Geçenlerde tartıda 3 haneli sayıları görmem ile bünyeyi bir telaş aldı ki sormayın. Ne yapsam olmuyor. Kendimi ‘Ne yani yemeyecek miyiz yemek?’ derken yakalayıp duruyorum. Ama ’100 kilo oldum yahu’ deyip kendi kendim ile dalga geçerken 4 senede 20, 6 senede 40 kilo aldığım gerçeği ile başbaşayım.

Eşim de ben de kilolar ile başımızı derde soktuk. Bugün diyetin 10. günü tartıda 4 kilo gitmiş gösteriyor. Diyet demesem daha iyi sanki. Yeme alışkanlıklarımızı değiştirdik. Kilo verip bırakma niyetinde değilim. Ama arada bir şımarıklık yapabilirim. Bu diyetten daha önce haberim vardı. Acaba becerebilir miyim diye düşünüyordum ama 10 gün geçtikten sonra adapte oldum sanki. Gözüm her ne kadar aç olsa da karnımın daha az yemek ile doyması, canımın durup dururken tatlı çekmemesi, baş ağrılarımın kesilmesi, daha rahat uyumak ve uyanmak gerçekten başka bir insan gibi hissetmeyi sağlıyor. Resmen şu an yaşadığım bir lüks gibi geliyor ve biliyorum ki ben bu diyeti yaptığım için böyle iyi hissediyorum. Sevgili Ebru’nun durup dururken arayıp “Berna ben böyle böyle bir diyet yapıyorum, sen de yap bu diyet insana kendini çok iyi hissettiriyor” demesi çok çok iyi oldu. Buradan da bir sürü teşekkür etmeliyim kendisine.

Az önce yoğurt mayaladım, evde kendi yaptığım yoğurt ile diyet yapamaya devam ediyorum. Dolapta gazlı içecekler yok, işlenmiş yiyecekler yok. Fasulyeyi bu kadar çok tükettiğim bir dönem olmamıştı. Ispanak ve semizotu, pazı için de aynı şeyleri söyleyebilirim. Bugün arkadaşlar ile buluştuk hamburgeri için tüm gün sabrettiğim Kitchenette’e gidip bambaşka şeyler yedim. Sırf diyet yaparken hissettiğim sağlıklılık hissini bozmamak için. Geçenlerde iş arkadaşım en sevdiğim çikolatadan ( zaten bir tek o çikolatayı seviyorum) kocaman bir tane masama bırakmış. Onu bile yemedim. Aklımda kilo vereceğim diye bir motivasyon yok. ‘Bir veriyim şu kiloları, bak o zaman nasıl yiyeceğim seni’ diyerek bakmadım çikolataya. Yemedim, tadını çok iyi bilmeme ve beni mutlu etmesine rağmen. Zaten mutlu isen ekstra bir mutluluğa ihtiyaç duymuyormuş demek insan. Oysa hep daha fazlası var zannederdim.

Biri size (diyetisyen) “Bak bu diyet boyunca şunları şunları yemeyeceksin” dediğinde, “Ama hiç mi yemeyeceğim? Bari 3 kilo verince ödül olarak yeseydim?” dersiniz hani.  En azından ben sürekli derdim gittiğim diyetisyenlere. Kilo veremediğim zaman ise “Ben senin için şunları şunları yemedim sen ise bana 2 kilo verdiremedin” der içimden sinirlenirdim. Sonuç savaşa gider gibi gidilen diyetisyen kontrolleri ardından tahtaya sözlüye kalkar gibi çıkılan tartı. Hüsran ve olaylar olaylar… Keşke o son suyu içmeyecektim bla bla bla…

Şu an diyetisyen kontrolünde değilim. Bana mantıklı gelen ve yaptığım zaman kendimi iyi hissettiğim bir yeme düzeni içindeyim. Beni en mutlu edecek şey bir kaç kilo verince ödül olarak yiyeceğim çikolata ya da tatlı değil de eve yarım saat daha erken gelip akşam yemeğini 8′den önce yiyebilmiş olmak. Uyguladığım düzende akşam 8′den önce akşam yemeğini yemek gerekli.

Diyetin detaylarını sizinle yakında paylaşacağım. Umarım bu sağlıklı ruh hali devam eder, ben de mutlu mesut yaşamaya devam ederim.

Şu satırları yazarken geçen ay kullandığım bilgisayarı kullanmıyorum*. Masam aynı ama ev aynı değil. Yine yanımda bir pencere var ama aynı sokak değil.

Evet geçen yazıda bahsettiğim üzere muhtemel olay başıma geldi taşındım.

Zor oldu. Her seferinde** aynı taşıma şirketi ile anlaşmamıza rağmen bu sefer sağlam kazık yedik diyebilirim. Neredeyse evde sağlam eşya bırakmamışlar. Her şeyi kırmışlar. Kırılanların yenileri alındı, eskiler atıldı. Zaten eski evim 100 metrekareydi bu ev 67 metrekare sığmakta zorluk çekiyorum bir de kullanacağım eşyalar kırılıp dökülünce uzun bir süre yerleşemedim. Elektrik arızaları, hiç bitmeyecek sandığım abonelikleri taşıma süreci*** boya, önceki kiracının kırıp döktüğü eşyaların yenilenmesi (aspiratör, banyo dolapları vs.) çok beğenerek yaptırdığım perdelerin olmaması, arkasından eve hiç bir perdenin olmaması… 3 gün alçıpana monte edilebilecek uygun korniş aradım inanamıyorum kendime. Sinir katsayım tepelerdeydi, terör estiriyordum. Keşke boynuma “Yeni taşınıyorum, verdiğim rahatsızlıktan dolayı özür dilerim” yazılı bir levha yazıp dolaşsaydım. Etrafımda anlayışlı insanlar vardı. Annem gibi.

Allah’a şükür çok uzaklara gitmedim. Annemin üst katına taşındım. Yani çocukluğumun geçtiği babaannemin evine.

Ben diyeyim “Bu bir travma”, sen de “Yok be ne alaka?” Ama bu süreçte biraz saçma sapan düşünceler aklıma hakim oldu diyebilirim.

