benim günlerim

merhaba tekrar

yoğun bir haftanın tam ortasındayım. aslında ortasına gelmiş olmak demek neredeyse bitmiş demek. bu fazla pollyannacılık beni bile geriyor bazen. kendine gel şekerim! ne de olsa kocaman bir cuma var henüz geçilmesi gereken; bunu hatırlayınca demin dediklerimi çarçabuk geri alıyorum!

yarın 1 nisan. bakalım herhangi bir şakaya kurban gidecek miyiz? eskiden yaptığımız gibi okul şakaları yapacak yaşı da geçtik. meslek itibari ile de kafada kocaman bir topuz ve siyah çerçeveli gözlüklerle artık kimsenin sandalyesine yumurtada koyamam ya da birilerinin kafasından aşağı 1 kova dolusu su dökme gafletine düşebileceğimi de pek hayal edemiyorum.. ne yapayım bende Atilla Atalay’ın Sıdıkası gibi azcık kendi içimden sevineyim dedim ama kendime gelmem pek zaman almadı. insan hayalde bile şaka yapınca iyi oluyor. yarına kesin bir iki kurban seçmeliyim kendime:) yarın için hain planlar yapmak üzere gecenin geç bu saattinde yatağıma koşa koşa yatmalıyım yarın oldukça çok para sayılmak üzere ve oldukça hınzır şakalar yapılmak üzere, beni bekliyor olacak…