 4 yaşında,5 yaşında 6 yaşında küçük iken ebeveynlerden öğrendiğimizden olsa gerek. Soru sormayıp, düşünmeyip, araştırmayıp, cevap almayıp büyütülülen o kadar çok kişi var ki… Sorulan sorulara cevap vermek yerine soru sormayı yasak eden bir birey tarafından büyütülmek ne acı… İnsan önüne konan ile idare eder.Soru sorup başına iş alma!

Eğitim veli’den başlıyor.Her ne kadar yetişkin olup yuvadan uçsak da, nasıl bir anne babadan eğitim aldığımız en az kendimizi yetiştirebilmemiz kadar önemli…

Ben doğduktan sonra babam kapıya gelen pazarlamacılardan birinden kızım okur diye kocaman kocaman ansiklopediler almıştı. Kızı ansiklopedilerinin şeker gibi renklerini öyle sevdi ki. Okumayı erken söktü. Soru sormayı çok severdi o yaşlarda olan her çocuk gibi sordukça dizinin üstüne oturtup sabırla cevap veren bireyler büyüttü onu. Çok şanslıydı. Ansiklopedileri karıştırmayı çok severdi. Hala sever. Soru sormayı da hala çok sever. Beni susturan biri olsaydı herhalde bugün ki Berna olmazdım. Aileme şükran duyuyorum.

Ben yine bir metrobüs yolculuğu yaptım. Yine üzüldüm. Yine kendimi zor tuttum. Daha önceki metrobüs maceralarım gibi

Görsel Şu adresten alınmıştır.

Bankacı olmak benim için büyük bir istekti. Üniversite’de son dönemde kendimi finansal matematik ile ilgilenirken bulduğumda, “İşte kızım dedim senin işin bu olmalı. Para ile ilgileneceksin. Faiz, paranın bugünkü değeri, bonolar, ve gıcır gıcır paralar. Sayacaksın eski günlerdeki gibi.”

Eskiden beri sevdiğim bir şeydir para saymak. Babam araba alıp sattığında paraları eve getirir. Ertesi gün bankaya yatırmadan evde bir güzel sayardı. Ben de sayayım diye tuttururdum. Benim küçük ellerimde o yaştaki bir çocuğun görmeyeceği kadar çok para tomarı olurdu. Bir de Darphane’den yeni çıkmış güzel para kokusu oldu mu? Paraları sayıp kafamızdan aşağıya dökmek halının üzerine hepsini atıp içinde yuvarlanmak kardeşimle en sevdiğimiz şeydi. “Tamam işte benim işim bu olmalı. Bankacı para ile ilgilenir. Ben bankacı olmalıyım. Keşke rahmetli babam da görseydi,  kenardan kenardan bana gülümseyecektir.”

Bu düşünceler ile kabul ettim bankacılığı. Aldığım maaş 4 kat daha aşağı düşecekmiş. Olsun ben bankacılık yapmak istiyorum dedim İnsan Kaynakları yetkilisine.

Önce asistan olarak ardından gişe yetkilisi ardından nakit yetkilisi, ardından da her şeyin yetkilisi olarak devam ettim. İstifa ettiğim dönem bu her şeyin yetkilisi olduğum döneme denk geliyor

Asistan iken dosyaların yerlerini ve parmakların kağıt kesiklerinden nasıl korunacağı ile ilgili bilgiler alıyoruz. Mesai neymiş onu öğrenip kendimizi jargonun büyüsüne kendimizi kaptırıyoruz. Bu süreç benim çalıştığım bankada 3 ay kadar sürüyordu. Ardından eğitim ile sizi donanımlı hale getiriyorlar. Artık tozlu arşivlerden operasyon odasından, müşterinin karşısına çıkabilirsiniz. Asistanlığımın büyük bir bölümü arşivde evrak arayarak ve kiralık kasaya müşteri götürerek geçmişti. Ha bir de noter ziyaretlerimiz var ki bankacılık adına ilk öğrendiğim şeyler imzalatmaya gönderilen evrakların okunmasından ibaretti. Herkes o kadar yoğundu ki kimse bir şey öğretmeye ne istekliydi, ne de buna vakitleri vardı. Etraftan duyabildiklerim ile artık ne kaparsam Bazen bölge müdürlüğüne gitmek gerekiyordu. Evrakları elden teslim almak. Bazen de ticaret sicil gazetesi için Perpa’ya gitmek. Ben şanslıydım. Diğer şubelerde çalışan, müdürün takım elbiselerini kuru temizlemeciye götüren, çorabı kaçtıysa çorap almak için mağaza mağaza dolaşan asistan arkadaşlarımda olmuştu. Ben en azından meslek ile ilgili evraklar taşıyordum buna sevinmem gerekirdi Bunları üniversite de öğretmezler yerinde görmek, deneyimlemek lazım