Travması şu:

Düşün 5 yaşındasın, içeride deden ve babaannen var sen kuzeninle beraber 3 tekerlekli bisikletini sürüyorsun. Sonra seni terastan içeri çağırıyorlar, oyun oynuyorsun, hepten yoruluyorsun. Bir koltuğa oturup “Babaanne burası benim evim olsun mu?” diyor onayı alınca tüm şirinliğinle babaannenden sana sandviç yapmasını istiyorsun. O en sevdiğin peynirli sandviçten yapmaya mutfağa gidiyor her zamanki gibi. Onun gelmesini beklerken koltukta uyuyakalıyorsun. Gece annen baban gezmelerden gelip seni kucaklıyor ve alt kata indirip yatağına yatırıyorlar. Gece yataktan kalkıp kapının kilidini açıyor ve üst kata çıkıp “Babaanne ben evime geldim” deyip ortalığı ayağa kaldırıyorsun. Onlar seni tekrar aşağı indirip yatağına yatırıyorlar.

Yine bir başka sahne bu sefer çatıda baban var. Yine anten ile uğraşıyoruz. Merdivenlerde bekleyip “Oldu mu?” dediğinde “Karıncalı, hah şimdi oldu, aaa yine gitti, dur kıpırdama şimdi oldu” diye bağırıp çağırıyorsun en heyecanlı yerinde giden filmi bir an evvel seyretmek için can atarken…

Bir gün o evde babaannen ile baban ona aldığı için sürekli bozulsa da yenisi alınmayan televizyonun başındasın. “Amaan iyi dinle kızım, emeklilere zam yapmışlar mı?” diyor sana, oysa o an tatsız bir tüpe gelen zam haberi ile karşılaşıyorsun. Babaanneni ilk kez beddua ederken görüyorsun. Dişlerini de sıkmış, sana bir gülme geliyor. Zor tutuyorsun gülmeni. Apar topar kendini doğru aşağı, evine atıyorsun.

10-15 sene sonra o terasın üzeri kapatılıyor, bir oda daha oluyor bu evde. Ama ev isyanda “Ben terasım, hep teras kalacağım!” diyor sanki.  Kış gelip de yağmurlar başladı mı sürekli çatı akıyor. Gece üst katta babannenin pıtı pıtı ayak sesleri, yine bugünkü gibi bir yağmur var dışarıda. Tüm aile üst katta gecenin bir yarısı. Sen de çıkıyorsun bir bakıyorsun her yer tencere, leğen dolu, tahta tavandan sızan yağmur damlaları arasında babaannen Adile Naşit gibi bir oraya bir buraya koşturuyor. O bedduaları bu sefer geçen haftalarda tüm emekli maaşını yatırdığı, elleri ile beslediği çatı tamircilerine ediyor. Beddualar o kadar güzel ki, sen güldüğünü görmesinler diye koşa koşa alt kata evine gidiyorsun.

Tüm aile bayramda bu dairede toplanıyor. Mutfağında kahve pişiriyorsun. Babaannenin helva yapmasını seyrediyor, o değişik salatanın tarifini öğreniyorsun. Sonra bayram sofrası salonda kuruluyor. İftarlar, sahurlar hepsi bu evde. Kalabalık içinde. Gürültü, patırtı, kahkahalar… Her şey ne güzel o zamanlar.

Şimdi gelin olup çıktıktan sonra üstüne de bir kaç evde daha kiracı olduktan sonra, bu daire artık sana kiralanmak üzere hazır. İçerisi değişmiş, Salon olmuş mutfak, mutfak olmuş çalışma odası ama o kumruların ötüp durduğu yatak odası ise hala yatak odası. Sahura kadar oturup, iftara kadar 3 kuzen koyun koyuna uyuduğumuz o yatağın yeri aynı hala. Kuş sesleri aynı. Doğan güneş aynı.

Evin içi benim istediğim gibi dekore edilmiş. Bu halde benim için yeni bir ev oluyor mu? Hala eski anılarım var. Yeni anılar eklemek istiyorum. Güzel şeyler olsun istiyorum. Gelecek günler gösterir mi? Bekliyorum.

Yazı yazmaya vakit buldum, ama yazmak istemedim. Kafam biraz otursun istedim. Yavaş yavaş toparlayacağım sanırım. Şimdi daha ötesini yazmak da içimden gelmiyor.

Buralardayım, görüşürüz yine…

*Bilgisayar değişikliği çok güzel oldu, o başlı başına ayrı bir yazı olacak.

**Bu evlendikten sonra ikinci taşınmamız. İlk evimizden koşar adım uzaklaşmıştık,başımıza gelmeyen kalmamıştı. Dost sohbetlerinde sıkça geyiğini yaparım, bir ara burada yine anlatırım

*** Elektrik, su, doğalgaz taşıma abonelik işlemleri uzun ve kasvetli bir yazı dizisi olacak. Başımdan geçenleri anlatmayacağımı düşünmediniz herhalde. Bekleyin belgeler ile geliyorum

Son dönemlerde bir başka dikkatimi çeken konu da sosyal ağların oldukça fazla datamızı toplaması durumu. En son bir iPhone uygulaması olan Path’in bizden izin almadan verilerimizi içeriye aktardığı ortaya çıkınca bir kere daha bu konular konuşulur oldu. Path olayı ile ilgili detayları İsmail H. Polat’ın kaleminden okuyabilirsiniz.

Bu kadar risk altına girip bir dünya datamızı bu ağlar ile paylaşıyoruz. Peki bunun karşılığı olarak elimize geçen ne? Hayatımızı kolaylaştıran bu uygulamalar gerçekten bizden aldığından daha fazlasını bize veriyor mu? Bu uygulamaları akıllı kullanabiliyor muyuz?

Sosyal ağları neden kullanıyoruz? Ben hayatımı kolaylaştırması için kullanıyorum. İşim olduğu için kullanıyorum. Yeniliklerden haberdar olmak için kullanıyorum. Aslında toplamda tamamen hayatımı kolaylaştırsın diye kullandığım sonucunu çıkartabiliriz. Vakit kaybı büyük maliyet.

