6 yaş sevinci

Ceketlerin düğmeleri kapanmaz iken, hala beni mutlu eden şeylerin yemek hakkında olması ne fenadır. Diyetisyenden ziyade “Evet Berna Hanım, hadi çocukluğunuza dönelim” diyecek bir psikiyatrist lazım bana.

Mümkünse oraya, çocukluğuma dönelim. Belki bu sorunu böylece çözeriz. O sorsun ben anlatayım. Anlattıkça yüzümde bir kocaman gülümseme olsun.

Çocukluğuma dönelim dönmesine de bazı şeyler o zamalardaki gibi olmasın.

Mesela;

5 katlı evin merdivenlerinden koşa koşa inince “N’ooluyor orda? Yavaş kızım, düşeceksin” denmesin bana. Babaanneden, haladan, teyzeden azar yeme ihtimalim olmasın. Olsa da umursamayacak kadar sokağa çıkma isteğim olsun.

Sokağa inince beni bekleyen bir tek Birsen olsun. Oyun bozan, saçlarımızla dalga geçen Oben ortalıklarda olmasın.

Lastik oynarken terlediğimi annem anlamasın. O beni eve çağırmadan beşlere geçebileyim. Bir de Nagehan lastiği beline kadar çıkartıp hile yapmasın. Anlamıyoruz sanki. Bir çelme takarsam görür gününü.

Sabahtan akşama kadar sokakta durabileyim, deli gibi yorulayım sokakta. Rengim kırmızıya dönene kadar yakalamaç, dokuz taş, istop, yakartop oynayayım. Susamışsam eğer annem sepetle camdan Coca Cola şişesine su koyup aşağı sarkıtsın. Ağzımızdan yüzümüzden döke döke içelim diğer çocuklarla aynı şişeden. Hiç birimizin annesi camdan bağırıp kızmasın bu duruma.  Aynı şişeden su içmeyle mikrop mu geçermiş? N’oolmuş ki çoğu ile kan kardeşiz biz nasıl olsa. “Terledin, çabuk içeri gel” deyip sırtımıza havlu koymak için oyun arkadaşlarımızı yanımızdan almasınlar yeter ki.

Kan ter içinde kalınca ya da hava kararınca “Hadi gel artık, baban gelecek, akşam oldu” diye bağırsın annem. Ama ” Beş dakka daha anne n’ooolur” deyip yalvarınca sokakta biraz daha kalmama müsaade etsin. Akşam yemeğinden önce çaktırmadan sucuk ekmek yemem yasak olmasın. Hele akşam yemeğinde ciğer varsa hiç yasak olmasın. Kimse anlamasın yediğimi diye çay kaşığı ile ortasından ortasından yediğim Sarelle’ler alerji yapmasın. Yaparsa da doktor anneme “Çok çikolata yemiş kızınız ondan yüzü güzü şişmiş alerjiden” demesin. Evde terlikle kovalanmak olmasın sonunda.

Şimdi şu isteklerim gerçek olsa o psikiyatrist beni alıp bugün götürse o yaşlara, gıkım çıkmaz.

Eşime “Akşam yemeği yerine sucuk ekmek yiyelim mi?” dediğim zaman, ya da markette cam kavanozda Sarelle gördüğümde yüzümde ki 6 yaş çocuğu sevinci bundan olmalı.

 

Görsel şu adresten alınmadır.

Berna Mutlu Aytekin

1 Yorum

Senin yorumlarınla bu yazı daha güzel olacak