benim günlerim

Bugün daha önce söz ettiğim gibi engelli arkadaşlarımızla beraberdik. Etkinliğe giderken bile tekerlekli sandalyedeki arkadaşımızla karşıdan karşıya geçemedik. Trafik’de araçlar yol vermiyor. Kaldırımlardan aşağı akülü arabanız ile devrilmeden gidemezsiniz. Emin olun o sandalye’de oturmak zorunda kalsanız 15 dakika İstanbul trafiğinde yaşayamazsınız. Ya araba çarpar ya bir sürü küfür duyup dışarı çıktığınıza çıkacağınıza pişman olursunuz. Nihayet etkinliğin yapılacağı yere geldik. Oldukça kalabalıktı. Herkes yerini almıştı medyadan pek çok arkadaş ve blog yazarı vardı. Bizi çevirip “Burada neler oluyor?” diyenler oldu. “Belediye yeni bir şey mi yapmış engelliler için?” diyenler oldu.
Engel yaratan bir ulaşım sisteminin var olduğunu insanlara gösterdik. Mecidiyeköy Metrobüs durağında “hayat kolaylaştırıcı” Metrobüs’e binmeye çalıştık. Hem engelli arkadaşlarımıza hem de engelsiz insanlara büyük bir sıkıntı yaşattık.

Engelliler bu ulaşım aracını kullanıp bir durak ileri gitmeyi başaramadılar. Hem zaten gitseler ne olacaktı ki, bir sonraki durakta’da inemeyeceklerdi. Mecidiyeköy metrobüs durağı merdivenlerinde izdiham yaşandı. Engelli arkadaşlar tekerli sandalyede oturdukları için arkada bekleyen “işine gidemeyen sinirli kalabalık” tarafından haliyle görülemedi. O kadar çok küfür eden erkek ve kadınla karşılaştım ki bugün. O güzel kıyafetler içindeki zarif  insanlar içlerindeki terbiyesizi ortaya çıkardılar. Şaşırdım. Konuyu bildiğim için sürekli birilerine bir şey izah ederken yakaladım kendimi. Anlayan oldu beni, anlamayan küfür etmeye devam eden olmadı bugün buna sevindim ben sadece. İnsanlar engellilerin evde ömürlerini geçirmesini kanıksamış olacak ki, “onlar okula gidemiyor, işe gidemiyor, sizin gibi para kazanamıyor” dediğimde “aaa evet evet belediye ilgilensin bu konuyla” yanıtını çok aldım.
Bu etkinliğin çok gürültülü olması, başka bir sıkıntılı durumu daha ortaya çıkardı. O kadar çok trafiğin olduğu, araçların 5 dakika’da bir yolcu boşaltıp yolcu indirdiği bir yerde “hayatınızı kolaylaştıran metrobüsler de” duraklara ulaşmak için daracık merdivenleri çıkıyorsunuz. Herhangi bir acil durum da izdihamın yaşanabileceğini herkese gösterdik. Video’dan izleyeceğiniz bu görüntüler de ben de neredeyse eziliyordum. Bugün ben “anlayış” denen bir şeyin uzaklarda olduğunu ve insanların empati yapma yeteneğinin olmadığını fark ettim. Engellileri engelleyen tek şey hayat ve insanlarmış. Bu konuda ise onların sesleri duyulmadıkça çözüm çok uzak olacak.