Pekiyi bunca datayı bu sosyal ağlar ile paylaşmama değiyor mu konusuna gelince evet çaktırmadan, izinsiz kullanmaları hoşuma gitmiyor. Anladığım anda kendimi kandırılmış hissediyorum. Yine de o kadar çok hayatımı kolaylaştırıyor ki bazen bunca datayı paylaşmama değiyor diyebilirim. Eğer hayatımı yeterince kolaylaştırmıyor ve üstelik bir de benden sürekli data topluyor ise üyeliğimi hemen iptal ettiriyor, verdiğim tüm izinleri geri çekiyorum.

Neleri kullanıyorum, neden kullanıyorum daha önce şurada anlatmıştım. Zaman ilerledi. Bu süre içinde ben de sadece bana verilen hizmetleri ile yetinmeyip biraz daha kişisel kullanımıma tahsis ettim kendilerini. En iyisi örnekler ile tek tek anlatayım daha doğru açıklamış olayım.

Şöyle ki,

Hafta sonu hiç bilmediğim bir şehre, hiç bilmediğim bir yoldan uzun süren bir yolculuk ile vardım. Yanımda bilgisayarım yoktu. iPhone’a güvenmiştim. Beni mahçup etmedi. Önce Google Maps’den gideceğimiz rotayı bize çizmesini istedik. Benim yapmam gereken tek şey ise haritadan ilerleyen arabamıza bakıp eşime “sağa dönelim sola dönelim” demek oldu. Yol üzerinde bazı şehirlere uğramak istedik. Hazır uğramışken ise meşhur olan yerlerini gezmek, karnımızı lezzetli menüleri olan yerlerde doyurmak, yapılabilecek aktiviteler ile ilgili arkadaşlarımdan fikir almak, bu şekilde hiç tanışıklığım olmayan kişilerden yorumlar almak istedim. Gayet seri ve dolu dolu bir yolculuk oldu.

Eskiden bu tür ani planlanan gezilerimizde önce yol haritasını açar gideceğimiz yeri bulur daha sonra en uygun yolu renkli kalemler ile çizer ve haritayı kolay ulaşabileceğim şekilde arabanın torpidosuna koyardım. İşimiz bittiğinde katlamak zor olacağı için cinnet geçirir, buruşturup bir sonraki gezi için yeni bir harita tedarik ederim. Artık çok daha kolay hayat.

2 günlük tatil sırasında iPhone uygulamaları ile yolumu aydınlattım diyebilirim. Bu sefer yanıma bilgisayar almadığım için yazının ilk bölümünde bu uygulamalardan bahsetmek istiyorum. İlk iki uygulamanın web sitelerinden de aynı şekilde faydalanmanız mümkün. Anlatacağım son uygulamayı buradan görebilmeniz için ise bir diğer platforma – webstagram‘a – izin vermeniz gerekiyor. Çünkü Instagram şu an sadece mobil uygulamalarda çalışıyor.

Foursquare. Aslında bir oyun olarak hazırlanmış ağ. Arkadaşlarımı ekliyorum ve nerede olduklarını takip edebiliyorum. Eğer bana yakınlarsa çat kapı yanlarına gitmek mümkün. Ben de Foursquare’i bu amaçla kullanıyorum. Daha fazlası için de burası işime yarıyor. Gidilen mekanlarda daha önce bırakılmış önerileri okuyabildiğim gibi, ben de öneri bırakabiliyorum. Explore özelliği sayesinde etrafta ne var öğrenmem mümkün. Ayvalık’dan ayrılırken nereden alışveriş yapmalıyız sorusunun cevabını bu uygulama sayesinde bulduk. Manipüle edilebilir mi? Elbette. Ama bir başka yerden sağlamasını yapabilirim. Örneğin sözlükler ile. Ekşisözlük iPhone uygulaması burada devreye girdi. Friendfeed, Facebook ve Twitter’da arkadaşlarıma takipçilerime sormam mümkün. Konu gezi ise gezi hakkında yazan güzel bloglarda da arama yapabilirim. Bu sefer Explore ‘dan bakıp o meşhur tatlıcıdan Lor peynirli tatlılarımızı alabildik. Foursquare’de “Ayvalık’a indim” diye bir check-in yapınca listelerimizdeki arkadaşlarımız “Amaan şuraya kesin uğrayın, bunu kesin görün” diyerek bizi uyardılar. Deneyimlerinden faydalandık.

Foodspotting. Adı üstünde yeme içme konuları bu ağdan soruluyor. Arabayı durdurduk ve “Yemek yiyeceğim ama yakınlarda neresi var ki?” dedik. Foodspotting benim konumumdan yakındaki lezzetli menülerin fotoğraflarını gözümün önüne getirmeye başlıyor. Artık damağıma uygun ne varsa haritadan adresi bulmak ve gitmek kolay. Ayvalık’da arabayı park edecek yer bulduğumuzda Foodspotting bize çok yardımcı oldu. Hayatımın en güzel Ayvalık tostunu burada yedim. Bu ağdan seçtiğiniz lokantada yemeğinizi yermeden önce lezzetli tabağınızın bir fotoğrafını çekip yüklerseniz bir de üstüne üstlük yemeği beğeninize göre oylarsanız gelecek nesillere bir öneri bırakmış olursunuz. Hiç de fena olmaz.

ve Instagram. Instagram iPhone ile fotoğraf çektiğim (androidli telefonlarda da yakın zamanda olacak)  çeşitli filtreler ile renklendirdiğim kareleri arkadaşlarım ile paylaştığım bir uygulama. Çektiğim fotoğrafları etiketlersem arandığında daha kolay bulmam mümkün. Instagram’ın bir başka güzel yönü daha var. Ben en çok bunu kullanıyorum. Fotoğrafları yüklerken yer belirtebiliyorum. Ben de daha sonra bir kafe ile ilgili, bir otel ile ilgili arama yaptığımda bu fotoğraflardan mekanın fotoğraflarına ulaşabiliyorum. Ayvalık’da kalmak istediğimiz otel ile ilgili fotoğrafları da Ayvalık nasıl bir yerdir konulu tüm fotoğrafları Instagram’dan gördüm ve gitmeden bir fikrim oldu. Ben de çokça fotoğraf eklediğim için bir çok insanın fikir sahibi olmasına yardımcı oldum.