Doğum günü kutlamam için her sene doğum günümde doğum saatimde arayan annemin telefonunu cevaplayamamıştım. Arşiv yerin dibindeydi ve telefon çekmiyordu. Kafama bir de kocaman dosya düşmüştü. O senemin kötü geçeceği böylece belli de olmuştu.

Gişe yetkilisi olduğumda ne sevinmiştim. Para alışverişi yapabilecek. Döviz alacak satacak en sevdiğim işi parayı sayacaktım. Bu mutluluk ilk sahte para yiyişimden sonra yerini sinire bıraktı. “Sahte para yedim” demek akşam sayımda kasanızda geçmez nitelikte banknot bulunması demek. Gün içerisinde size sahte para verirler sizde para üstünü vererek parayı aklarsınız. Bunu işlem sırasında yakaladığımızda oldu. Polis çağırdığımızda. Müşteriye “Teknik aksaklık var biraz beklemelisiniz” dediğimiz de oldu. Yakalandığını anlayıp şubeden kaçtığı da oldu. Gişedeki arkadaşları taciz eden müşteriler ile de ilgilendim. Banko’nun öbür tarafında olmak gerçekten bir erdem oluyor böyle durumlarda. Hele Ramazan ise bir de bünye de oruç var ise. Sinir kat sayısı açlıktan tavan yapıveriyor. Üstelik her türlü sıkıntıda bile müşteriye gülümsemek ve işlemini 2 dakika içinde yapmak zorundasınız. Beklettiğiniz her müşteri sizin kariyerinizde büyük gerilemelere yol açabiliyor. Kaydı tutuluyor. Kişisel puanınız her gün ölçülüyor. Müşteri bir tek şube de olmuyor. Müdürün odasında, dilekçesi faks makinesinin ucunda bir sürü müşteri var. Ve tahmin edersiniz ki hepsinin işi acele. Her biri birbirinden eğlenceli hikayeler. Bir ara anlatırım.

2 sene sonra bu en çok eğlencenin ve maksimum riskin olduğu görevimden terfi ettim. Bu gişe’de ki arkadaşların yetkilisi olmuştum.  Bu görev biraz daha zordu çünkü arada bir müdürün odasına çay götürmem, müdürün odasındaki müşterilerin canı çektiğinde dışarıdan dondurma söylemek gibi ekstra görevlerim de oluyordu. Para sayma makinelerinin temizliği, borçlarını ödemeyen müşterilerin telefon ile araması, bozulan atm cihazının içinden çıkan aklınıza gelebilecek her şeyin raporlanarak temizlenmesi (hem de toza alerjisi olan biri tarafından) Her akşam şube kasası ve Atm cihazının sürekli bozulması da beni çok oyalıyordu. Gişedeki arkadaşların müşteriye sattıkları ürünlerin kaydının raporlanmasına da bakıyordum. Her kredi, kredi kartı, vadesiz hesap, vadeli hesap vb. ürünün o gün ne kadar kullandırıldığının raporu kişi bazında ürün bazında beni bir excel dahisi yapmıştı Keyif almak istiyordum ama keyif alacak zaman yoktu.Yaptığım işin bankacılık olup olmadığını sorgulamaya başlamıştım. En son benim işim bitiyordu ve ilk benim işim başlıyordu. Gece lambaları kapayıp şube kapısını kilitleyip gitmek, yorgun argın kendimi yatağa atmak zoruma gitmeye başlamıştı.

Bankacının görev tanımı oldukça geniştir. Her pozisyonda ilgilendiğim görevlerin görev tanımımda yer almayanlarını paylaşmak istedim. Sektöre giriş yapmak isteyen insanlar bu tarafını da görsünler. Tutkuyla bağlanacakları bir iş: Bankacılık. Kaldıramayacakları yüklerin altına girmesinler. Bir bankacı’dan dinlediniz.

Görsel şu adresten alınmıştır.