Hadi canım neyin vedası bu?

dt

Çok zamandır tanımıyorum onu. Tanıyorum 1 senedir ama can ciğer kuzu sarması değiliz desem daha doğru olur. O bir şeyler yazar ben okurum. Ben yazarım buraya bir şeyler o okur bazen. Bazen koştura koştura Türkiye’nin başka bir şehrinde kendi gibi kanser ile savaşan insanların yanına gider. Onlara “Ben yendim siz de sakın vazgeçmeyin” der. Yine İstanbul’a döner. Bazen bir otel odasından, bazen de bir baraj gölünün kıyısından bize içini döker kendini anlatır. Ben seviyorum anlatışlarını. Hayret içinde okuyorum acılı bir bedenin içinden çıkan kontrollü imlasında, virgülünde bile hata olmayan cümlelerini. Hayata bakışını seviyorum. İnsanlara umut verişini seviyorum. Onlara “Her şeye rağmen yalnız değilsiniz” deyişini de seviyorum. Yaptığı çalışmalar ile ilgili daha önce şu yazımda bir şeyler anlatmıştım.

3 gün evvel bir yazısını okudum. Veda ve kanser etiketli bir yazıydı. İçim ürperdi.

Geçen günkü konuşmamızı hatırladım. Bana, etrafına Carpe Diem- Bugünü Yaşa diyen insanların bugünü yaşamak hakkında zerre kadar fikri olmadığını söylemişti. Hastalığın mı nüksetti diye sorunca da; “Öyle esti işte, dediğin gibi Carpe Diem diyenlerin aslında gerçekten Carpe Diem demek zorunda olduklarını düşündüğünde kaç tanesi bunu diyebilirdi…  Onların hepsi aslında gizli gizli geleceklerini planlıyorlar.” demişti. Ne kadar haklı. Gizli gizli geleceğimizi planlıyoruz. Bugünü yaşadığımı iddia etmem her ne kadar deli dolu bir yaşamı sevsem de o cümlenin hakkını vermiyor malesef. Ben de plan peşindeyim yarınımın olacağından eminim! İnsan oğlu bir gün bu dünyadan gideceğini hiç düşünmez ya zaten. 2 ay sonra yapacağım şeyleri düşünmekteyim hala.

Yazısını okudum yanlış anlamışımdır dedim bir kere daha okudum. Yazıya eklediği fotoğrafını gördüm. O gülümsüyordu ben de gülümsedim. “Hadi canım neyin vedası bu?

Önce okumayan arkadaşlar haberdar edildi, sosyal medya çabuk toparlandı. Hepimiz durumundan an be an haberdar olacak şekilde kafa kafaya verdik. Yanına gidip bize haber verenler de oldu. Telefonlar edildi, grubun duvarında yazışmalar, facebook da friendfeed’de daha çok kişiye yazısının ulaşması. ” Dua enerji ne var ise ne var ise elimizde kendimizi güçsüz hissettiğimizde sarıldığımız, ne var ise hepsini Davut’a gönderelim.” dedim. Dedik. Yazısının altını yorumlar ile dolduralım sesimizi duyuralım istedim. 150’den fazla yorum yapılan yazısını okuduğu haberini de aldım. Benim bile moralim yerine geldi. O yorumları okuyunca O da kendini iyi hissetmiştir diye düşündüm.  Blog yazısının altına bir sürü yorum yapıp kanserli hücrelerine haddini bildirmek istedim.

Akşama doğru yazısındaki durumun biraz daha netleşti. Önce 2 ay boyunca kemoterapi alacağı daha sonra ameliyat gerekirse ameliyat olacakmış. Kemoterapi alırken de eğer acil bir durum olursa ameliyata alınabileceği bilgisi bize ulaştı.

Ve bugün gelen yeni bir haber; Davut yarın ameliyata girecek. Doktorlar böyle gerekli gördüler. Ameliyata erken alacaklarmış. Daha sonra kemoterapi.

Yazılarından okuduğum kadarı ile ve bir kaç kere bir kaç dakika (Likemind sohbetleri kısa oluyor) konuşabildiğim kadarı ile tanıyorum Davut’u. Yanında olmak hakkım değildir. Benim yerime ailesi ve daha çok şey paylaştığı insanları görmek onu mutlu edecektir. Kalkıp gidemiyorum  yanına. Ama buradan dua etmek ile de yanında olurum diye düşünüyorum. Tanıyan tanımayan herkes’den onun için güzel şeyler dilemesini rica ediyorum.

Daha gezecek çok yer, moral verilecek çok kanser hastası var. Davut’un çabucak iyileşmesi gerek. Umuda ihtiyacı olanların okuyacağı daha çok yazı yazması gerek. Onun gülümseyen yüzü ile aramızda olması gerek. Dualarınızı eksik etmeyin. Teşekkürler.

Berna Mutlu Aytekin

4 Yorum

  1. Hiç   •  

    Davut’u bu akşam kaybettik..başımız sağolsun..

  2. Birdemliksohbet   •  

    ben ye davut ile yemekname buluşmasında tanımış ve gerçekten çok sevmiştim .Bu kadar hayata bağlı olduğu için tebrik etmiştim .
    Canım yukardaki yorumda kaybettik diyor doğru mu
    lütfen doğru olmasın bugün yeterince kötü haber aldım :((

  3. bma   •  

    tüm süreci başından beri takip ediyorum benimle beraber bir sürü insanın olduğu bir grubumuz vardı ve acı çekişini gördük huzura kavuşması için dua ettik Allah dualarımızı kabul etti. O şimdi meleklerin yanında, huriler ile dans ediyor böyle düşününce mutlu olabiliyorum. http://www.benimgunlerim.com/hoscakal.html

Senin yorumlarınla bu yazı daha güzel olacak