Yolculuklarımda hayatımı kolaylaştıran bu 3 uygulamanın dışında anlatmak istediğim başka ağlar olacak bunu da bir sonraki yazımda paylaşacağım. Sizin de benim gibi hayatınızı kolaylaştırması dileğiyle…

Kendini başka birinin gözünden seyredince gözleri dolar mı bir insanın doluyormuş demek ki Cd ile bana gönderilen bu daveti seyredince mutlaka katılmalıyım bu organizasyona dedim.  Geçen hafta sonu Serkan Bey’in Chef’s Table adlı güzelim mutfağında hem yemek yaptık hem de Homend’in yeni ürünü Functionall 2802 adlı resmen her şeye dönüşen mutfak robotunu inceleme fırsatımız oldu.  Serkan Bey’in mutfağında hep Homend ürünleri kullanılıyor. Daha önceki ziyaretlerimde fark etmiştim. Onun ürünün nasıl kullanıldığını anlattığı bir 3 dakikalık konuşmadan sonra başladık eşlerimizle beraber pasta ve aşk içeceği yapmaya.

Bu kısmı benim için çok eğlenceliydi çünkü elimi bile sürmedim desem yeridir. Sevgili eşim mutfak robotu ile çalışmayı pek sevdi bana sadece astanın üstünü süslemek için çikolatalar ile oynamak kaldı. En güzel kısmı yani

Homend’in bu yeni ürünü ile ilgili inceleme yazısı için sizi biraz bekleteceğim. Çift bıçaklı oluşu kullanımını çok kolaylaştırıyor ve Homend ürünlerinin kullanma klavuzunu okumak ise bana resmen zevk veriyor.

Yakında daha detaylı bilgiler ile bir yazı hazırlayacağım.

Aklımda düşünceler yoldayım. İlk hedef kuaför.
Zaten dün gece hiç uyumadım. Nedenleri çok. Yoğun bir hafta geçirmiştim. Toplantının en sonlarına doğru müşterimize cep telefonumla bu kadar çok ilgilenmemin nedenlerini anlatıyordum ki o kötü haberi gördüm. Elim ayağıma karıştı hepten allak bullak oldum. Müşterimizden müsaade isteyip toparlandık. Eve doğru yola çıktım. Aklım karışık, gözlerim dolu. “Hayat boş, boş, boş…” diye sayıklaya sayıklaya eve geldim.
Dedim ya bu hafta yoğundu. Eve gece 11′de geldiğim zamanlar bile oldu. Bir de akut faranjit. Alerji ilaçları, antibiyotikler, ateş düşürücüler, uçuklar, yollar, projeler oldukça dağınık haldeyim. Toplantılar güzel de bir de üstüne hastalık geldi mi görüntüm pek fena. Geçen hafta aslında en azından 1 aylık mutluluk stoklamıştım. Stoktaki mutluluklarımı harcardım geçer giderdi üzüntüler.

Bugünkü kuaför maceram benim beklemediğim ışık hızıyla son buldu. Normal şartlarda çokça kalabalık olduğundan neredeyse 3 saat kuaförde geçiyor. Erkenden işim bitince kargonun beni bulamadığı için geri götürdüğü gönderimi almak için aksi istikamette yola çıktım. Yağmur başlamış. Fönlü saçlar harap olacak. Boynumda kırmızı şalım var, yanımda şemsiyem yok. Hemen çabucak şalı boynumdan alıp saçlarımı kapattım. Kırmızı deri çantam, siyah kısa deri ceketim, siyah spor ayakkabılarım, mavi kot pantolonum, kırmızı rujumla oldukça kokoş bir haldeyim. Hızlı yürümeye mani olan kramplarda iki bacağıma yerleştikten sonra kaplumbağa hızında kargoya doğru ilerliyorum.

Önce yaya geçidinde yanımdan iki türbanlı liseli kız geçiyor. (Gençler muhtemelen liseye gidecek yaştalar) “Bunlar böyle kapanıyor işte, sonra bize laf ediyorlar!” deyip koşar adım yanımdan geçiyorlar. Laf söylüyorsun bari kaçma zaten yürüyecek halim yok. İlk takıldığım noktanın bu olması benim de asabımı bozdu, yalan değil. Ardından arabalar yol veriyor ve yolun karşı şeridine geçiyorum. Yine yavaş yavaş yürürken bu sefer de orta yaşlı bir adamın gözü üzerimde. Karşıdan geliyor birazdan yanımdan geçecek. Neyse ses etmiyor. Ben de psikopatça davrandığımı sakinleşmem gerektiğini söylüyorum kendime. Kargoyu alıyor, kargo ofisinden çıkıyorum. Yağmur durmuş. Başımı açıyorum kapının önünde bu sefer yine atıştıran yağmuru farkediyor, el çabukluğu ile yine kapatıyorum başımı. Yine yavaş yavaş yürüyorum. Karşıdan gelen orta yaşlı hanım kendinden beklenmeyecek laflar ile nefret kusuyor bana. “Başını kapatmış amaa” dediğinde tüm sinirimi ondan çıkartıyorum. “Şalımı başına takmak, yağmurdan korunmak nasıl öteki yaptı beni? Fütursuzca sataşmak nasıl medeni yaptı seni? Sen şapka takmışsın ben ise şal, senin elinde pembe ojeler var benim dudağımda kırmızı ruj, nesi ayıp, nesi günah? Allah mısın beni yargılıyorsun, bu kadar rahat laf söyleyebilme cesaretini sana veren nedir?”

O kadar çok konuştum ki, öksürük krizine girdim. Artık nasıl sinirlendiysem. O hanım yanımdan uzaklaştı gitti, bir şey dediyse de duyamadım, senin benden benim senden farkım yok demeye çalışırken.

Hayatın çeşitli dönemlerinde çok sık rastlamayacağım görüşe sahip insanlarla tanıştım. Bu kadar fütursuzca karşı görüşe laf edenini görmedim. Ayrıca hiç bir dönemde bu kadar ötekileştiğimizi görmedim. Çeşit çeşidiz. Kapalılar, açıklar. Kapalı olup uygunsuz kapalılar. Kapalı olup uygun kapalı olup (neye göre, kime göre uygun mahallesine göre değişir) fakat içten içe namussuz olan kapalılar (namus kavramı da kişiden kişiye göre değişir ya neyse)

Tek amacım yağmurda ıslanmamaktı. Yaftalanmak bedava.

