benim günlerim

Dua etmek güzeldir. Ä°nsana güç verir. Dayanma gücü, yaÅŸama gücü…

Dua etmenin dini dili olmaz. Kendimi özellikle ibadet ederken Allah’a yakın hissettiÄŸim zaman, baÅŸarmak istediÄŸim iÅŸte yarı yolu aÅŸmış kadar oluyorum. En son Edirne gezimizde böyle huzurlu anlar yaÅŸamıştım. Mimar Sinan’ın zekasının ürünü camileri gezerken de böyle zevk alıyorum. Bugün deÄŸiÅŸiklik yapıp BeyoÄŸlu’ndaki St Antuan Kilisesine gittim.

Kilise gezmeyi eskiden beri severim.  Rengarenk camlar çocukluğumdan beri sevdiğim bir ayrıntı. Uzun zaman sonra tekrar ziyaret ettim. Huzur ibadet edilen yerlere çok yakın. Çıkarken bile kendimi çokça rahatlamış hissettim. Bu arada yeni fotoğraf makinemi de denemiş oldum. Kendimce güzel kareler yakaladığımı düşünüyorum. Daha sonra geriye dönüp bakınca bu karelerde de bir sürü kusur bulacağım ne de olsa. Bugünlük kendini beğenmişliğin bir zararı olmaz

Bu kareyi çekmek için çok uzun zaman bekledim. Duasını bitirdikten sonra izin almak gerekti. Sürekli arkada dolaşan insanların oradan çekilmesi için ben de dua ettim diyebilirim

Bu fotoğrafı çekmek için beklerken de ısrarla onun fotoğrafını çekmemi isteyen bir yaşlı amca ile ilgilenmek zorunda kaldım. Ortada duran kırmızı güvenlik halatlarının yanına konuşlanmış beyaz saçlı amca onun fotoğrafını çekip de elim ile tamamdır işareti yaptıktan sonra bu kareyi görüntülememe izin verdi. İnsanlar dua ederken yere bakıyorlar ama ben tavandaki işçilikle büyülenmiş durumdaydım

Burayı gece lambalar yanarken de görmek istiyorum…

Daha güzel kareler de yakalayabilmek dileÄŸiyle…