benim günlerim

Anlatsın dinliyorum. İçini boÅŸaltsın, onu dinliyorum. Kafamda baÅŸka ÅŸeyler var ama O  konuÅŸsun, dinliyorum. Dinliyorum, dinliyorum derken aslında dinlemediÄŸimi fark ediyorum ya o kısmı biraz komik. O sussun artık da eskisi gibi baÅŸka ÅŸeylerden konuÅŸalım. Åžu an diÄŸer ÅŸahıs yanımızda deÄŸil ya kirletmesin benim aklımı onun hakkında konuÅŸarak. Evet yanımızda deÄŸil yanımızda olsa söyleyeceÄŸi cümleler bunlar olmazdı. Eski arkadaşız 3′ümüzde ne de olsa. Cümleleri bu kadar dikkatsiz ve kırıcı olmazdı aslında. Bir susup da kendine çemberin dışından baksa belki gözlerinden alev çıkartarak anlattığı cümlelerin hiç birini kurmayacak.

Sussun diye bakıyorum gözlerine yok susmuyor. “Bak aslında O iyi kızdır.” diyeceÄŸim. “Hani sen de biliyorsun bunu” diyeceÄŸim, bir susmuyor. Nefes almadan kusuyor içindekileri. Bir sussa bir virgülde araya girecek kadar atak durumdayım. Yok susmayacak belli ki. Bugün ben onu dinleyen, “Yok ya yapmamıştır böyle ÅŸey” diye içinden konuÅŸan fakat bunu dile getiremeyen kiÅŸi olacağım. Çünkü “Yok ya o dememiÅŸtir böyle ÅŸey” dersem “Ne o ben yalan mı söylüyorum?” diyecek. Kaç senelik arkadaşım yalan söyleyecek deÄŸil ya. Ne denir ki böyle durumda. Susuyorum hadi konu deÄŸiÅŸsin baÅŸka ÅŸeye geçelim. Yok hala yarım saat önce kaldığımız yerdeyiz. Ben ona öyle deyince o bana böyle dedi nasıl der bunu bana vesaire vesaire…

Dinliyorum diyorum ya pasif dinleyicilik benim yaptığım oysa aklımdan geçenler:

Dur ya acaba haklı mı? Gerçekten böyle mi oldu bu olay? Peki ya abartıyorsa karşı tarafın dediklerini eksik anlatıyorsa? Åžimdi benimle arasında bir tatsızlık olsa daha sonra bunu da baÅŸka bir “iyi” arkadaÅŸ ile paylaşır mı? Bizim paylaÅŸtıklarımız baÅŸkaları ile rahatça konuÅŸulacak ÅŸeyler mi? Acaba karşı taraf haklı mı? DiÄŸer arkadaşımla karşılaÅŸtığımda bu anlattıklarını bilmiyormuÅŸ gibi mi davranmalıyım. Yoksa “Bana bunları anlattı, ben rahatsız oldum” mu desem? “Bana bunları anlattı, ben rahatsız oldum doÄŸrusu nedir senden duymak istiyorum” mu desem? “Amaan bana ne” deyip içimden, aklımdan en sevdiÄŸim ÅŸarkıyı söylesem de yüzüne bakıp kafamı yana eÄŸip dinliyormuÅŸ gibi görünmeye devam mı etsem?” Çay içer misin?” deyip mutfaÄŸa mı kaçsam? “Haklısın bana da böyle yaptı, hımm demek o yüzdenmiÅŸ” deyip yangına körükle mi gitsem? Susturup “Bak öyle deme biz eski arkadaşız sonra birbirimiz yüzüne nasıl bakacağız?” mı desem? “Sen bunları sinirle anlatıyorsun muhtemelen bir yanlış anlaÅŸma var” deyip mi sustursam? Aslında o senin hakkında böyle böyle düşünüyor deyip ara bulamaya mı çalışsam?

Dedim ya dinliyorum. Kafam bir dünya doldu. Sana da sorayım sayın okuyucu ne desem?