Oysa ne zorluklarla fethedilmiş ne kadar çok istenmiş bir şehir.

Dün Fetih 1453 vizyona girdi. Merak ettiğim bir film olduğu için spoiler olacak diye yukarıdaki fragmanını bile seyretmedim. Merakım yatışsın istemedim.

Her zaman olduğu gibi en rahat ettiğimiz sinemada, Cinebonus’da seyrettik filmimizi. Bilet bulmak öyle zor oldu ki. İlk gün olduğu için sanırım. Sinemada ne film arasında ne de filmden önce hiç reklam yoktu. Film atmosferine girdik, heyecanla başlamasını bekledik. Genel olarak bahsetmek gerekirse, oyunculuk, güzel yazılmış metinler, kostümler fazlasıyla tatminkardı. Fragmanı seyreden bir çok kişinin takıldığı animasyonlar bana çok da fena gelmedi. Sanırım filme toplamda bana hissettirdikleri yönünden baktığım için animasyonların çok sırıtmadığını söyleyebilirim. Oyun dünyası ile aram iyi değil. O yüzden filmdeki savaş sahnelerinin Playstation oyunlarındaki gibi olduğunu da iddia edemeyeceğim.

Film harika bir açılışla başlıyor. Tempo hiç azalmıyor. Sadece sonlara doğru biraz dövüş sahnelerinde sıkıldığımı söyleyebilirim. Sonuçta bir savaş filmi. Dövüş olacak ama ben sıkıldım.

Metinler iyi yazılmış olmasa belki 3 saat süren bu epik filmi seyretmek pek olası olmayacaktı. Ama hem yeni oyuncular ile tanışmak hem de onların rollerine hakimiyeti beni çok etkiledi. Bir diğer seyretmeye doyamama nedenim ise kostümlerin ve harem’in olanca doğruluğu ile canlandırılmış olması. Malum şu an TV’de yayınlanan Muhteşem Yüzyıl’da tüm harem ahalisi kocaman dekolteleri ile etrafta dolaşıyorlar. İpek ve tafta ile modernize edilmiş kıyafetler saray ihtişamını yansıtsa da Osmanlı kültürünü pek yansıtmıyor. Fetih 1453 filminde gerek Sultan Mehmet’in gerekse harem ve devlet dairesindeki sadrazamların, yeniçerilerin kostümlerini oldukça doğru tasarlanmış buldum. Neye göre kime göre derseniz. Lisede Moda Tasarım dersi almıştım ve Osmanlı kıyafetleri ile aramız hep iyiydi. Uzun saatlerimizi onları modernize edip yeni tasarımlar yaratmakla geçirirdik. Lale figürlerinin yerleştirilmesi, kurulan otağlar, pazar esnafının halleri gibi detaylarda da kostüm yönünden saçmalanmaması beni çok memnun etti.

Filmde herkes Türkçe konuşuyor. Bu da beni çokça rahatsız eden bir durum değildi. Beklentimi çok yüksek tutmamaktan mı bilemiyorum çok takılmadım bu duruma. Ama tabi eski Türkçe kelimeler kullanılsa belki daha iyi olabilirdi. O kadarı da gözüme battı.

Film 3 saat olmasına rağmen senaryo’da yer almayan çokça durum var. Eyüp Sultan’ın türbesi ile ilgili detaylar çok hızlı geçilmiş. Sanki filmden kesilmiş bir bölümmüş gibi anlamsız havada duran bir kaç sahne göze çarpıyor. Uzun tutulan savaş sahnelerinden bir 2 dakika alınsa bu durum anlatılsa, bir 5 dakika da Fatih’in 12 yaşındaki haline ayrılsa çok iyi olurdu. Malum bir çok kişinin bildiği bir “ ”Eğer sen padişahsan geç ordunun başına. Yok eğer ben padişahsam emrediyorum ordunun başına geçeceksin!” diyaloğunun Fetih 1453′de mutlaka yer almasını beklerdim. Konuyla ilgili detaya şu linkten ulaşabilirsiniz.

Fatih Sultan Mehmet rolünü canlandıran Devrim Evin’i çok başarılı buldum. Ulubatlı Hasan rolünde ise (Ulubatlı olduğunu son sahnelerde anlayabildim) İbrahim Çelikkol ise bir yeni Malkoçoğlu. Fetih 1453′de bir diğer dikkatimi çeken konu ise, iyi rol ve kötü rol de oynayan iki karakterin birbirlerine ne çok benzediği. Oyunculuk da görüntü de aynı olunca özellikle dövüş sahnelerinde çok fazla karıştırdım bu iki kişiyi.

Film adından da belli olduğu üzere Sultan Mehmet’in İstanbul’u alma hayali ile taarruza geçmesini anlatıyor. Detaylarda Mehmet’in babası ile olan ilişkileri ve oğlu ile olan ilişkisi ile ilgili bir kaç bölüme yer verilmiş. Onun dışında gerisi tamamen savaş stratejilerinden oluşuyor. Tabi bir de düşmanları yemek ve içmekten eğlenceden başka bir şey düşünmeyen kişiler gibi gösterme durumu var. Bu Bizans hep mi böyle anılacak?  Bir de araya gereksiz bir aşk sığdırılmış. Bu Türk filmlerindeki olmazsa olmazlara da bayılıyorum. İlla bir aşk olacak içinde.  Mavi gözleri ile Dilek Serbest iki karakteri kendine aşık ediyor.

Konuyla ilgili güzel bu eleştiriyi az biraz spoiler içerir olsa da okumanızı tavsiye ederim. Keyifli bir hafta sonu için bu rekorları alt üst eden bütçe ile çekilmiş filmi görmenizi tavsiye ederim.

Facebook Timeline (Zaman Tüneli) eklentilerinden biri de olan Pinterest’te beğenip paylaştığınız görselleri/videoları Twitter’da, Facebook’da paylaşıp, istediğiniz kişiye mail atabilir, videoları benim aşağıda yaptığım gibi sitenize embed edebilirsiniz.

