Dün yani 17 Temmuz’da Ä°stiklal caddesinde Sansürsüz Ä°nternet eylemi vardı. Eylem Atatürk heykelinin orada buluÅŸulup Galatasaray’a kadar yürümeyle devam edecekti. Ben de n’olur ne olmaz diye bu sefer yarım saat erken gittim. Atatürk heykelinin önünde benimle aynı maç için toplanmış 40-50 kiÅŸilik bir kalabalık vardı. Uzaktan nasıl olsa kimseyi tanıyamayacağım için(bazen yakından da tanıyamıyorum) topluluÄŸa koÅŸar adım yaklaÅŸmaya baÅŸladım. Ä°yice yaklaÅŸtığımda topluluktan sesler de yükselmeye baÅŸladı. Kızlar ve erkekler olarak ayrılmışlar tribünlerden alıştığım bir ÅŸekilde karşılıklı -inci s…..- diyorlardı. Allahım nereye düştüm ben dedim kendime. Hem eÅŸime de tutuklanmayacağıma söz vermiÅŸtim. Bunların yanında beklersem tutuklanmam an meselesiydi. Sonradan sivil polis oldukları söylenen kiÅŸiler her bağıran çağıranın fotoÄŸraflarını çekmeye baÅŸladı.

Böyle durumlarda genelde ilahi ÅŸeyler olur ve kurtulurum. Telefonum çaldı önce bir arkadaşım kapar kapamaz da annem aradı. Yarım saat telefonla konuÅŸtuk. Tabi o küfürleri duymamaları için de bir kenara kaçmam gerekiyordu. Neyse telefon konuÅŸması bittiÄŸinde karşıdan beyazlar içinde kocaman bir topluluÄŸun üzerime doÄŸru koÅŸtuÄŸunu gördüm. Muhtemelen beyaz giyinmemiÅŸlerdi. Beni kurtaracak kiÅŸiler olduklarına inandığım için ben onları melek olarak adlandırdım sanırım. Birden oldukça kalabalıklaÅŸtık sanırım 40-50 kiÅŸiden 300 kiÅŸiye falan yükseldik. Ä°nsanlar sıraya girmeye baÅŸladılar. Sonra bir grup sözlük yazarı darbe giriÅŸimi yapıp saÄŸdan saÄŸdan pankartını açmış olan kiÅŸilerin önüne geçmeye çalıştı. Görevlilerin ufak bir hareketi ile tekrar arkaya yollandılar. Fakat arkada sesleri kesilmedi. Bol bol ekÅŸisözlüğe ve Okan Bayülgen’e  saydırmaya baÅŸladılar. Pankartları ile de oldukça kendilerine özgü bir gruptu ama ben onlardan çok uzaktaydım. Tüm medya mensuplarının olduÄŸu pankart açanların önünde duruyordum. Etrafımda bol bol kameraman, foto muhabiri, spiker vardı. Sürekli birilerinin “EÄŸilin lütfen, kenara kaçın” demesine raÄŸmen yaklaşık 400 tane kare yakalamayı baÅŸardım. Basın mensupları olduÄŸunu sandığım” asabi kiÅŸiler” sürekli “Eline fotoÄŸraf makinesini alan gelmiÅŸ, kamerasını kapan gelmiÅŸ” deyip durdu. Açıkçası onlar iÅŸlerini yapıyorlardı ama ben de arkadaÅŸlarımı görüntülüyordum o yüzden kendimi ev sahibi gibi hissettiÄŸimden pek de mızmızlanmalarını mühimsemedim. Ä°nsan yolda yürüyen kiÅŸilerden deÄŸilde, bu basın mensuplarından azar iÅŸitince garip hissediyor kendini.

Galatasaray’a kadar basın mensupları görüntü alsınlar diye dura dura geldik. Sonrasında ise “Tünel’i açtın, Youtube’u da aç” diyen sesler çoÄŸaldı ve kelimenin tam anlamıyla acınacak halimizle eÄŸlendik. Yolda kafelerde oturanlar ıslıklarıyla bize destek verdi. Bu çok güzeldi. BaÅŸbakan Dolmabahçe’ye kadar gelmiÅŸken sansürsüz internet eylemine katılır mı diye düşündük. AkÅŸam haberlerine çıkışımız belki onu deÄŸilse bile danışmanlarının gözüne çarpmıştır.

Eylem bittiÄŸinde önce Starbucks’a gidip iki centilmen beyfendinin bize kahve ısmarlamasına izin verdik. Sonrasında ise bol bol onların fotoÄŸraflarını çektim. Ä°stiklal caddesine de rengarenk ışıklar ne kadar yakışmış onu fark ettim. Bundan sonra Ä°stiklal caddesi ancak akÅŸam 5′den sonra gezilmeli diye notumu aldım. Kilise vb kapalı alanlar deÄŸilde mutlaka ama mutlaka insan içine karışmalı. Bir sonraki blog yazıma bakarsanız neden bahsettiÄŸimi anlayacaksınız.

Yarın yine sırf fotoÄŸraf çekmek için evin karşı sokağından otobüs kalkmasına raÄŸmen, gideceÄŸim yere vapur ile gideceÄŸim. Bakalım vapurda neler gözüme çarpacak. Tatilim nasıl geçecek. Mümkün olduÄŸunca (3g oldukça desem daha doÄŸru) blog yazısı yazacağım. GideceÄŸim yet çok ama çok güzel çünkü. Gidiyorum demiÅŸken ÅŸunu da ekliyeyim “Dönüşüm MuhteÅŸem Olacak.”