Pinterest’te dolaştığınızda yaptıklarınız Facebook zaman tünelinde şu şekilde görünüyor:

“Ne işime yarayacak bu Pinterest? Neden bunları başkaları ile paylaşayım?” derseniz eğer, Pinterest’i ne amaçla kullandığımı şöyle açıklayayım:

Pinterest’te sevdiğim kategorilerden biri yemek tariflerini “reçete” olarak size sunabilmesi. Bu konuda çok yaratıcı çalışmalar mevcut. Ayrıca harika ve iştah açıcı sunumlarla çeşitli yemek ve içecek fotoğraflarına da ulaşmak mümkün. Örneğin sizin kolayca yemek yapmanızı sağlayacak reçeteler beni benden aldı. Şurayı tıklarsanız bir örneğini görebilirsiniz. Oldukça uzun bir görsel olduğu için ekleyemedim.  Reçetesini sundukları görselleri sitelerinde paylaşıp bunu da Pinterest’e pin’leyen yemek bloggerlarının kendi tariflerini geniş kitlelere yayması için oldukça kullanışlı bir ağ olduğunu düşünüyorum. Sadece fotoğraf da değil video’da yükleyebilirsiniz. Örneğin bu aşağıdaki pin’de nasıl yemek hazırlayabileceğinizi anlatan bir youtube linki bulunuyor. Ben de bunu Pinterest üzerinden izledim ve bu yazıya ekledim.

Şu dönemde her yerde bir infografik çılgınlığı var. Verileri renkli görseller içine gömüp sunmak, eski sistem analiz yapmaktan çok daha eğlenceli. Bu infografikleri takip ettiğim web sitelerinden bulup kendi panoma pin ‘liyorum. Burada biriktirip istediğim zaman iPhone uygulaması ile ya da pinterest.com hesabımın üzerinden görüntüleyebiliyorum. Paylaşılan görselinin üzerine tıkladığımda görselin asıl olduğu siteye gitmek de olası. Benim infografiklerimi pin’lediğim bir panom var, ve başkalarının “İnfografik” paylaşımı yaptığı panolarını da takip edebiliyorum.

Ben Pinterest’i  DIY/ Crafts ürünleri takip etmek için de kullanıyorum.  Kullanım alanlarını inceleyip ufkunuzun açılması için bu bölümü görmelisiniz. Ayrıca yeni siteler keşfetmek için oldukça da güzel bir bölüm. Geçen gün kendimi ev yapımı mumların daha nasıl çeşitli imal edilebileceğini araştırırken buldum. El emeği ile yapılmış ürünleriniz var ise satışını yapmak için de Pinterest’i kullanabilirsiniz. Bunların satışını yaptığınız bir siteniz var ise, bir an önce Pinterest’in bu gücünden yararlanmak için ürünlerinizin linklerini Pinterest’e yüklemenizi tavsiye ederim.

Pinterest kendi çektiğim fotoğrafları yayınlamak için de oldukça güzel bir uygulama. Kendi fotoğraflarımı belli panolarda sergileyebiliyorum. Örneğin İstanbul fotoğraflarım bir başka panoda, portre fotoğraflarım bir başka panoda. Fotoğraf ile uğraşanlar hem çeşitli karelere göz atıp yeni kompozisyonlar hakkında fikir edinebilirler hem de bloglarındaki /portfolyolarındaki çalışmalarını kendi panolarına “pin’leyerek” daha çok kitleye ulaşabilirler. Benim oluşturduğum panolar aşağıda yer alıyor.

Eğer beni sırf “infografik” paylaştığım için takip etmek isterseniz diğer panolarda paylaştığım görsellerime katlanmak zorunda değilsiniz Sadece infografik panomu takip edebilirsiniz. Zamanla arkadaş çevreniz aynı görselleri paylaşacak ve siz sürekli aynı görsele maruz kalacaksınız. O yüzden her beğendiğiniz görseli like yaparken board’a da pin’lemeyin Ben ilk başlarda bu yanlışa düştüm. Abone, takipçi olmak için kişiyi takip etmenize gerek yok. Sadece pano takibi ile de istediğiniz içeriğin önünüze gelmesini sağlayabilirsiniz. Ben takip edeceğim kişileri takibe aldıktan sonra paylaşımlarına göre panoları eleyebiliyorum. Uzun vadede hoşlanmayacağım içerik paylaşımı yapan kişilerin panolarını da bu vesile ile takip etmemiş oluyorum.

Örneğin aşağıdaki fotoğraflarım dünyanın öbür ucunda yaşayan beş kişinin beğenisini aldı bile. Belki İstanbul’u gezme fikri de akıllarına yerleşmiştir, kim bilir? Ben de fotoğraflarını beğendiğim kişilerin web sayfalarını da bu şekilde keşfedebiliyorum.

Pinterest’i sıkça kullanma nedenlerimden biri de “Ah o gemide ben de olsaydım” diyebileceğim fotoğrafların paylaşıldığı bir platform olması. İster bir kitap okuma köşesi olsun, ister çok beğendiğiniz bir bahçe olsun, ya da harika bir gün doğumu tüm bu görsellere Pinterest’den ulaşmanız mümkün.

Benim Pinterest ile aram iyi eminim siz de bir göz atarsanız pek seveceksiniz.

Bu arada hala Pinterest’e girişte davetiye sistemi mevcut olduğu için bu yazının altına bıraktığınız yorumlara mail adresinizi yazarsanız davetiye istiyorum derseniz, (mail adresiniz yorumlarda görünmeyecektir) sizlere bir davetiye gönderebilirim. Pinterest davetiye isteyen kişilerin Twitter/ Facebook hesabı olmasına dikkat ediyor. Umarım bu belirttiğim ağlardan birinde kaydınız vardır.

Beni takip etmek isterseniz. Pinterest’te bana http://pinterest.com/bernam/ adresinden ulaşabilirsiniz. İsterseniz benim tüm paylaşımlarımı isterseniz de sadece ilginizi çeken panoları takip edebilirsiniz.

Onların da dediği gibi şimdiden “Happy Pinning!”

Sevgili okuyucu Ocak ayı tüm şiddetiyle esip üstümden geçti gitti. Buralara tam bir aydır uğramıyorum. Ne desen haklısın. Mailler atmışsın. Yazdıklarına da boynumu büktüm. “Haklısın” dedim zaten.  Ama hep sitem etme bir sor, neden yazamıyorum.

Uzun zamandır neredeyse bir 10 aydır evden çalışıyordum. İstediğim zaman mutfakta yemek yapıp, istediğim zaman blogumu yazıyordum. Sabah uykusundan fedakarlık yapıp fotoğraf çekmeye gidiyor, gece 4′lere kadar oturup sabah erkenden uyanma derdi olmadan blog yazılarımı yazıyordum. “Eee ne değişti?” diyeceksin. İş değişti sayın okuyucu. Sabah erkenden kalkmalar artık rutin haline geldi. Rutin 6:00′da uyanmayla başlayıp 9′da iş başı yapmayla devam etti. Akşam eve geliş 8′i 9′u buldu. Mutfağın yolunu zor bulur, sinemaya gitmek için 22:00 matinesini seçemez oldum. Çünkü saat 23:00 oldu mu uykum geliyor, sızıyorum.

Hafta sonları amatör ev kadını moduna geçip evimle ilgilenmeye çalışıyorum lakin yetiştiremiyorum. Hafta içi ise bir yandan sürekli bilgisayar başındayım ama bir yandan da seninle pek ilgilenemiyordum. Durum bundan ibaret. Şimdi sana bu satırlarda “Benim Günlerim’i” anlatsam muhtemelen halime acırsın.  Bak anlatayım:

Günlük rutin 4 ayrı ulaşım aracı değiştirerek işe varmakla başlıyor. Hızlıca bir kahvaltı ardından projeler, rutin işler. Koştur koştur yenen öğle yemeği arkasından toplantılar, arkasından projeler vs. akşam eve geri dönüş. Pestil Berna, 6 katı çıktığı için ufak baş dönmeleri ve kalp çarpıntıları içinde ilk gördüğü koltuğa yatar. Sonra ayılır. Mutfağa gider. Salata, makarna ya da ızgara yemeklerden biri yapılır. Yemeği yerken o esnada biraz sohbet eder, ardından dergilere ve kitaplara bakarım bir de  tv’de zap yaparım düşünceleri kafasındayken hoop en sevdiği koltukta sızar.

Ama az kaldı. “Güzel günler göreceğiz ümitli günler” diyerek kendimi eyliyorum.

Ev hayatına alışmış olmanın verdiği şu saçmalama dönemini tam atlatacağım derken bir de taşınma telaşı saracak bu bir iki ay içinde beni. Hepten vakitsiz kalacağım diye korkuyorum. O kısmı da atlattık mı işe giderken bunca oyalanmayacağım. Bu esnada sana ve bana daha fazla vakit ayırırım diye düşünüyorum.

Günlerimi eskisi gibi renklendirebilmek, buraya biraz daha vakit ayırmak için çaba sarfedeceğim. Blogger sözü bak.

Gözlerinden öperim sayın okuyucu.

En kısa zamanda tekrar görüşmek üzere…

En güzel anlarınızı Facebook hesabınızın ya da harddiskinizin derinliklerinde gittikçe daha az ziyaret edilir hale getirip onları tüketmeyin. Hemen Lukapu.com adresine tıklayın ve aşkınızın en güzel anlarını ölümsüzleştirin!
Evinizden veya iş yerinizden siparişinizi verin, size özel albümünüz 7 gün içinde elinizde olsun. Sevgililer Günü’ne özel siparişinizi vermek için ise son gün 07 Şubat 2012. Sevdiğinizi mutlu edecek hediyenin farklı ve ölümsüz olmasını istiyorsanız www.lukapu.com sizi bekliyor.
www.lukapu.com adresini tıklamanın yanı sıra, 0212 279 50 60 numaralı çağrı merkezini de arayabilir ve detaylı bilgi alabilirsiniz.

*Basın bülteni olarak yayınlanmıştır.

Kocaman bir sene hızlıca geçti.

Her sene biterken hesabını kitabını yapıp bir kenara koyarım. Bu sene bana ne kattı benden ne aldı diyerek. Şimdi geriye bakınca 2010′da vakit bulamadığım, vakit yaratamadığım, öncelik veremediğim mevzulara 2011′de bol bol vakit ayırdığımı görüyorum.

2011’de daha çok çocuk sevdim. Çocuk sevmek için 500 kilometre yol gittim. O ‘Beyna’ deyip ismimi doğru söylemeye çalıştıkça ben mutlu oldum. Çok sevdiğimiz bir arkadaşımıza kahvaltıya gitmek için yola koyulduk Lüleburgaz’ın soğuğu ile tanıştık. 1 hafta hasta yattım. Ama yine de o sıcak aile sofrasında bulunmak için değerdi.

Türkiye’de son defa yapılan F1 yarışlarını seyretme şansı buldum. Bir sürü fotoğraf çektim. Hızla giden yarış arabalarını seyrettim. Anları ölümsüzleştirdim. Fotoğrafların büyük hallerini kaydettiğim harici disk bozulunca 3 gün yüzüm asık dolaştım.

Uzun zamandır görmediğim arkadaşlarım ile görüştüm, hayatlarının nasıl değiştiğini ve daha neler yapmayı hayal ettiklerini dinledim. Ben de boş durmadım tabii bol bol hayal kurdum. Üstelik sadece hayal kurmakla da kalmadım, planladım ve bir kısmını da yoluna soktum.

Hastanelerden güzel haberler aldım. Ağlamakla gülmek arası bir yerlerde oldu ruhum. Sağlık problemleri başta olmak üzere bol bol problem çözdüm. 5 senedir düzelmeyen hastalıkların bitişini kutlamakla uzun süre meşgul oldum. Ailecek yüreğimizi atlatan durumlar oluştu ama koca bir senenin sonunda tahliller nihayet temiz çıktı mutlu oldum, hayat bayram oldu.

Senenin ilk karı gece 12′de şehrimin sokaklarına düştüğü zaman çocuklar gibi gökten yağan taneleri tutmaya çalıştım. Sabahın erken saatlerine kadar camdan kar yağmasını seyrettim yetmedi günün ilk ışıklarıyla kar yağmış İstanbul sahillerini dolaştım. Fotoğraflar çektim

Kış bitip yaz gelince “Bir hafta içerisinde bu ülkenin tüm denizlerinde keyif yapıyor olacağım” dedim kendi kendime. 3700 kilometre yol yaptık. Hepsinde yüzdüm bir hafta içinde ve evime geldim, elimde her sahilden ayrı ayrı toplanmış taşlara. Antalya‘dan Kastamonu‘ya dolaştım durdum. Bu sırada Ege‘ye aşık oldum. Gün doğumuna ve gece ışıklarına beni sarhoş etsinler diye teslim oldum. Sokaklarda bağıra bağıra şarkılar söyledim. Onlar rakıdan balıkdan İzmir’den sebep sarhoş sandılar beni, ama ben mutluluktan çakır keyf oldum.

Bu senenin son günlerine doğru koskoca bir 10 seneyi devirdik sevdiğimle. Geç saatlerde İstiklal’de topuklu ayakkabı seslerine kahkahaların eşlik ettiği mutlu bir çift olduk yanımızda en sevdiğimiz arkadaşlarımızla.Kutlamalar yaptık bir sürü soğuktan çok üşüsek de ellerimizi değsin birbirine diye o kasım akşamında eldivenlerimizi çıkardık.

Hayat bayram olmadı her zaman bazen kutlama yapacak durumlar olmadı. İçimiz daraldı, karanlık çöktü üstümüze. “Ama olsun, bu da geçecek hem de her şey çok daha güzel olacak” dedik kendi kendimize. İnandık. Geçti de, iyi ki çok aldırış etmemişiz.

Fotoğraf ile çokça ilgilenebildim bu sene. Dört doğumda telaşlı, heyecanlı annelerin yanında oldum. Hayata “Merhaba” diyen bir meleği ilk görenlerden biri ben oldum. İçim ısındı elimi sıkı sıkı tuttuğu zaman. Bol bol havalara uçtum. Çamurmuş, fırtınaymış dinlemedim. Dünyanın en güzel gün batımına şahit oldum. Dingin bir su, ‘burası cennet mi?’ dedirten bir gün batımı ve öldürücü bir soğuk. Varsın hoplayıp zıplarken ayaklarım ıslansın, hasta olayım ne olacak.  Bir keresinde de beni bile uçuracak kuvvetli rüzgarlar ile karşılaştım  biraz korku hakim oldu bünyeye ama adrenalin zaten iyi bir şey

Dondurmaya doydum bu sene. Kahramanmaraş dondurmasından başka dondurma bilmeyen bir çocukluk geçiren ben, bu sene yeni dondurmalar keşfettim. Her seferinde “Bu dondurmaysa peki daha önce yediklerim neymiş?” dedim. Sürekli bu cümleyi söylediğimi fark edip bolca güldüm.

Mutfakla aram yine çok iyiydi. Yine bir çok workshop‘a katıldım. Usta aşçılardan yeni yemekler yapmayı öğrendim. Yeni blogger arkadaşlarım oldu, blog açmaya heveslendirdiklerim oldu. Sadece onları heveslendirmedim yeni bir blog açtım ben de. Zayiflamahikayesi.com doğdu. İnsanlar zayıflama ve zayıflayamama hikayelerini anlattılar pek güzel oldu.

Daha çok zirveye katıldım bu sene. Sektörün dinamiklerini anlamak istedim. Can kulağı ile dinledim kürsüde konuşma yapan uzmanları. Hediyeler kazandım, sırf duyduklarımı beni takip edenler ile paylaştım diye.

İnternet’te var olan haklarımızı savunmak için yollara düştük. Ben diyeyim 40000- 50000 kişi onlar desin 100-200 kişi hepimiz İstiklal Caddesini doldurduk. Yine en önde fotoğraf çekmekle meşguldüm. Ne coşkulu bir gündü. Eylemlerin de copsuz, gazsız olabileceğini kanıtladık. Bir çok arkadaşımla beraber Mayıs ayında Sansür istemiyoruz diyerek haykırdık.

Yağmurda ıslandım, karda üşüdüm, güneşte yandım daha çok doğaya karıştım bu sene.

“Amaan şeker miyiz, eriycez” demeyin. Dışarıda insan eriten bir yağmur var, hatta yağmur kisvesi altında gökten sel geliyor. Şemsiye alın.

— berna mutlu aytekin (@bernam) Aralık 16, 2011

Geçen senenin acısını çıkardım dünyanın kitabını okudum. Bol bol sinemaya gittim. Yeni diziler keşfettim. Evde dizi keyfi yaptım uzun saatlerim gülerek geçirdim. iPhone’landım. Başıma türlü hadiseler geldi bu süreçte ama hayatımı kolaylaştıran bir cihaza sahip olduğum andan beri hayat daha eğlenceli oldu.

Yeni işlere giriştim. Yeni patronlarım oldu. Kimisi patron’dan çok arkadaş oldu, akıl hocası oldu. Her zaman hattın diğer ucunda oldular. Sağolsunlar.

Benim için beni bir yaş büyütecek bir sene oldu. Diğer yıllar gibi değildi. Geldi izini bıraktı ve şimdi öylece gidiyor. İlk defa büyüdüğümü hissettim. Saçımdaki beyazları keşfettim. Sorumluluklarım değişti. Acil ve doğru kararlar vermem gerekti. Anlaşmalar ve anlaşamamazlıklar ile dolu ama sonunda sükut bulan bir yıl oldu. 2012’den hak ettiklerimi alacağım kahkaha atmak için sebepler yaratmayacağım sebepleriyle beraber gelen bir yıl olmasını bekliyorum.
Hep güzel haberler veren beni endişelere sevk etmeyen bir yıl olsun. En önemlisi sevdiklerim ve onların sağlıkları hep yerinde olsun. Herkese 2012’de beklentilerini umursayan bir yıl ile karşılaşmalarını diliyorum.